Bright Eyes - The People's Key (2011)

"Shell Games" kan je hier gratis downloaden.

Oeh, da's leuk! Een nieuwe Bright Eyes!

Shell Games net maar even gedownload, maar op de een of andere manier doet die het nog niet helemaal bij mij. Het stukje waar de drum invalt wordt 't al wat leuker, maar het pianootje van het begin doet me nog niet zoveel. Maar, weer een Bright Eyes-sound en dat is eigenlijk altijd wel leuk. (en leuke tweede stemmetjes, leuk gitaarriedeltje)

Ben benieuwd naar 't album zelf!

Hier ben ik zo erg benieuwd naar!

'Shell Games' klinkt alvast als een zeer vertrouwd, plezierig nummer!

Trouwens erg blij dat 'Coyote Song' er niet op staat, want bij dat nummer zingt hij vreselijk. Ook veel te simpel voor zijn doen, want Connor kan zoveel beter dan simpele popsongs maken .

Bright Eyes, dat is lang geleden zeg. Ik ben er wel weer eens klaar voor.

"Shell Games" krijg ik niet meer uit m'n hoofd! Aanstekelijk refrein zeg.

'One For You, One For Me' en 'A Machine Spiritual (The People's Key)' zijn inmiddels te beluisteren op Youtube. Ik prefereer toch de eerste song, klinkt weer zoals de oudere albums van Connor

Shell Games klinkt wel goed hoor. Was wel even toe aan wat nieuwe muziek van deze band, de vorige cd's heb ik inmiddels grijs gedraaid. Ben erg benieuwd naar de rest van de cd.

21 februari staan ze in Paradiso.

Ik kijk hier erg naar uit, ik hoop op een terugkeer naar de 'oude' BE. Cassadaga was voor mij maar beperkt houdbaar.

Wat een vet album is dit zeg!

Zojuist te pindakazen!

Een nieuwe Bright Eyes, atijd leuk. Die cover knalt er wel uit zeg.

Ik vind de hoes spuuglelijk, hopelijk bevalt de muziek beter
*1e luisterbeurt*

De echt grote klik tussen deze nieuwe Bright Eyes en mij ontbreekt vooralsnog. Nergens veer ik echt op, nergens heb ik een 'wow-moment' maar ook nergens irriteert het me of valt het vies tegen.

Het is me allemaal wat te middenmoterig. Misschien komt de klik nog wel en wordt het nu ietwat grijze kleurenpalet alsnog het felle gebeuren zoals de hoes nu weergeeft.

Nogmaals: niet slecht, maar het doet me minder dan de vorige twee albums en het glijdt iets te makkelijk voorbij.
Typisch geval van een echte 3,5* cd.

De hoest doet me hieraan denken: http://img.maniadb.com/images/album/120/120827_1_f.jpg

Jammer... de dalende lijn die sinds Cassadaga werd ingezet, gevolgd door twee Mystic Valley Band-albums, wordt hier doorgezet. Wat levert dit op? Een matige plaat. Ik heb het wel gehoord met Bright Eyes, waar is de subtiliteit gebleven?

Ik ben hier heel erg enthousiast over na twee luisterbeurten. Op het eerste gehoor een beetje een mix van de ritmes van digital ash gecombineerd met een vleugje cassadaga.

Ik hoop idd dat er vleugjes van Digital Ash te horen is.. dat is namelijk het beste wat ie gemaakt heeft.

Tussen mij en Bright Eyes wil het maar niet lukken. En dat komt door de stem van Connor. Ik vind het geforceerd (gemaakt) overkomen. Dat lichte gekreun, de tril. Nee.

Hier nu volledig te beluisteren via NPR. Ik ben enthousiast.

Trekt op geen kl*ten. Hier zit evenveel gevoel in als in de laatste plaat van White Lies, en dat is behoorlijk weinig voor de duidelijkheid. Geen enkel aangrijpend nummer zoals in de oudere platen (cf. Fevers&Mirors).

Dit is slechts de stem van Conor in nietszeggende, hol klinkende arrangementen. Hoewel de aanpak op Casadaga gelijkaardig was met grootse arrangementen, werkte het op dat album wel met heerlijk warme nummers als resultaat die niet geheel gespeend waren van subtiele gevoeligheid; Dit is echt op geen enkel moment iets. Teleurstelling van 2011.

