Bright Eyes - The People's Key (2011)

Ik ben hier heel erg enthousiast over na twee luisterbeurten. Op het eerste gehoor een beetje een mix van de ritmes van digital ash gecombineerd met een vleugje cassadaga.

Trekt op geen kl*ten. Hier zit evenveel gevoel in als in de laatste plaat van White Lies, en dat is behoorlijk weinig voor de duidelijkheid. Geen enkel aangrijpend nummer zoals in de oudere platen (cf. Fevers&Mirors).

Dit is slechts de stem van Conor in nietszeggende, hol klinkende arrangementen. Hoewel de aanpak op Casadaga gelijkaardig was met grootse arrangementen, werkte het op dat album wel met heerlijk warme nummers als resultaat die niet geheel gespeend waren van subtiele gevoeligheid; Dit is echt op geen enkel moment iets. Teleurstelling van 2011.

Bright Eyes zijn natuurlijk Conor Oberst en Mike Mogis... En ze hebben al heel wat platen afgeleverd van ontzettend hoog niveau... Des te moeilijker natuurlijk om dat niveau te blijven halen, en toch flikken ze het elke keer weer...

Ik heb de reacties (hier en op andere sites) even bekeken en ik merk op dat veel mensen die ietwat teleurgesteld zijn in deze plaat liever een 'Wide Awake' hebben. Probleem is dat Conor Oberst een wonderkind is die van elke stroming het zijne weet en op elk genre zijn stempel drukt. Dus hij maakt één keer een compleet (pop) acoustisch album, één keer een bliepjesalbum (en dat bedoel ik positief), één keer een country-pop-rock album en ga zo maar door. Hij vernieuwd zich elke keer weer, en toch blijft het typisch 'Bright Eyes'. Heerlijk.

Ook hier weer. Het begin, zoals wel vaker, een intro die je misschien de keel uithangt maar die ik geweldig vind. Vervreemdend, met een diepe boodschap, maar ook tegelijk met cynisme gesproken door een vriend van Conor... en dan opeens begint de plaat... Oh, heerlijk. Een eenzame gitaar wordt bijgestaan door de wankele stem van Oberst die weer de prachtigste vondsten uit zijn pen heeft laten vloeien.

Het beste is inderdaad, zoals Bartjeking al zegt, om de lyrics erbij te pakken. (al zitten er wel enkele typefouten in de lyrics in de LP).

Elk nummer is sterk, catchy (ja, al meezingend van de eerste keer luisteren) en diep. Cynisme, geloof, de hemel, oorlogen, liefde... deze plaat heeft het.

Ik ga geen analyse doen per nummer, dan ben ik morgen nog bezig, maar wil wel even opmerken dat ik nog geen slecht nummer heb gevonden; de nummers worden alleen maar beter. Uitschieter op 'hit-niveau' is voor mij wel Triple Spiral.

Het enige wat mij elke keer opvalt trouwens is het begin van Jejune Stars, voordat ik de tracklist en credits had gelezen deed het me al denken aan Cursive... Niet slecht, maar ietwat on-bright-eyes.

Verder een prachtig album en een schande dat dit waarschijnlijk het laatste album is van BE, maar ach, Conor Oberst gaat nog wel even door. En ik hoop samen met Mike Mogis.

4,5*

Dit laatste album wordt hier behoorlijk ondergewaardeerd (hoewel dat ook geldt voor mijn sterrenwaardering). Wat vooral opvalt is dat bijna elk nummer een voldoende scoort, maar daarnaast ontbreekt het ook aan positieve uitschieters. Niettemin is er genoeg te genieten. Het veelprezen Ladder Song is zeer goed, maar ook nummers als Shell Games, Beginner’s Mind en Jejune Stars zijn uitstekend. Het probleem is wellicht dat de nummers niet lang genoeg blijven hangen en er een overkoepelend thema ontbreekt. Daarnaast is de speech aan het begin en het einde van het album behoorlijk storend, maar dit soort fratsen ben ik inmiddels wel gewend van Bright Eyes.

Na een zestal albums te hebben geluisterd, kan ik nu concluderen dat Bright Eyes weliswaar één meesterwerk heeft gemaakt (I’m Wide Awake, It’s Morning), maar daarnaast veel ambitieuze en deels mislukte albums heeft gemaakt. Toch staan er op die albums genoeg nummers die gekoesterd zullen worden.