Lola Kite - Lights (2011)

Wordt dit het jaar dat Lola Kite, het hart van muziekminnend Nederland gaat winnen? Deze vraag zal nog wel even onbeantwoord blijven. Wat wel vastgesteld mag worden is dat zij een fris debutalbum afleveren met een elftal dansbare pakkende en bovenal eigenzinnige nummers. Deze drie jongemannen uit Amsterdam halen hun invloeden uit zowel de jaren zestig als de jaren tachtig. Jaren zestig psychedelica (met hier en daar zelfs een sitar) wordt gecombineerd met jaren tachtig synths/drumcomputer beats met hier en daar zelfs wat Commodore 64 gebliep. Experiment meets catchiness, klinkt als Cola Light! Gaat dat horen... 4*

Ah Chronos, goed om te lezen! En helemaal mee eens natuurlijk.
Wel haast onmogelijk om drie favorieten te kiezen, zoals het een waar meesterwerk betaamt verschuift dat voor mij bij zowat elke luisterbeurt. Toch maar gegaan voor mijn meest 'stabiele' favorieten (die ik dus eigenlijk gewoon altijd wil horen): On Your Side, At The Gate en Slow Cat.
Maar The River had er ook nog wel bijgekund, tranentrekkend mooi is die.
Nou weer lekker dat vinyl nog eens op de platenspeler leggen en alvast verlangend wegdromen naar het tweede album van dit gezelschap dat, te horen aan de drie nieuwe nummers die ze gisteren ten gehore brachten, vermoedelijk wel nóg fantastischer gaat worden!

Heel erg toffe cd! Na Vestrock en festival de Affaire keek ik reikhalzend uit naar deze release. Wanneer ik de afgelopen twee dagen internet tot mijn beschikking had was het eerste dat ik deed naar de luisterpaal surfen, dat wil wat zeggen! Ga dat luisteren mensen!

Het wachten was lang op deze release nadat afgelopen najaar al hun eerste singletje regelmatig te horen was op Kink; Different Story.

Goeie waarderingen tot nu toe! Ik ga hem maar snel eens beluisteren dus, op de luisterpaal!

Dit doet me erg denken aan het bandje Mates of State. Zelfde sfeertje, zelfde instrumentarium.
Probeer het en je zal het er mee eens zijn.

Het gemiddelde is wel extreem hoog. Het is een fijn, fris en vrolijk plaatje. Vernieuwend voor Nederland, maar een van de velen in de muziekwereld.

Omdat het toch erg goed en strak klinkt, kan ik 'm toch een dikke voldoende geven. Sterker nog, ik hem 'm gepre-ordered incl. "signing". Je weet nooit of ze groot worden

Ik kijk ook enorm uit naar deze plaat. Mede dankzij 3FM al veel van de jongens uit Amsterdam mogen horen. Vrijdag in de Nederlandse winkels? Dat meende ik te horen op de radio!

Na één luisterbeurt op Luisterpaal ben ik behoorlijk positief verrast. Gelukkig heeft Keez Groenteman flink geoefend sinds zijn optreden begin jaren '90. Zie hier.

Inderdaad een lekker fris plaatje zeg. Ik kan me redelijk vinden in de vergelijkingen die hierboven worden gemaakt, behalve die van de jaren '60 psychedelica (daar is iets meer voor nodig dan een enkel sitartje, al is het intro van Different Story dan wel weer opzichtig gejat van een nummer van de bekendste Griekse psychedelische rockband ooit: Aphrodites Child). Ik zou zelf de naam van Frightende Rabbit als vergelijking willen noemen.

Vooral van Rainbow at Night word ik erg vrolijk, daar heb ik al enkele keren op rondgestuiterd in de kamer. Alleen in No Title ben ik teleurgesteld. Net wanneer je lekker in de plaat zit wordt de vaart er door dit (gelukkig maar korte) nietszeggende instrumentaaltje helemaal uit gehaald. Ze zullen binnenkort wel een minuutje in DWDD mogen doen en dan gaat waarschijnlijk de rest van Nederland overstag.

Dit is een gedeelte uit een artikel dat ik voor mijn blog schreef:

De muziek van Lola Kite wordt regelmatig beschreven als 'synthesizerpop'. Een begrijpelijke benaming, aangezien de drie bandleden zowel in de studio als op het podium omringd worden door batterijen synthesizers, samplers en drumcomputers. Muziek uit de jaren tachtig, zoals Depeche Mode en Orchestral Manoeuvres In The Dark, zijn overduidelijke invloeden, evenals de onvermijdelijke electro-pioniers van Kraftwerk. Toch is de eighties-revival alweer enige jaren op z'n retour en klinkt Lola Kite te kleurrijk om ze tot die stroming te scharen. Wat de meeste recensenten lijkt te ontgaan is dat de jaren zestig een wellicht subtieler klinkende, maar zeker zo belangrijke, invloed op de 'Lola-sound' vormen. Niet zo vreemd ook als je je bedenkt dat tweederde van de band al van jongs af aan deel uitmaakt van sixties-coverband De Biet en in die hoedanigheid menige bruiloften en koninginnedagen naar een hoger plan speelde met nummers van ondermeer The Beatles en The Kinks. In de zangharmonieën van Lola Kite klinken vaak The Beach Boys en The Byrds door en in de soms psychedelische instrumentatie (zoals het gebruik van een sitar en orgeltje) de vroege Pink Floyd en The Doors. Brengt Lola Kite dan het perfecte huwelijk tussen de jaren zestig en de jaren tachtig (met soms een vleugje nineties-house en een korreltje zeroes-indie)? Ook dat is weer onzin, want als Lola Kite niet meer bracht dan de som van uiteenlopende invloeden, zou deze band niet meer dan een onderhoudende gimmick zijn. En dat is Lola Kite allerminst (al hadden ze bij hun eerste optredens nog wel eens rare pakkies aan en is hun naam een klankanagram van Cola Light), het is juist een band die enorm fris en eigenzinnig klinkt, eigenwijs ook eigenlijk wel, met nummers die enorm pakkend en regelmatig dansbaar zijn, maar waar je ook heerlijk op kan wegdromen. Lights is een enorm veelzijdige plaat waar momenten van euforie, gevoeligheid, humor en hallucinaties elkaar op evenwichtige wijze afwisselen in het warme en heldere geluid van producer Juno Jimmink. De band laat op hun debuut vele kanten van zichzelf horen, die mogelijk op volgende platen verder kunnen worden uitgediept (de drie nieuwe nummers die in Pakhuis Wilhelmina werden gespeeld beloven alvast erg veel goeds voor de toekomst). Lights vormt in al haar veelzijdigheid zeker geen potpourri van een teveel aan smaken, maar is juist een mooi geheel met een fantastische opbouw. Het is een plaat waar je steeds nieuwe kanten van ontdekt om intens blij van te raken.

Bron: Kasblog

Cola Light

Ik dacht bij de single Everything Better waar heb ik dit eerder gehoord?

The Nits! Tutti ragazzi .....

Inspral carpets kwam ook bij mij op.

Desalniettemin een erg leuke single, zal de rest ook eens beluisteren ....

de single doet me denken aan dat oude sixties nummer van the tornadoes , telstar

Luister en vergelijk:

Lola Kite versus Aphrodite's Child

Het is niet de eerste keer dat een Excelsior-bandje bij Aphrodites Child uitkomt: Johan coverde ook al eens It's 5 o'clock.

'Gejat' is een te zwaar woord, op de binnenhoes staat immers netjes vermeld 'Different Story' is loosely based on 'Babylon' by Aphrodite's Child. Bovendien is het nummer natuurlijk meer dan alleen het intro.

Ik had het dan ook nadrukkelijk over het intro, dat is inderdaad iets anders dan een heel nummer. Ik heb de cd nog niet in huis, dus die tekst van de binnenhoes heb ik nog niet gezien.

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/Video-list.627.0.html?&tx_ttnews[cat]=143&tx_ttnews[tt_news]=19993&cHash=189b1aede90e4302073ba60043615165, fijn kort maar niet minder krachtig optreden bij DWDD

het vocale gedeelte doet me aan het belgische Customs denken.

Ik vind eigenlijk dat er 2 nummers echt uitspringen. Bereything's Better en Different Story maken de plaat een beetje!

Rest geluisterd via luisterpaal en vond het achteraf toch iets tegen vallen!

Elk jaar komt er wel een leuk, fris plaatje uit eigen land en meestal zijn die wel te vinden op het Excelsior label.
Ik hoor soms een beetje R.E.M. oude stijl, maar dan in een hoger tempo en met wat meer bliepjes. In elk geval een hoop catchy vrolijkheid, en tegelijkertijd schuilt daar ook het gevaar: het is soms allemaal te zoet en kleverig waardoor het glazuur van je tanden springt: zeer verslavend en dan opeens is het op. Er staan veel van dat soort albums in mijn kast. Ik denk b.v. aan Mull Historical Society met het album Loss en zo zijn er nog wel wat. Een tijd lang krijg ik daar geen genoeg van en dan ben ik het opeens zat.
Het is natuurlijk afwachten of dat hier ook voor op zal gaan, maar ik vermoed zo van wel. Het is mij toch net ietwat te veel bubblegum en luchtigheid.
Neemt niet weg dat Lights voorlopig te boek staat als een alleraardigst album van eigen bodem en de komende weken zal ik er wel flink van kunnen gaan genieten. En daarna? Daarna komen er vast nog genoeg andere leuke albums van andere leuke artiesten

Ja, die ene minuut waarin ze Blur nadeden vond ik op zich ook wel fijn smaken moet ik zeggen en spotify heeft het album, dus waarschijnlijk ga ik hier eens achteraan.

Leuke plaat zeg. Heb ze tijdens Eurosonic - Noorderslag op de borrel van Excelsior al een leuk optreden zien geven maar de plaat is helemaal een welkome verrassing.