Is nou ook geen mislukking over de hele lijn maar de goede nummers zijn net zoals op Cassadaga in de minderheid. Approximate Sunlight en Ladder Song bewijzen dat Oberst nog steeds op z'n best is als hij die dingen vrij simpel houdt. Shell Games en One for You... zijn ook nog wel genietbaar, hoewel ik in die nummers toch redelijk wat echoes hoor van respectievelijk If the Brakeman Turns My Way en Easy/Lucky/Free. Maar zo'n Haile Selassie is toch echt een onding met een immens irritant refrein (I've heard better songs before, Conor) en die kerel met z'n monologen over Reptilians en andere spiritualistische obsessies die ik nu niet meteen met de heer Oberst deel had voor mijn part ook mogen thuisblijven. Bright Eyes verdient respect voor het feit dat ze hier een wat diverser geluid presenteren dan op Cassadaga maar verder dan een kleine 3* kom ik vooralsnog niet.

Voorlopig even 3 sterren. Dat kan nog meer worden. In eerste instantie schrok ik van de wat zompige sound en de elektronica die weer meer aanwezig is op deze plaat, maar inmiddels moet ik zeggen dat het best een aardig plaatje is.
Cassadaga, Lifted en Wide Awake zullen echter mijn favoriete albums blijven.

Bij mij voorlopig na één luisterbeurt gelijk 4.5*. Het klinkt niet allemaal niet heel erg vernieuwend, maar is kwalitatief bizonder erg goed. Dus , na een éénmalige luisterbeurt kan er en halfje bij of af. Blijft staan, dat het een i.m.o. een erg goed album is. Vergelijken met vorige albums vind ik onzinnig, omdat Bright Eyes, oftewel Conor Oberst, zich al op zoveel verschillende oriëntende stijlen heeft durven begeven, dat ik daar alleen maar posisief over kan zijn. Hij speelt in ieder geval nooit op "safe". Zéér te waarderen! Om die reden vind ik de reaktie van Samslang ook pure onzin. Meer luisteren, boy, dan ga je het misschien nog eens begrijpen. Vooralsnog is Ladder Song mijn favo! Maar ik kom op deze cd nog zeker terug, na wat meer luisterbeurten.

Ik ga nog geen definief oordeel vellen, maar twee dingen weet ik nu al zeker. Voorlopig blijft hij bij mij op 4.5* en dit wordt een "blijver"!!!! Ik kan het niet laten 'm elke keer weer af te spelen en da's meestal een goed teken.

Conor mag wel weer gauw eens depressief worden, want dan maakt hij temminste weer goede nummers. Waar is inderdaad de stabiliteit gebleven?!? (en dan heb ik het niet eens over de minimalistische ballads gehad, ala 'First Day Of My Life' dat was zoveel beter..)

2* voor Ladder Song slechts, want dat is dan wel weer prachtig.

Ik pretendeerde me slechts dit leuk te vinden.

Voorlopig toch wel een tegenvaller, na het fenomenale I'm wide awake it's morning en het goede Cassadaga lijkt dit me toch een serieuze stap terug ...

Voorlopig vind ik Shell games en Jejune stars de twee beste nummers op de plaat. Toevallig zijn dat net de twee meest poppy nummers, misschien volgt de rest dus nog wel.

Voorlopig nog geen score, ga hem nog een paar keer luisteren. Op 21 februari ga ik kijken in Paradiso, ben toch wel benieuwd!

ik vond het wel lekker klinken eigenlijk. maar ben er nog niet helemaal over uit. shell games en jeju vond ik bij eerste beluistering eigenlijk ook heerlijk. en ik kan dat vage geteut enzo ook wel hebben.

ben vooralsnog redelijk positief, maar stem komt later

Dikwijls gaf ik in het verleden een album van een artiest of groep en hoge score, waarna ik door een hele horde werd weggehoond om verschillende redenen. Daar heb ik me nooit iets van aangetrokken. Soms hoor je gelijk of iets goed of slecht is of dat een album moet groeien. Dit album is nou typisch zo'n cd.
Over een half jaar zul je zien dat Bright Eyes zowel geniaal, als onvoorspelbaar is. Om die reden ga dit album ook niet vergelijken vorige albums. Heeft totaal geen zin. Conor gaat zijn eigen weg en als je een echte fan moet je met hem niet achteruitkijken, maar naar alles wat nog gaat komen en The People's Key is een prachtig tussenstation

Na één luisterbeurt heeft dit album al een behoorlijke indruk gemaakt! Veelbelovend.

Bij mijn eerste luisterbeurt schrik ik toch wel even. Ik vond I'm wide Awake een erg mooi album, maar nou ik dit hoor.. Niet echt om vrolijk van te worden. Ik probeer het nog wel een keer maar het klinkt tot nu toen als een ramp.

Met de eerste songs gaat Oberst voor meer catchy materiaal (Shell Games lijkt haast geschikt voor Sky) en verderop wordt het wederom iets experimenteler en grootser. Persoonlijk zie ik liever een subtiel Bright Eyes album, maar bijvoorbeeld zo'n begin van Haile Selassie kan ik zeker waarderen. Een definitieve beoordeling komt nog, maar I'm Wide Awake gaat ie ben ik bang nooit meer benaderen.