Bright Eyes - The People's Key (2011)

Ik ben eruit: Grootste teleurstelling van 2011 voor mij.

Ik deel de mening dat het lang niet in de buurt komt van Wide Awake..

Hoe fantastisch Wide Awake ook is, en hoe ontzettend leuk Cassadaga ook is.... Toch ben ik wel blij dat deze net weer anders is.

De eerste luisterbeurten van deze People's Key vielen me vies tegen (maar dat had ik eerst ook met Cassadaga, herinner ik me..)
Maar het is ook wel leuk om even wat meer moeite te doen om een plaat te leren kennen.
Het doet me wat dat betreft nog het meest denken aan Digital Ash. Maar The People's Key staat vooral erg op zichzelf, en dat maakt Bright Eyes zo interessant.

Ik denk dat je zonder teveel vooroordeel aan dit album moet wagen en dan maar afwachten wat je er van gaat vinden. Als dit een debuutalbum van een nieuw leuk bandje was geweest waren er meer positieve reacties geweest vermoed ik. De band zeult een pittige last met zich mee, wat dat betreft.
Vooralsnog geen slechte plaat..... Een topper? Die conclusie zal ik pas aan het eind van het jaar gaan maken.... of niet.
Ik ben er nu wel even blij mee.

3,5*

Na het lezen van bovenstaande berichten ben ik met een bang hartje begonnen luistereb naar deze CD van een van mijn favouriete bands. Enkel Ad Brouwers stak me een hart onder de riem: en ik moet hem gelijk geven Bright Eyes albums kan je moeilijk met elkaar vergelijken. Hier heeft Conor de country-invloeden grotendeels afgezworen en gaat hij voor zijn doen voor een 'poppier' geluid: o.a Shell Games, One for you... Gelukkig is er een goede afwisseling met de meer epische tracks genre Firewall welke zo op Lifted kon staan. Ook a Machine Spiritual en Ladder song is ouderwets genieten...

Eindelijk eens het nieuwste album van Bright Eyes beluisterd. Klinkt niet slecht, maar ook niet geweldig. Zijn eerder werk deed het beter bij mij, als ik het me goed herinner, het is al lang geleden dat ik het nog eens heb beluisterd..

Fijne video van een fijn nummer:
YouTube - Bright Eyes - Shell Games

Saai album.. maar ik heb de vorige nog niet beluisterd. Wat zijn de beste? Tips? Ik geef daarom ook nog geen *

Lifted ... uit 2002 blaasde me destijds van mijn sokken...Daar is Oberst nog jong en ongepolijster... Met Wide Awake... als goede tweede, die is wat gestroomlijnder en meer country-feel...

Saai? Ik vind dit album alles behalve saai! Naast de sfeervolle liedjes die ik op Cassadaga al zo mooi vond komen op dit album ook wat rauwere nummers goed uit de verf. Ik deel de mening dat dit niet het beste Bright Eyes-album is, maar dit gaat gewoon weer richting 3.5-4*. Ik vind het erg goed. Ladder Song springt er voor mij nu uit; maar zoals altijd laat ik Bright Eyes nog een paar dagen rijpen voor ik het een punt geef.

Helemaal met je eens, Bartjeking. En ik denk dat hij nog hoger uit komen dan de 3.5-4*, die jij denkt. Verder blijf ik simpelweg gewoon bij mijn laatste reaktie. Heel simpel 5 sterren, hij gaat ook helemaal niet vervelen, da's juist zo geweldig aan dit album. En Ladder Song is en blijft mijn favo voorlopig!

Op dit album is Ladder Song toch wel een vreemde eend in de bijt dus opvallend dat je dat als uitspringer naar voren brengt en toch de gehele plaat erg goed noemt. Eens, Ladder Song is een pareltje. Maar wel een pareltje tussen matige, soms aardige maar ook zo af en toe rotte appels.

