Colin Stetson - New History Warfare Vol. 2: Judges (2011)

Geef me jouw definitie van muziek eens?

indd.
Muziek is meer dan alleen liedjes met couplet en refrein...

Ah, het "als ik het niet goed vind zal er wel iets mankeren aan degenen die het wel goed vinden"-argument, die had ik al een tijdje niet gezien.

Hoe zongen de Beatles dat ook alweer? "Picture yourself in a boat on the river...". Maw, zet die 'Doors of Perception' eens open.

Beetje jammer inderdaad als mensen hun eigen ergernissen aan muziek op anderen gaan projecteren.

Die mensen ook tegenwoordig...en weet je wat de ergste mensen zijn ?! experimentele nerds !! Geef je een keer je eerlijke mening, hebben ze direct weer commentaar...tsss

Een heerlijke plaat. Hypnotiserend, meeslepend en intrigerend: dit is een fijne ontdekking. Een apart album waarop wordt geëxperimenteerd met blazers, af en toe bijgestaan door zang of spoken word, goed voor wat afwisseling, en soms door een soort drone-achtig geluid die de desbetreffende nummers nog wat hypnotiserender maakt. Ik kan hier echt van genieten, dit lijkt me een ideale plaat om 's avonds of 's nachts op te zetten, waarna je op je bed gaat liggen en je laat omringen en opzuigen door de klanken van Colin Stetson.

Vanwaar dat er bij het vorige album maar 1 stem te vinden is en hier veel meer?

Ik trap af met 3,5, een 4, die ik de laatste tijd toch niet zo snel meer geef, vind ik nog net iets teveel eer, al scheelt het niet veel. Zoals ik hierboven al vertel een heerlijke plaat die van begin tot eind blijft boeien, eigenlijk al vanaf de eerste luisterbeurt. Echt zo'n plaat waar je in op kunt gaan door de zich steeds maar herhalende loops die je in de wereld van Colin Stetson zuigen. Fijne ontdekking dus!

Nou, ik ben er eindelijk aan toe om dit bijzondere stukje muziek te beoordelen. Het heeft me even gekost om dit te verwerken maar het is toch wel een fraai album hoor. Ik heb toch geen beginnersoren maar dit kostte me echt even om te bevatten. Nu ik het eenmaal door heb weet ik zeker dat ik het nog wel vaak op zal gaan zetten.

oei.

Lang leve de progressieve muzikant, lang leve The beatles Pink floyd, The Velvet Underground, David Bowie, Talk Talk Animal collective, lang leve Colin Stetson en lang leve ook de 'liedjes' muzikant. het lijkt alsof ik tegen mijn (hele lieve) opa over muziek praat, al vastgeroest in zijn denken.

wat een intrigerende plaat zeg, ik hoorde dat er tientallen microfoons zijn gebruikt, (vooral) ook in de saxofoon, en dat de meeste opnames uit 1 take bestaan. grote ver-en bewondering.

Heerlijke plaat, met een eigen smoel. Verrassend wat deze man uit zijn saxofoon haalt. (akkoord, het is een overmaats exemplaar, maar dan nog).
En deze vindt ik ook dat ietsje beter dan het eerste deel.

En met terugwerkende kracht ook een plaatsje in mijn 'beste van 2011 lijst'.

De reacties hier wekken mijn interesse! Hier ga ik achteraan!

Voor het eerst beluisterd. Ik heb in tijden niet een zo'n groot: "wat is dit"-gevoel gehad .Een interessante plaat is het dan ook absoluut. Jazz is dit inderdaad niet, eerder een soort minimalistische muziek(denk aan een Tery Riley), met een hoofdrol voor de saxofoon. Op sommige nummers werken de circulaire saxofoonpartijen bijzonder goed. Een The Stars in His Head is bijvoorbeeld heerlijk intens en daardoor erg genietbaar. Eens kijken of de rest van de nummers, op den duur, ook zo veel indruk gaan maken.

Zou dit een album zijn waarbij de term 'sferisch' daadwerkelijk ergens op slaat?

Haha, wellicht wel dan inderdaad. Al ga ik de discussie of sferisch wel of niet een goede metafoor is voor bepaalde stukken muziek(ik vind van wel ) hier niet starten. Dat heb ik hier al gedaan.

Matana Roberts is inderdaad een fantastische aanrader.
Het doet mij ook heel erg denken aan Arthur Russell, vooral 'world of echo' en 'another thought'; ook een zeer vooruitstrevend muzikant. Volgens sommigen een tijdreiziger. Deze plaat van Stetson maakt overigens na 1 luisterbeurt ook al een enorme indruk.