OK, ik heb de rest van het album nog niet gehoord maar dus wel Everything's Better al vaak op 3FM deze week. En elke keer moet ik aan 1 bandje denken en het verbaasd me dat die naam hier nog niet is gevallen: MGMT !!! Met name dan de MGMT ten tijde van hun eerste album.

Nou, als Lola Kite dezelfde ontwikkeling gaat doormaken als MGMT dan word ik nu al ontzettend nieuwsgierig naar Lola Kite's 2de album.

Geweldig vrolijk dit. De ontdekking van 2011 voor mij tot nu toe.
Effe checken waar ze gaan spelen.

Ik ben erg benieuwd naar deze band/Album. Heb het album nog niet gekocht, maar zal spoedig gebeuren.

Ik werd vooral getriggerd door hun optreden bij de radioshow van Giel @ 3FM waar ze een cover van Taio Cruz's Dynamite deden.

» Lola Kite – Dynamite (Taio Cruz cover) (Live bij GIEL)Muziek.TV

Een tip van DjFrankie. Opgewekte en frisse muziek die elementen bevat van vroege 60s pop/rock en 80s synthpop.

Met die sixties rock heb ik niet zo veel affiniteit, waardoor mijn aandacht soms wat inzakt. Dat neemt niet weg dat bijvoorbeeld 'Everything's Better' goed in elkaar zit.
Meer in mijn straatje liggen 'Edie' en vooral 'Rainbow at Night', een érrug lekker nummer dat mij doet denken aan The Postal Service.

Het quasi-psychedelische 'At the Gate' had weggelaten mogen worden. Zo bijzonder is het nummer niet en het onderbreekt de plezierige sfeer.

Leuk album.
't Is weer een tijdje geleden dat ik goede muziek van eigen bodem heb gehoord.

Ik kom wel heel laat me deze cd-review, ik weet het. Ik kende Lola Kite al voor dat hun debuutalbum verscheen, alleen was ik helemaal vergeten het album te reviewen. Daarom alsnog!

Cola Light? Nee Lola Kite. Lola Kite is een relatief nieuw Amsterdams bandje dat bestaat uit drie begaafde muzikanten, die (ik noem het) indie-tronica maken. Leuke, zomerse, vrolijke en verslavende liedjes met het Trio, die je de komende tijd niet uit je hoofd krijgt. En een keer raden welk Nederlanse platenlabel dit bandje op zich neemt? Juist excelsior. Alle Ingrediënten zijn er voor een succes.
Lola Kite kan met Lights de Moss van 2011 worden zonder twijfel. Echt raar is dat niet want de bassist van Moss speeld ook mee in Lola Kite.
Op het eerste gehoor springen vooral de aanstekelijke singels Everythings better en Different story uit het elftal liedjes maar naar meerdere luisterbeurten blijken alle 11 liedjes op lights prima te zijn.

Hoogtepunten? Moeilijk, maar mijn favorieten zijn op dit moment Rainbow at night, Numberone en at the Gate. Maar morgen kan dat zo weer ander zijn
De liedjes zijn knap gemaakt en blijven goed hangen. Maar echt orignieel zijn ze niet. De invloeden van lola kite zijn The beatles, Depeche Mode, Moss, Grandaddy. Ergens tussen die 4 acts zweeft Lola Kite. Het is typische Excelsior band, maar wel een van de betere. Het Nederlandse muziekjaar begint zeer goed, met Lights, Machinery van de staat en Fire needs air van Dazzled Kid (Tjeerd bomhof, Voicst). Ik ben benieuwd wat ons nog meer te wachten staat, nieuwe Moss?

Lights van Lola Kite is komt qua niveau dicht in de buurt van Never be scared don’t be a hero van Moss. De Liedjes klinken op eerste gehoor vrij simpel maar het na een tijdje duiken de pareltjes op. Op Lights staan gewoon 11 goede liedjes, die stuk voor stuk knap geschreven zijn en Fijn wegluisteren. Nu al een van de leukste Nederlandse platen van het jaar!

Niet origineel, wel verslavend en heel fijn!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Net live gezien in Leeuwarden!
Was zeker de moeite waard.

Bram Vervaet was de grote broer van een klasgenoot op de middelbare school. Waren twee hele creatieve en grappige gasten, dus ik ben misschien nogal bevooroordeeld Lola Kite gaan luisteren. Ik had eerst wel wat twijfels over deze plaat, was niet echt zo mijn ding, die poppy keyboardjes; aanstekelijk wel, maar niet boeiend.

Uiteindelijk is het één van m'n meestgedraaide platen geworden; de nummertjes zitten leuk in elkaar, de gasten weten in elk nummer wel een paar verschillende ideeën goed uit de verf te laten komen, waardoor de nummers een eigen gezicht krijgen.

Diepgang is er niet echt. M'n belangrijkste kritiek is dat de teksten van Keez gewoon niet boeiend zijn. Invloed uit de jaren 60 en 80 is duidelijk hoorbaar in de subtiele psychedelica en voortreffelijk ingezette keyboards en drumcomputers, en uiteindelijk blijft de plaat daardoor goed in het gehoor liggen, maar misschien moeten ze eens wat songwriting inspiratie uit de jaren 70 gaan halen...