Een prima plaat kan natuurlijk ook gewoon 3,5* waard zijn natuurlijk
5* is een andere klasse naar mijn mening....

Alhoewel, Shell Games is in mijn huidige beleving wel een 5* nummer.

Dat is eigenlijk heel simpel Kuk, Ladder Song vind ik een song die misschien wel 5-sterren waard is en het album als geheel is zeker 3.5 sterren waard . De beoordeling voor de gehele plaat is voor mij altijd een gemiddelde van alle nummers bij elkaar, dus er kan er altijd eentje uitspringen. Ook een draak van een nummer zorgt er nog niet voor dat een album afgeschreven wordt. Maar de rotte appels waar jij het over hebt kan ik op 'The People's Key ' echt niet terugvinden hoor!

Misschien moet je eens de lyrics erbij pakken; zitten een paar prachtige vondsten tussen. Ik onderga bij bands als Bright Eyes altijd de eerste luisterbeurt met een koptelefoon en de teksten voor mijn neus om alles zo intens mogelijk mee te krijgen (klinkt heel cheesy maar werkt echt!). Ik luister namelijk ook veel andere genre's waarbij sfeer niet bepaald belangrijk is, dus dat is omschakelen. Hier heb ik de hele levensduur van albums plezier van .

Uiteraard wil ik niemand iets opdringen, want het cliché smaken verschillen is gewoon ontzettend waar. Snap je mijn motivatie een beetje Kuk? Het blijft uiteindelijk toch een subjectieve zaak; muziek.

Na het bijzijn van het concert in Paradiso kan ik de nummers van dit album beter waarderen. Ze haalden echter niet de kwaliteit van hun vorige albums. 3,5* (als grote fan)

Net als de nieuwe R.E.M. stijgt dit album van Bright Eyes voor mij steeds meer in mijn waardering(meer dan 5* kan natuurlijk niet, maar toch) Goed naar de teksten luisterend, ga je ook ontdekken, dat dit abum toch wel meer dan gemiddeld is. Vond ik Ladder Song in het begin mijn grootste favoriet, One For You, One For Me zit minstens op het zelfde nivo. Vooral de "gesproken" eindtekst geeft mij kippenvel. Een oproep voor vrede en begrip en meededogen. Dat spreekt mij als ouwe Lennon fan zeer aan, zeker in deze onrustige wereld!

Ja subjectief blijft het natuurlijk altijd. Ik snap je redenatie heel goed, maar Ladder Song is zowel qua lyrics als muzikaal juist eenvoudig en ik vond het dus apart dat je dat het beste noemt en de rest toch ook zeer kan waarderen. De rest ligt namelijk mijlenver van dat nummer vandaan. Ik zie Bright Eyes persoonlijk het liefst dergelijke doeltreffende en ingetogen liedjes maken. Tekstueel vind ik dit album vooral bombastisch, pretentieus. Van driekwart kan ik geen chocola maken namelijk..

Klinkt toch wel zeer fijn voor een album met zo'n laag gemiddelde

Prima plaat. Wel iets minder dan de voorganger, maar ook bijna niet te vergelijken. En dat vind ik in dit geval wel positief.

Lijkt op Digital Ash .. en dat is namelijk z'n beste meesterwerk plaat.
Dit komt er aardig in de buurt

Ik kende deze band niet maar vind deze plaat een ontdekking!
Dat belooft wat dacht ik en ben wat ouder materiaal gaan luisteren. Maar dat valt -tot nu toe- tegen! Te veel geneuzel en een 'zielige' stem die snel gaat vervelen...Ik hoop dat deze laatste plaat snel een vervolg krijgt.

