In Broken English - Sometimes the Scars (2011)

Ik weet hier werkelijk niets vanaf, en de muziek ken ik dus ook helemaal niet, maar verdraaid.....alleen al voor de hoes zou je al vijf sterrekes kunnen geven. Echt heel mooi en veelbelovend. Goede titels overigens ook van de songs. Maakt me wel nieuwsgierig.........

Op de website van de band is het eerste album gratis te downloaden. Leuke introductie tot de band en wellicht dit nieuwe album. Vind de eerste zelf erg de moeite de waard. Goeie mix tussen vrolijk en depri...

ben hier erg benieuwd naar. de naam en de hoes zorgen ervoor dat mn verwachtingen voor dit album hoog worden

Wat een prachtige albumhoes!

Dit is de nieuwste release op het Franse (Parijs) underground label Str8line. Het label is vnl. gespecialiseerd in post-punk (of wat daar enigszins voor door kan gaan).
Een poos geleden bracht azra het (self released) debuut van In Broken English onder de aandacht bij het new wave/post-punk 'kliekje' op musicmeter destijds. Dat is een heel aardig album dat zeker niet vastgepind zit op een bepaalde standaard sound, maar eerder vrij gevarieerd klinkt. Laat je dus zeker niet afschrikken door dat woordje post-punk, want deze heren gaan van pop tot noise. Luister hier bijv. eens naar het nummer In Your Sound, dat een idee geeft hoe het zou kunnen klinken als Bowie en Sonic Youth samen een nummer zouden maken: gewoon lekkere muziek dus.

Ik heb deze cd in bestelling staan voor Sounds for Sure en ben er reuzebenieuwd naar. Met een beetje geluk heb ik hem van de week.

Ik vind de hoes echt prachtig!

@Frans_K: Waar heb je het volledige album geluisterd?

Vandaag dan heb ik hem binnen gehad. Helaas nog niet veel tijd gehad om hem uitgebreid te beluisteren maar tussen de bedrijven door heb ik hem wel al helemaal gehoord. Mijn eerste indruk is goed, heel goed zelfs. Voorlopig gaat deze op repeat.

Wat een opener: fantastisch! De beste die ik in tijden heb gehoord en ik ben dan ook direct verkocht. Al eerder had ik deze band gerefereerd aan Bowie en opnieuw doe ik dat. Het gaat hier dan vnl. om de zang. Het begin van het nummer heeft iets weg van een nummer als Idioteque van Radiohead. Verder doet het eerste nummer me qua stijl wat denken aan Decorate Decorate, een band waarvan de zanger me overigens ook regelmatig aan Bowie doet denken.

De verwachtingen zijn wel direct huizenhoog na zo'n openingstrack en dat is altijd een beetje eng. Gaat dit instorten of blijft het overeind?

Het album verloopt vlotjes met haar 12 nummers in ruim 36 minuten. Dat soort gegevens vind ik normaalgesproken wat zorgelijk omdat ik over het algemeen een voorkeur heb voor wat langere sferische nummers. Laat je er niet door van de wijs brengen, zet het van je af en luister gewoon rustig... Deze gasten hebben het voor elkaar gekregen om èn de tijd te nemen voor de nummers, ook al zijn ze gemiddeld vrij kort, èn het album een vlot verloop te geven. Het is hiermee echt een album geworden en geen losse verzameling nummers. Er is ook zeker goed nagedacht over de volgorde.

De opener wordt gevolgd door Shake It. Niet bepaald een titel die hoge verwachtingen bij me opwekt, maar het nummer volgt zo heerlijk op zijn voorganger. Het tempo blijft er lekker in, denk aan vroege Cure nummers als Jumping Someone Else's Train, ook de zang en het gitaargeluid doen hier aan Robert Smith denken. Het nummer op zich is geen hoogvlieger, maar door zijn plaats in het geheel valt het gewoon enorm lekker op zijn plek.

Het enigszins retrogeluid wordt naadloos overgenomen door het verrassende Sometimes the Scars; eigenlijk briljant hoe deze band bepaalde sounds van de afgelopen decennia weet te combineren tot een uniek tijdloos geluid. Door zijn beperkte lengte blijft het nummer ook zijn kracht behouden.

Hoewel het niet mijn bedoeling was elk nummer afzonderlijk te bespreken lijk ik daar wel naar toe te gaan. Tot nu toe kan ik er gewoon niet omheen. Track 4 klinkt als een soort meer electronische P.I.L., electro-industrialachtige sound, uitermate geschikt voor dit soort dansfeesten, lijkt me. Qua sound van mengelmoes tussen electronicagebruik en conventionele instrumenten moet ik ook denken aan bijv. The Faint.

Als je dan misschien begint te denken dat je midden in een electrowaveplaat bent beland komt ineens The Bad and Good Times, een balad en gewoon ook nog een hele mooie! Luisteren we hier naar het nieuwe album van Bowie? Nee, maar het had gekund. De stem komt soms heel dichtbij, maar blijft toch ook weer compleet anders: wat een heerlijke stem! En wat een mooie timing om dat nummer op deze plek in het album te zetten!

Van dit uitje belanden we weer in het meer electronische geluid. Dit is de 'Depeche Mode-fase' van het album; zowel Undress als Fear the Consequences doen me aan hen denken.

