2 Unlimited - No Limits! (1993)

Invite me tot trance blijft imo ook een geweldig trackje

Ik prefereer de versie op dit album boven de single-versie.

Hebben meer mensen dat?

De grondleggers van de eurohouse. Vaak geïmiteerd, en zelden geëvenaard.

Nee, niet de grondleggers ervan. Wél degenen die het definitief door lieten breken, en ervoor zorgden dat de (in feite aller langer bestaande) muziek dat naampje kreeg.

Culture Beat's No deeper meaning, bijvoorbeeld, was er al een paar maanden vóór Get ready for this. En daarvóór waren de allereerste Twenty 4 Seven-hits er al. Net als 2 Brothers On The 4th Floor - Can't help myself. Maar in het begin werd dat 'hiphouse' genoemd, of zo.

bah.

Sterke onderbouwing

2 Unlimited - No Limit (1993) - YouTube

Zelf meer een liefhebber van Capella.. of Marusha..

Nou nog een linkje naar de draaiorgel versie ..........

Album nog eens beluisterd. 'No limit' is leuk , 'Tribal dance' en 'Let the beat control your body' zijn ook wel aardig, maar de rest is niet veel soeps. . 'Maximum overdrive' is echt vreselijk . Stem blijft 2,0.

Ha, dat vind ik nou exact hetzelfde. Rest is vulsel...
En Capella! Ja, die was goed, maar Dune was de beste!!

Nee joh... LA Style met James Brown is dead... dat was het helemaal......NIET!!! Wat een enorme boel rotzooi werd er toen op de markt gebracht. Eind jaren 80 begon het allemaal met die house-muziek, naast de Stoch Aitkin en watermanherrie, daarna deze troep om door te trekken tot aan Gabberbagger. Nee er werd goede muziek gemaakt in die tijd maar daar aan paralel liep dit soort lawaai en vervuiling van de radio-ether

hohoho, Stock-Aitken-Waterman was inderdaad pure ethervervuiling met zielloze wegwerpliedjes volgens identieke concepten, maar het gaat me te ver daar de eurohouse onder te scharen. Smaken verschillen gelukkig, maar ik vind dat er hier en daar toch best creatieve en interessante melodieën uit de computers zijn komen rollen... Naar het eind toe werd het een herhaling van zetten, maar ten tijde van No Limits kon ik mijn geluk niet op. Heerlijke tegenhanger ook voor het rockgeluid van toen

Wat een frustraties. Wil je erover praten?

God damn, wat zag die Anita er toen lekker uit. Bij het uitkomen van iedere nieuwe single was ik weer benieuwd naar hoe zij eruit zou zien. Met name Tribal Dance.

Maximum Overdrive juist altijd wel lekker gevonden, gewoon een simpel energiek nummertje.

Tijd voor enige herwaardering hier. Natuurlijk wordt dat een moeilijk verhaal als je er niet bij geweest bent, zo omstreeks 1993. Niet minder dan 5 hitsingles kwamen er van dit album, maar er staan, als je de formule eenmaal in het hart gesloten hebt, nog diverse albumtracks op die eigenlijk nog wel beter zijn (ik noem met name een Mysterious en The Power Age). Zelfs de beide ballads aan het eind zijn best beluisterbaar.

Een van de eerste albums waarvoor ik met vrienden in de rij stond bij de expert in Ommen. Bizar ook omdat er destijds zoveel mooiere muziek werd gemaakt maar waar ik pas jaren later achter kwam. Leuk voor die tijd, tegenwoordig zal ik het nooit meer luisteren.

Enige tijd terug werd ik na lange tijd weer met nummer 12 geconfronteerd. Een nummer dat me in 1993 niet erg opviel, gedurende de gevoelsmatig ongeveer 485435853 keren dat het album destijds op heeft gestaan.

Viel me mee. Misschien is het m'n leeftijd (43, met gemiddeld toch wat minder springerige muzikale voorkeuren dan 31 jaar terug). Op de ballads na is het duidelijk het meest serieuze wat erop staat, maar wel meer 'effortless' voelend dan wat er zoal op de opvolger staat. Aangenamer ingezongen ook dan het meeste binnen hun ouvre. Relaxed en ietwat zoetig. Misschien paste haar geluid van nature beter bij wat lomere, trippy muziekjes dan bij wat ze gewoonlijk maakten.

(Anita's meest recente solo-worpen bevinden zich in genres als hardstyle, en op een of ander nummer getiteld 'Popcorn' wordt de tekst op standje 11 de wereld in gestuurd, dus het zou zomaar kunnen dat zij daar zelf anders over denkt.)

Recent is er verder het een en ander over deze mensen op tv geweest. Belpop, 90s Dance.

Over eerdergenoemde Stock, Aitken & Waterman gesproken: die laatste naam heeft ze geruime tijd op z'n PWL-label gehad. Zie ook die documentaires.