Enkele luisterbeurten verder ben ik tot de conclusie gekomen dat dit toch wel een vrij goed album is. Bright Eyes blijft ook niet stilstaan, en ze herhalen zichzelf niet, dat pleit voor hen. Vorig jaar kwam 'Becoming A Jackal' van Villagers uit. Waarom vernoem ik deze plaat? Omdat Conan O'Brien (het brein achter Villagers) qua zang erg lijkt op Conor Oberst. Dat hoor je op sommige momenten toch wel vrij duidelijk, zoals op 'Ladder Song'. Het is logisch dat Conor Oberst een beïnvloedende factor was voor O'Brien, en niet andersom, maar ik vind de tweede toch een pak beter, hij slaagt erin om meer gevoel over te brengen. Maar genoeg over Conor O'Brien en Villagers, deze plaat dus.

'The People's Key' is een plaat die op het eerste gehoor kleurrijk, ja zelfs vrolijk klinkt. De soms zwaarmoedige teksten komen pas bovendrijven na enkele luisterbeurten. Opener 'Firewall' begint met spoken word, moet je maar eens aandachtig naar luisteren. Verder staan hier toch prettige nummers op, zoals 'Shell Games' en 'Haile Selassie', en laten we vooral de afsluiter niet vergeten, misschien wel het mooiste werkje op deze plaat.

'The People's Key' is toch een goede plaat geworden, dus moet ik mijn mening van weleer een beetje bijstellen. Voorheen dacht ik dat 3* al te hoog gegrepen zou zijn voor deze plaat, thans kom ik uit bij een mooie score.

3,5 sterren

Bright Eyes zijn natuurlijk Conor Oberst en Mike Mogis... En ze hebben al heel wat platen afgeleverd van ontzettend hoog niveau... Des te moeilijker natuurlijk om dat niveau te blijven halen, en toch flikken ze het elke keer weer...

Ik heb de reacties (hier en op andere sites) even bekeken en ik merk op dat veel mensen die ietwat teleurgesteld zijn in deze plaat liever een 'Wide Awake' hebben. Probleem is dat Conor Oberst een wonderkind is die van elke stroming het zijne weet en op elk genre zijn stempel drukt. Dus hij maakt één keer een compleet (pop) acoustisch album, één keer een bliepjesalbum (en dat bedoel ik positief), één keer een country-pop-rock album en ga zo maar door. Hij vernieuwd zich elke keer weer, en toch blijft het typisch 'Bright Eyes'. Heerlijk.

Ook hier weer. Het begin, zoals wel vaker, een intro die je misschien de keel uithangt maar die ik geweldig vind. Vervreemdend, met een diepe boodschap, maar ook tegelijk met cynisme gesproken door een vriend van Conor... en dan opeens begint de plaat... Oh, heerlijk. Een eenzame gitaar wordt bijgestaan door de wankele stem van Oberst die weer de prachtigste vondsten uit zijn pen heeft laten vloeien.

Het beste is inderdaad, zoals Bartjeking al zegt, om de lyrics erbij te pakken. (al zitten er wel enkele typefouten in de lyrics in de LP).

Elk nummer is sterk, catchy (ja, al meezingend van de eerste keer luisteren) en diep. Cynisme, geloof, de hemel, oorlogen, liefde... deze plaat heeft het.

Ik ga geen analyse doen per nummer, dan ben ik morgen nog bezig, maar wil wel even opmerken dat ik nog geen slecht nummer heb gevonden; de nummers worden alleen maar beter. Uitschieter op 'hit-niveau' is voor mij wel Triple Spiral.

Het enige wat mij elke keer opvalt trouwens is het begin van Jejune Stars, voordat ik de tracklist en credits had gelezen deed het me al denken aan Cursive... Niet slecht, maar ietwat on-bright-eyes.

Verder een prachtig album en een schande dat dit waarschijnlijk het laatste album is van BE, maar ach, Conor Oberst gaat nog wel even door. En ik hoop samen met Mike Mogis.

4,5*

Ik ken van Bright Eyes alleen het album Cassadaga.
Zojuist dit album een eerste luisterbeurt gegeven.
Ik vind het een heel pak minder dan het eerder genoemde album.
Hopelijk veranderd dat nog als ik er wat vaker naar geluisterd heb
want Cassadaga vind ik een goed album.

