Eefje de Visser - De Koek (2011)

Op Het album van Eefje de Visser staat Genoeg moois om van te genieten. Zo is de opener voor mij al gelijk thuiskomen in een warm Huis waar je je welkom voelt.
Ik Dacht Na of dit wel zou aanslaan hier thuis, want mijn partner die Naast Me staat is sowieso niet dol op Roosbeef, Spinvis of Lucky Fonz III. Moet ik tot mijn grote Verdriet straks weer naar de koptelefoon grijpen als ik dit wil horen? En zou dat dan wel zo erg zijn? Juist dan sluit je alles om je heen af en is het slechts mijn gedachte die Afdwaalt naar andere oorden waar dit album me naartoe voert: liggend In het Gras, starend naar de voorbijdrijvende wolken op een mooie zomerdag of juist terug naar mijn weekendje Schotland een paar jaar geleden waar het koud en grijs was maar wat puur genieten was.

Eefje lukt het aardig om mij even van deze wereld weg te voeren met of zonder koptelefoon op mijn hoofd. Het zijn ook allemaal verschillende scenes. Zo is het ook heerlijk om dit op de iPod mee De Stad in te nemen. Zittend in de Trein richting Rotterdam en daar de Hartslag van die bruisende omgeving extra benadrukt voelend door de mooie, rustgevende zang van Eefje en idem begeleiding. Daarin verschilt ze toch wel van eerder door mij genoemde collega's. Ik denk zelfs wat meer aan het laatste album van Wende Snijders die eenzelfde soort vibe heeft.
Twaalf nummers lang genieten is het voor mij en dan is De Koek helaas op (hoe vaak is deze zin al gebruikt in recensies?!). Misschien nog even de Hartslag EP meepikken maar dan is het gedaan. Gelukkig is muziek er voor de eeuwigheid en indien gewenst is de repeatknop snel gevonden.

Had ik al gezegd dat ik De Koek een mooi album vind?

Sinds ik haar live zag, word ik gefascineerd door Eefje, daar kan ik gewoon eerlijk over zijn. Was ze solo met akoestische gitaar nog een soort typische singer-songwriter (maar wel met bijzonder mooie nummers), die dankzij de soms prettig dominante zanglijnen het meeste weghad van Joni Mitchell. Toen ik de Hartslag EP downloadde (helaas was ie uitverkocht), werd ik wel even verrast: de elektronische drums die binnenvallen deden me vreemd aan, maar ze leken wel te kloppen. De andere twee nummers hadden dan weer een soort Suzanne Vega-dromerigheid (denk "Small Blue Thing").

Op die bewuste januari-vrijdag kwam de cd binnen en opener "Genoeg" heeft weer dat typisch dromigere dat ik verwachtte, maar er valt een dwingende ritmiek onder, wat het nummer een behoorlijke intensiteit is. Het heeft een soort zonovergoten sfeer, maar dan op een niet Beach Boys-achtige manier, meer iets donkers, iets ongemakkelijks, misschien iets richting Sparklehorse. Leuk detail: Robin Block verzorgt achtergrond op dit nummer (en nog een paar anderen), dezelfde Robin die al naam had gemaakt als dichter toen ik hem een "leuk voorprogramma" noemde, met de toevoeging "dat ie goed moest blijven oefenen" toen zijn poëzie-voordracht vóór de mijne gepland stond.

Afijn, "De stad" is dan weer verrassend, door de bijna jazzy piano en lichtelijk sardonische voordracht. En toch heb ik dit nummer live gehoord, ik hoor het aan de tekst, maar het is zo onvergelijkbaar gebracht. Mooi, mooi, mooi. Ook het titelnummer "De koek" is hier zo'n piano-nummer met een mooi losse speelstijl, maar dit keer met blazers er bij. Het schijnt dat Eefje een band heeft samengesteld met muzikanten die bijna allemaal dubbelen op blazers, dus ik kan wat dat betreft niet wachten.

"Schotland", "In het gras" of "Ik dacht na" zijn van die typische nummers die ik verwacht had, maar daarom zeker niet minder mooi zijn. Eigenlijk is de grootste verrassing de potentiële hit "Afdwaalt" dat live door zijn welhaast stream-of-consciousness gebrachte tekst wat weghad van Bob Dylan, maar hier bijna indie-disco lijkt. Het zit hem vooral in die baslijn aan het begin, maar ook de rest van het arrangement is erg onverwacht. Het lijkt me een typische Eefje-grap, een met een vrij lastige timing gezegend nummer te verpakken als meezinger. De sterke tekst van dit nummer (en dat van de anderen ook) ontdekken jullie zelf maar. Het is ondoenlijk om citaten te gaan geven, want dan ben ik nog wel even bezig.