Hurt Myself haalt ons weer uit de electro en brengt ons in een akoestisch gitaargeluid, verderop in het nummer aangevuld met wat lichte strijkers (synts) en electronica. En wat komt de stem van de zanger hier weer mooi tot zijn recht, donker en warm. Dit kleine liedje is een juweeltje.

We hebben al wat grootheden voorbij horen komen, overigens verpakt in een geheel eigen jasje, en met Françoise komt er nog eentje bij: Cocteau Twins. Met name de ritmebox en gitaar doen me denken aan hun Head Over Heels-periode. De zang vind ik een wat zwakkere schakel in dit nummer. Misschien komt het ook doordat dit door een andere zanger wordt gezongen en in het Frans.

Reckless klinkt niet al te spectaculair, maar een beetje als een doorsnee nu wave nummer. Toch ook niet onaardig.

We naderen het einde van het album met Cold Water, een heel apart kort nummertje. Ik moet een beetje denken aan Astronaut van Spinvis, uiteraard door die stemmetjes.

We Are Strangers heeft de eer om het album af te sluiten. En hoewel ik had gehoopt op een iets sterkere afsluiter kan ik tot de conclusie komen dat het album aardig overeind blijft. Ik moet daarbij bekennen dat ik het naar het einde toe niet meer zo sterk vind als de openingsreeks, maar dit is over het geheel genomen toch zeker een sterk album te noemen. Eentje waar ik nog lang en veel van ga genieten. En ik weet zeker: met mij nog vele anderen.

Meeste nummers zijn hier te vinden: In Broken English op Myspace Music – Gratis gestreamde MP3’s, foto’s en Videoclips

Daar is van elk nummer zo'n anderhalve minuut te beluisteren. Vanaf maandag kun je het hele album in zijn geheel hier beluisteren.

@reptile71

Klopt. Thanks. Album klinkt goed! Stem komt volgende week. Jammer dat het album niet zo populair is op Mume, verdient beter!

Bovendien zou ik het album eerder indelen onder electronic en gezien je review lijk je het daar mee eens te zijn.

Electronic vind ik dan ook weer niet helemaal kloppen, electronic/rock of rock/electronic zou ik er dan van maken. Maar ik kende het album nog niet toen ik het toevoegde vandaar. Ik zal een correctie doorgeven.

Album verdient zeker meer aandacht, maar ja als bepaalde bronnen iets geen aandacht geven dan komt iets niet snel bij een groter publiek. Hoeft ook zeker niet, maar het wordt wel tijd dat de liefhebbers van de muzieksoort dit gaan vinden.

Ja, rock/electronic is beter. Het vorige album (2009) kan je trouwens gratis downloaden van de officiële website. Tot nu toe mijn favoriete album van dit jaar, denk ik. Maar ja dat is dan ook nog maar net begonnen. Verder heeft track 8 de titel 'Hurt Myself' i.p.v. 'Little Soul' op Deezer.com, wat is nu de echte naam van deze track?

Ja Hurt Myself moet het zijn. Ik had een hele vroege tracklist uit een mailtje van Str8line.

Een paar nummers beluisterd omdat reptile me benieuwd maakte, maar het klinkt toch wel erg vlak vind ik. Er had ook wel wat meer punch in gekund, denk ik. De vergelijking met The Faint snap ik helemaal, maar die klonken in 2001 al heel wat vetter en overtuigender.

Ook even het album in zijn geheel luisteren voor het complete plaatje. Als Bowie-liefhebber denk ik dat er op zijn minst enkele nummers bij zitten (de minder electronic-achtige) die je goed kan waarderen. Dat kan gewoon niet anders. Ik denk dat track 1, 5 en 8 je toch zeker wel zullen smaken.

Mja, ik vind ook een aantal erg goede en een aantal stuk mindere nummers op dit album te zijn. Het is nogal wisselvallig eigenlijk, bij vlagen erg goed, bij vlagen matig, maar meestal gewoon redelijk.

Ik heb dit album nu ook enkele keren beluisterd, maar het kan niet tippen aan hun debuut. Toen was ik laaiend enthousiast en wou ik eigenlijk dat iedere post-punk/wave liefhebber dit album eens hoorde, hier heb ik die drang totaal niet. Misschien dat het nog moet groeien, maar ik hun sound is toch al voor een groot gedeelte veranderd.
Ik blijf hem nog een paar keer draaien en hoop dat hij beter wordt. Moet haast wel als ik Reptiles enthousiaste woorden lees..

Wat mij betreft staat het album vnl. op enkele stevige pilaren, waardoor het overeind blijft. Dat zou je ook wel uit mijn woorden moeten kunnen halen. Terugkomend op mijn eigen review denk ik dat de wisseling van sound binnen het album ook wat nadelig kan werken voor de luisteraar. Zit je net in een bepaalde sfeer en dan komt er iets totaal anders. Tegelijkertijd houdt het de afwisseling erin, hoewel de electrowave-achtige nummers dan net weer wat minder mijn smaak zijn. Een ander zou er weer heel anders naar luisteren en vnl. de electrowave goed vinden. Ik vind die nummers op zich ook wel goed klinken en ze zijn echt wel van behoorlijk niveau, alleen het haalt het gewoon voor mij niet bij nummers als Dead Moth en The Bad and Good Times (best een zwijmelnummer maar zo lekker relaxt).