The Soft Moon - The Soft Moon (2010)

Potverdikkie zeg, ik werd getipt over deze band door een vriend van me en dit is geen half werk! Een wonderschone mix van een aantal bands die ik hoog heb zitten, maar op een manier waardoor het toch erg fris en eigentijds klinkt en vooral.. opwindend, opzwepend en boem voor je pan! Vanaf het eerste nummer wordt je hier afgeschoten in een flipperkast die moeiteloos The Cure, JD, Bauhaus, maar ook Cranes, DM, Cocteau Twins en andere invloeden met elkaar vervlecht. Maar dan met een stuwender tempo dan meeste van de genoemde bands doorgaans laten horen. De zang bestaat meestal uit slechts een dreigend gefluister en draagt daardoor gek genoeg veel bij aan de sfeer. Ik kan deze plaat erg goed smaken en heb ook de neiging hem veelvuldig weer op te zetten. Vooral de eerste 3 nummers zijn stuk voor stuk erg vet, maar het laatste nummer is misschien wel de hoofdprijs hier, moddervet nummer dat precies datgene weerspiegelt waar ik in rockmuziek van houd, goede spanning, juiste sound en vette drums, Hun laatste plaat vond ik zozo, maar dit debuut is meesterlijk, op deze manier lust ik nog wel wat opgewarmde jaren 80 kliekjes!

Muziek die naar mijn idee voornamelijk draait om het neerzetten van sounds / geluidsmuren. Het klinkt nogal opgepompt en elektronisch, waardoor ik nog eerder een link leg met EBM dan met post-punk. Qua composities van nummers stelt het naar mijn idee 3 x niks voor en daardoor kun je dit bijv. nooit vergelijken met The Cure, die daar (RS dus) juist meester in zijn. Op een gothic dansfeest zou je met gemak dit hele album kunnen draaien voor een zaal vol dubbeltjeszoekers. En als ik in de stemming ben (of op zo'n feest ben) gaat het er misschien best wel eens in, maar als ik het zo (gewoon thuis zittend achter de computer) beluister word ik er niet enthousiast van. Bij vlagen kan het me grijpen, omdat het even lekker klinkt, maar als album vind ik het too much.