De wat langer uitgerekte afsluiter "Verdriet" is wat mij betreft wel een van de allermooiste pareltjes hier (al is het eigenlijk allemaal prachtig): het langzame tempo, de zware drums en de donkere sfeer doen zelfs een beetje aan Nicolien & The Bad Seeds denken. En dan snap je het (ik in elk geval wel). Eefje is geen geweldige zangeres, maar wel iemand die haar teksten prachtig kan brengen. Als het album Engelstalig zou zijn, zou ze aanzienlijk meer publiek hebben omdat er mensen zijn die zich heel kinderachtig uit de buurt van dit album houden omdat ze Nederlandstalig verwarren met het levenslied, maar wel van knappe folkliedjes met een twist houden en PitchFork zou de plaat ophemelen (ook al zijn dat heel irritante ventjes). Prachtplaat, ook omdat Eefje soms net iets verder kijkt dat het meisje-met-gitaar-idioom.

Ik hoorde voor het eerst iets van Eefje de Visser in het Bolwerk in Sneek waar ze in het voorprogramma van Lucky Fonz III niet heel erg veel indruk op me maakte. Uiteindelijk ben ik toch maar naar haar album gaan luisteren, al had ik daar niet erg hoge verwachtingen bij. Het leek me een beetje een Spinvis/Roosbeef rip-off.

Toen ik echter haar versie van Call Me van Blondie hoorde in De Wereld Draait Door begon mijn hart toch iets sneller te kloppen bij het luisteren naar Eefje. Ze zong dit nummer zo ongelofelijk mooi, ze kreeg de hele studio, inclusief kijkers als ik stil. Wat deed ze dat mooi.

Nummers als Hartslag, Afdwaalt en Schotland wisten me opeens wat meer te grijpen. De teksten die ik eerst afdeed als interessantdoenerij vielen toen pas op zijn plaats. Eefje de Visser heeft mijn insziens terecht de Grote Prijs gewonnen. Behalve de genoemde nummers zijn ook Trein, Genoeg en In Het Gras erg goed luisterbaar.

Het concept 'meisje met gitaar' wordt door Eefje heel goed uitgevoerd op dit album. De Koek is een goed Nederlandstalig en poëtisch album met leuke wendingen en teksten en behoort zeker tot de top van de Nederlandse popmuziek. Daarbij is de stem van Eefje echt prachtig. Geen poespas, ze kan gewoon heel mooi zingen.

klik

Vers talent van Nederlandse bodem.

Eefje is een dromertje en denkt te veel na over van alles en nog wat. Maar wel over de essentiële zaken in het leven. Dit doet ze eigenlijk overal: in bed, achterover in het gras en in het restaurant, in de kou, als ze alleen is, als ze samen is. Het is maar de vraag of dat zinvol is. Waarschijnlijk kon ze vanwege dat vele denken ook niet kiezen voor een platenmaatschappij, en heeft ze het album daarom zelf uitgebracht. De teksten zijn in elk geval een feest van herkenning voor mij.

Eefje is voorzien van een prachtige zangstem, goede begeleiding. Daarnaast ontbreekt het op dit album beslist niet aan schattige, kleine, breekbare liedjes.

De beste liedjes van het album zijn wat mij betreft toch twee up-tempo songs 'Hartslag' en 'Afdwaalt'. Wellicht door het goede samenspel in deze liedjes. Moet een munt opgooien om te beslissen welk nummer van die twee ik vandaag het beste vind. Een goede derde is 'Naast Me'.

Mijn beste beslissing op muzikaal gebied in dit jaar so far is het beluisteren van "Het Is". Ik denk dat dat het enige Nederlandstalige album is dat ik boven de drie sterren ga raten. Misschien zelfs wel 5! En waar ik ook heel blij mee ben is dat ik "De Koek" geluisterd heb ná "Het Is". Was het andersom geweest dan had ik "Het Is" nooit beluisterd.

Wat een enorm verschil. Ruim in het nadeel van deze. Slechte plaat? Nope. Sympathiek, leuke liedjes. Maar dat is het dan ook. Gewoon nog niks bijzonders. Ik versta de teksten, groot nadeel, en ze zijn explicieter dan op de opvolger. En de muziek zelf? Best ok, maar geen geheel, niet spannend.
Al die dingen die "Het Is" voor mij de enige Nederlandstalige plaat maakt die ik over tien jaar nog draai, zijn hier nog niet aanwezig. Hooguit twee nummers zouden mee kunnen met de pracht van dat album

Leuk begin dus maar geen vergelijk.