Lola Kite - Lights (2011)

Wordt dit het jaar dat Lola Kite, het hart van muziekminnend Nederland gaat winnen? Deze vraag zal nog wel even onbeantwoord blijven. Wat wel vastgesteld mag worden is dat zij een fris debutalbum afleveren met een elftal dansbare pakkende en bovenal eigenzinnige nummers. Deze drie jongemannen uit Amsterdam halen hun invloeden uit zowel de jaren zestig als de jaren tachtig. Jaren zestig psychedelica (met hier en daar zelfs een sitar) wordt gecombineerd met jaren tachtig synths/drumcomputer beats met hier en daar zelfs wat Commodore 64 gebliep. Experiment meets catchiness, klinkt als Cola Light! Gaat dat horen... 4*

Heel erg toffe cd! Na Vestrock en festival de Affaire keek ik reikhalzend uit naar deze release. Wanneer ik de afgelopen twee dagen internet tot mijn beschikking had was het eerste dat ik deed naar de luisterpaal surfen, dat wil wat zeggen! Ga dat luisteren mensen!

Dit is een gedeelte uit een artikel dat ik voor mijn blog schreef:

De muziek van Lola Kite wordt regelmatig beschreven als 'synthesizerpop'. Een begrijpelijke benaming, aangezien de drie bandleden zowel in de studio als op het podium omringd worden door batterijen synthesizers, samplers en drumcomputers. Muziek uit de jaren tachtig, zoals Depeche Mode en Orchestral Manoeuvres In The Dark, zijn overduidelijke invloeden, evenals de onvermijdelijke electro-pioniers van Kraftwerk. Toch is de eighties-revival alweer enige jaren op z'n retour en klinkt Lola Kite te kleurrijk om ze tot die stroming te scharen. Wat de meeste recensenten lijkt te ontgaan is dat de jaren zestig een wellicht subtieler klinkende, maar zeker zo belangrijke, invloed op de 'Lola-sound' vormen. Niet zo vreemd ook als je je bedenkt dat tweederde van de band al van jongs af aan deel uitmaakt van sixties-coverband De Biet en in die hoedanigheid menige bruiloften en koninginnedagen naar een hoger plan speelde met nummers van ondermeer The Beatles en The Kinks. In de zangharmonieën van Lola Kite klinken vaak The Beach Boys en The Byrds door en in de soms psychedelische instrumentatie (zoals het gebruik van een sitar en orgeltje) de vroege Pink Floyd en The Doors. Brengt Lola Kite dan het perfecte huwelijk tussen de jaren zestig en de jaren tachtig (met soms een vleugje nineties-house en een korreltje zeroes-indie)? Ook dat is weer onzin, want als Lola Kite niet meer bracht dan de som van uiteenlopende invloeden, zou deze band niet meer dan een onderhoudende gimmick zijn. En dat is Lola Kite allerminst (al hadden ze bij hun eerste optredens nog wel eens rare pakkies aan en is hun naam een klankanagram van Cola Light), het is juist een band die enorm fris en eigenzinnig klinkt, eigenwijs ook eigenlijk wel, met nummers die enorm pakkend en regelmatig dansbaar zijn, maar waar je ook heerlijk op kan wegdromen. Lights is een enorm veelzijdige plaat waar momenten van euforie, gevoeligheid, humor en hallucinaties elkaar op evenwichtige wijze afwisselen in het warme en heldere geluid van producer Juno Jimmink. De band laat op hun debuut vele kanten van zichzelf horen, die mogelijk op volgende platen verder kunnen worden uitgediept (de drie nieuwe nummers die in Pakhuis Wilhelmina werden gespeeld beloven alvast erg veel goeds voor de toekomst). Lights vormt in al haar veelzijdigheid zeker geen potpourri van een teveel aan smaken, maar is juist een mooi geheel met een fantastische opbouw. Het is een plaat waar je steeds nieuwe kanten van ontdekt om intens blij van te raken.

