Nina Simone - Let It All Out (1966)

Een heel mooi album van Nina Simone, hoe kan het ook anders? Ik vind deze - in vergelijking met veel van haar andere albums uit deze tijd - ook behoorlijk divers. De jazz is nooit ver van huis, die is in ieder nummer terug te horen, en toch zijn er veel andere stijlen muziek hoorbaar. Van een prachtig dromerig easy listening nummer als Don’t Explain word je naar een bigbandachtig liedje als Love Me or Leave Me geslingerd, en van de puike folkachtige Bob Dylan cover The Ballad of Hollis Brown naar het mooie a-capella Images dat een gedicht is. Een gedicht, of liever gezegd, een eerbetoon aan de schoonheid van (de) zwartheid. Tot slot is er ook zelfs nog gospel te horen in afsluiter Nearer Blessed Lord, kortom: er is van alles wat aanwezig. 't Mooie is dat Nina Simone alles op een mooie manier weet te bezingen. Zelfs een ietwat minder nummer als Chauffeur, geschreven door haar - toenmalige - echtgenoot Andy Straud, weet te boeien en het nummer met een ietwat minder indrukwekkende tekst, For Myself, wordt interessant gehouden mede doordat de opbouw van instrumentatie die groots eindigt. Mijn favorieten zijn echter de vol overtuiging gebrachte, melancholieke The Other Woman, This Year’s Kisses en Little Girl Blue, en natuurlijk de ritmische opener Mood Indigo. De twee laatsten staan overigens ook op haar debuut, net als Love Me or Leave Me, maar ook zonder deze aanwinst(en) was het een prachtig album geworden. Niet alleen dankzij het andere materiaal dat mooi is, vooral dankzij Nina Simone, uiteraard.

Ik kan alleen maar onderschrijven wat Angelo hierboven zegt. Een heel fijne plaat van Nina, met een paar prachtnummers en geen enkel zwak moment. The Other Woman - een nummer over de vrouw waar de man mee vreemd gaat - erg goed. Swingende nummers als Mood indigo of Love me or leave me met die maffe pianosolo zijn net zo lekker als de Dylan cover of de jazz klassieker Don't Explain.

Dit album doet echt niet onder voor andere albums uit deze tijd die meer stemmen of een hoger gemiddelde hebben.

Een verborgen parel van Nina, zo blijkt. Vooral vermakelijk en gezellig tijdens de late uurtjes. Een erg sfeervol jazzy plaatje, fijne ontdekking! De tracklist van dit album zat gewoon bijgevoegd bij mijn kopie van haar klassieker 'Pastel Blues'. Vooral de eerste drie nummers hier zijn essentiële Nina-kost en moet je gewoon gehoord hebben als je fan bent van de dame.



Zo is dat.

Wat wordt er veel gekucht tijdens Images. Neem een dropje mensen. Maar goed, dit is een prachtplaat met het a capella Images als emotioneel hoogtepunt.

Sfeervolle plaat van Nina Simone, die zichzelf op piano begeleidt (met heel wat invloeden uit de klassieke muziek, lijkt me). Soms bombastisch, soms klein en lief, zorgt ze voor een gevoel van prettig behagen. Een aantal nummers, zoals het overbekende Little Girl Blue en indrukwekkende a cappella Images, werden opgenomen voor een live-publiek in 1964. Die nummers zijn al behoorlijk impressionant. Daarnaast vallen vooral de eerste twee nummers en The Ballad of Hollis Brown, een cover van Bob Dylan's bijtende folksong, me in positieve zin op. Tja, kan toch weer niet anders dan hier een hoge score aan uitdelen!

4 sterren

Wat een mooie plaat is dit Let It All Out van Nina Simone. Het stond hier op Musicmeter met jaartal 1966, maar op mijn US LP zag ik dat dit 1965 moest zijn. Een jaar dus voor mijn favoriete Nina Simone album Wild Is The Wind. En de vorm van die plaat hoor je al op kant 1 van Let It All Out. Wat een mooie muziek staat daarop. Opener en titelsong Mood Indigo zet gelijk de toon. Daarna volgen drie wel heel fraaie songs: The Other Woman, Love Me Or Leave Me & Don't Explain. Klassieker Little Girl Blue wordt natuurlijk ook mooi uitgevoerd door Nina met haar oh zo mooie en intense stem en prachtig pianospel. De overige nummers zijn ook goed tot fraai, met nog een speciale vermelding voor Dylan song The Ballad of Hollis Brown en live nummer Images. Een prachtige wat ondergewaardeerde plaat van NIna Simone!

Angelo schreef: " Zelfs een ietwat minder nummer als Chauffeur, geschreven door haar - toenmalige - echtgenoot Andy Straud, weet te boeien." Dit nummer is duidelijk gebaseerd op Memphis Minnie's Me And My Chauffeur Blues. Memphis Minnie had het geld nog goed kunnen gebruiken.