Ik heb deze cd van mijn vader gehad en heb eerlijk gezegd heel lang geen zin gehad om er aan te beginnen. Hoe is het mogelijk, geen zin in een nieuwe Bright Eyes? Welnu, de eerder vrijgegeven nummers spraken me totaal niet aan en dat beloofde dus weinig goeds. Nu is mijn verwachting dan ook waarheid geworden. Ik vind het allemaal maar niets. Veel minder mooie nummers dan ik verwacht ben van Conor. Waar is een Lua, waar is een First Day Of My Life? Nergens, snik.

Dit laatste album wordt hier behoorlijk ondergewaardeerd (hoewel dat ook geldt voor mijn sterrenwaardering). Wat vooral opvalt is dat bijna elk nummer een voldoende scoort, maar daarnaast ontbreekt het ook aan positieve uitschieters. Niettemin is er genoeg te genieten. Het veelprezen Ladder Song is zeer goed, maar ook nummers als Shell Games, Beginner’s Mind en Jejune Stars zijn uitstekend. Het probleem is wellicht dat de nummers niet lang genoeg blijven hangen en er een overkoepelend thema ontbreekt. Daarnaast is de speech aan het begin en het einde van het album behoorlijk storend, maar dit soort fratsen ben ik inmiddels wel gewend van Bright Eyes.

Na een zestal albums te hebben geluisterd, kan ik nu concluderen dat Bright Eyes weliswaar één meesterwerk heeft gemaakt (I’m Wide Awake, It’s Morning), maar daarnaast veel ambitieuze en deels mislukte albums heeft gemaakt. Toch staan er op die albums genoeg nummers die gekoesterd zullen worden.

fantstisch album, hoog niveau weer, dus gewoon 5 sterren, geen discussie mogelijk.

gezien het gemiddelde blijkbaar wel.....

een ander woord voor forum is een discussieplatform. Meestal discussiëren mensen op een discussieplatform. Raar maar waar, maar je mag best geloven .Wanneer dit niet het geval is, is er geen sprake meer van een forum. Begin een blog, schrijf je facebookwall vol met je meningen, maar als je niet wil discussiëren is dit niet de goede plek voor jou

Dat laatste ben ik het mee eens, los van dat ik I'm Wide Awake ook niet een groots meesterwerk vind. Je ruikt het talent, z'n urgentie naar visies van de daken roepen, maar vaak blijft het bij bedoelingen en lijkt Conor haast te verdrinken in z'n eigen ambitie waardoor er nooit iets helemaal slaagt. Lifted en I'm Wide Awake deden vermoeden dat dat wellicht nog kwam, na deze The People's Key ben ik bang dat dat 'm niet meer wordt. Ik gun die man hoe dan ook een beter afscheid dan deze niet meer dan aardige plaat.

Dit album is het voor mij net niet. Met name die JimJonesachtige dialogen vind ik tijdverspilling en het opent er al mee, waardoor ze bij mij al geen goede start maken. De ietwat dreigende spanning die de gitaar dan met zich meebrengt als ware het Metallica, weten ze daarna ook niet waar te maken. Af en toe schijnt er zowaar wat door wat mijn aandacht vraagt, maar lost ook al weer snel op. Tevens een ws. mank gaande vergelijking, maar soms moet ik door de wijze waarop er de tekst gebracht wordt, ook aan een Bruce Springsteen denken ten tijde van Darkness on the Edge of Town, maar dat zijn juist ook die momenten die mijn aandacht vragen en weer doen vervliegen.

Het album 'Lifted' vond -nee, vind- ik echt geweldig.
Prachtige plaat. De beste van Conor.

Deze heb ik nog niet geluisterd. Ga ik binnenkort hopelijk doen.
Ik ben benieuwd. Zeker gezien de wisselende reacties.

Afsluiter One for You, One for Me springt er echt positief uit.
Mooi nummer.