Bron: Kasblog

Elk jaar komt er wel een leuk, fris plaatje uit eigen land en meestal zijn die wel te vinden op het Excelsior label.
Ik hoor soms een beetje R.E.M. oude stijl, maar dan in een hoger tempo en met wat meer bliepjes. In elk geval een hoop catchy vrolijkheid, en tegelijkertijd schuilt daar ook het gevaar: het is soms allemaal te zoet en kleverig waardoor het glazuur van je tanden springt: zeer verslavend en dan opeens is het op. Er staan veel van dat soort albums in mijn kast. Ik denk b.v. aan Mull Historical Society met het album Loss en zo zijn er nog wel wat. Een tijd lang krijg ik daar geen genoeg van en dan ben ik het opeens zat.
Het is natuurlijk afwachten of dat hier ook voor op zal gaan, maar ik vermoed zo van wel. Het is mij toch net ietwat te veel bubblegum en luchtigheid.
Neemt niet weg dat Lights voorlopig te boek staat als een alleraardigst album van eigen bodem en de komende weken zal ik er wel flink van kunnen gaan genieten. En daarna? Daarna komen er vast nog genoeg andere leuke albums van andere leuke artiesten

Een tip van DjFrankie. Opgewekte en frisse muziek die elementen bevat van vroege 60s pop/rock en 80s synthpop.

Met die sixties rock heb ik niet zo veel affiniteit, waardoor mijn aandacht soms wat inzakt. Dat neemt niet weg dat bijvoorbeeld 'Everything's Better' goed in elkaar zit.
Meer in mijn straatje liggen 'Edie' en vooral 'Rainbow at Night', een érrug lekker nummer dat mij doet denken aan The Postal Service.

Het quasi-psychedelische 'At the Gate' had weggelaten mogen worden. Zo bijzonder is het nummer niet en het onderbreekt de plezierige sfeer.

Ik kom wel heel laat me deze cd-review, ik weet het. Ik kende Lola Kite al voor dat hun debuutalbum verscheen, alleen was ik helemaal vergeten het album te reviewen. Daarom alsnog!

Cola Light? Nee Lola Kite. Lola Kite is een relatief nieuw Amsterdams bandje dat bestaat uit drie begaafde muzikanten, die (ik noem het) indie-tronica maken. Leuke, zomerse, vrolijke en verslavende liedjes met het Trio, die je de komende tijd niet uit je hoofd krijgt. En een keer raden welk Nederlanse platenlabel dit bandje op zich neemt? Juist excelsior. Alle Ingrediënten zijn er voor een succes.
Lola Kite kan met Lights de Moss van 2011 worden zonder twijfel. Echt raar is dat niet want de bassist van Moss speeld ook mee in Lola Kite.
Op het eerste gehoor springen vooral de aanstekelijke singels Everythings better en Different story uit het elftal liedjes maar naar meerdere luisterbeurten blijken alle 11 liedjes op lights prima te zijn.

Hoogtepunten? Moeilijk, maar mijn favorieten zijn op dit moment Rainbow at night, Numberone en at the Gate. Maar morgen kan dat zo weer ander zijn
De liedjes zijn knap gemaakt en blijven goed hangen. Maar echt orignieel zijn ze niet. De invloeden van lola kite zijn The beatles, Depeche Mode, Moss, Grandaddy. Ergens tussen die 4 acts zweeft Lola Kite. Het is typische Excelsior band, maar wel een van de betere. Het Nederlandse muziekjaar begint zeer goed, met Lights, Machinery van de staat en Fire needs air van Dazzled Kid (Tjeerd bomhof, Voicst). Ik ben benieuwd wat ons nog meer te wachten staat, nieuwe Moss?

Lights van Lola Kite is komt qua niveau dicht in de buurt van Never be scared don’t be a hero van Moss. De Liedjes klinken op eerste gehoor vrij simpel maar het na een tijdje duiken de pareltjes op. Op Lights staan gewoon 11 goede liedjes, die stuk voor stuk knap geschreven zijn en Fijn wegluisteren. Nu al een van de leukste Nederlandse platen van het jaar!

Niet origineel, wel verslavend en heel fijn!

van: http://daanmuziek.blogspot....