Agrypnie - 16[485] (2009)

Boem...klap....bij de strot gegrepen!!!
Wat een kracht en emotie!! Brute riffs met waanzinnig melodieuze stukken. Prachtige gelaagdheid. Dit gaat een klapper voor me worden!

Een schitterend blackmetal-album, van de intro tot en met de outro wordt een hoog niveau aangehouden. De kracht zit hem in het fantastische drumwerk, de grunt die heel het album door niet gaat vervelen en vooral de akoestische of ingetogen momenten. Nummers zijn voor het grootste deel inwisselbaar, maar ik zit te genieten dus ik heb er op dat moment maling aan. Ik kon me het prachtige akoestische stuk van 'F15.2' herinneren, dat vind ik samen met 'Schlaf' het beste nummer.

Een welverdiende 4,0*, als ik meer in staat geraak identiteit van de songs te achterhalen zit hier verhoging in.

Hier ben ik wel behoorlijk ondersteboven van. Dat krijg je dus als je het allemaal niet meer op de voet volgt. Ik mis een hoop moois.

Agrypnie is opnieuw een bewijs dat de neo-blackmetalstroming een buitengewoon creatieve en muzikale stroming is. Hoewel het geluid van Agrypnie eigen smoel heeft, proeft het als een kruisbestuiving tussen Ruins Of Beverast en Shining. Brute uitbarstingen worden afgewisseld met loodzware melodieuze stukken. Nergens verslapt de aandacht. De aparte vocalen vormen een mooie saus over al deze ziekte en ellende.

Gaat dat horen en beleven.

Mij pakt hij niet zo..ik heb het idee dat ik naar iets luister wat ik al eerder gehoord heb alleen dan beter! Meer emotie, ofzo. Het klinkt wat kaal in mijn oren. Daarbij stoor ik me aan de duitse zang...waarom? Geen idee.

Bij mij blijft het enthousiasme jammer genoeg ook uit.

Ik vind het in ieder geval een schitterende plaat, heb 'm de laatste dagen toch een keer of 3 beluisterd. Het lijkt steeds beter en beter te worden, erg jammer dat ik deze vorig jaar al niet heb ontdekt, anders was dit misschien wel top 10 materiaal!

Dit album is ook niet echt mijn ding. Over een tijdje een nieuwe poging wagen.

Na luisterbeurt nummer zeven onthoud ik vooral Kadavergehorsam en Schlaf, van de rest ben ik ook nog niet onder de indruk.

Dit Metal Album van de Week was niet een nieuwe kennismaking voor mij: ik had een review van dit album op Zware Metalen gelezen en het naar aanleiding daarvan beluisterd. Bijna had ik dit album zelf gekozen als mijn inzending in de 3e ronde, maar ik ben uiteindelijk voor Urfaust (Der freiwillige Bettler) gegaan.

Hoe dan ook, dit album was voor mij dus niet echt een grote verrassing, maar het was zeker geen straf om het een paar extra luisterbeurten te geven. Bij de eerste keer luisteren klonk 16[485] als iets dat ik nog nooit eerder had gehoord, maar bleef ik er geboeid naar luisteren. Doordat er weinig variatie tussen de nummers zit, duurde het even voor ik het idee had het album een beetje te leren kennen.
Intussen is het nog steeds niet een album dat ik heel vaak draai. Omdat het album lang is, redelijk monotoon en een apart soort pessimisme om zich heen heeft hangen, moet ik ervoor in de stemming zijn. Anders kom ik toch snel in de verleiding om wat anders te luisteren.
Met name Kadavergehorsam, Zorn en 16[485]/Brücke aus Glas zijn voor mij uitschieters en tussen de 2 laatstgenoemde nummers verslapt mijn aandacht een beetje, maar echte misperen zijn er op dit album niet te vinden.
Toch nog een minpuntje: ik weet niet of het de productie is, of mijn mp3's, maar de blastbeats klinken een beetje rommelig en losstaand van de rest van de muziek.

Dit is bijna zeker top-5 materiaal voor deze ronde van het MAvdW. 8 Prima nummers, in- en uitgeleid door Figur 109-3 en 109-1.
Voor nu 4 sterren, maar ik sluit niet uit dat ik binnenkort de verleiding niet kan weerstaan om er nog een halfje bij te doen.

4.0*

Zojuist bij een ander metal album van de week een ietwat negatief stuk geschreven. Gelukkig is er dan ook nog dit. Dit is, in tegenstelling tot Revocation, precies wél metal hoe ik het het liefst hoor. Prachtige instrumentale stukken, geweldige opbouwen en afwisseling tussen hard en rustiger. Dit album raakt mij dus juist wel, om de haverklap kippenvel, door zowel zang als instrumentatie en natuurlijk de combinatie. De zang is hier geweldig, prachtige, emotievolle grunts (stoor me ook totaal niet aan het Duitse) begeleidt door die geweldige instrumentatie. Overdonderd dus na die paar luisterbeurten. Ik trap af met 4* maar zeg niet dat het niet hoger kan worden. Progressieve black metal ligt mij overduidelijk wel, sterker nog, op moment vermoed ik dat het mijn favoriete metal subgenre is.

Ik vind die Duitse teksten juist iets extra's toevoegen. Weet niet of ik het album net zo mooi had gevonden als het in het Engels was geweest.

Zou inderdaad kunnen, moeilijk te zeggen natuurlijk Bij Negurã Bunget vind ik de Roemeense teksten in elk geval wel wat toevoegen.

Ergens las ik als omschrijving voor de muziek van Agrypnie “post black metal” en ik begrijp nog niet goed wat men daarmee bedoelt. Geen probleem. Na een achttal luisterbeurten houd ik zo ongeveer de allereerste indruk over: niet onaardig maar nog niet echt speciaal.

Muzikaal kan ik wel genieten van de diverse lange instrumentale stukken, de algehele sfeerschepping dankzij de keyboards en hele mooie songs Kadavergehorsam en Schlaf. De keyboards vind ik buitengewoon sterk gedaan en goed uitgekozen, waar wel, waar niet. Het Duits stoort mij nergens hoewel ik het even goed ken als Jean-Marie Pfaff. Beide elementen dragen bij aan de sfeer van dit album.

De zang en/of grunt overtuigt mij momenteel niet maar in het refrein van Schlaf vind ik hem bijzonder sterk. De drums zijn snel, scherp en soms maniakaal (die heel sporadische blastbeats). Soms stel ik me de vraag: “waarom die snelle drumstukken, iets trager zou beter zijn voor de song?” Typisch voorbeeld is het voor mij mindere Zorn waar de drummer het spoor kwijt geraakt. Ik vind Agrypnie het sterkst in de tragere stukken al dan niet met double bass, zoals in het nummer F15.2.

Voorlopige conclusie en gevoel, hier zit meer in, in dit album dat ik zeker nog een paar keren zal opleggen en in de groep zodra ze nog meer samenspel krijgt in de song, vooral in het begeleidend drumwerk. Het was voor mij een lange zit met zijn vijf kwartier en voorlopig houd ik het op 3,50 sterren met groeipotentieel.

Fijne ontdekking dit! Lekker hoor. Heerlijk meeslepende metal met puik gitaar- en drumwerk. Het Duits vind ik er wel mooi bij eigenlijk. Dit ga ik nog vaak draaien de aankomende tijd.

Ik las net op Last.fm dat Agrypnie bezig is met een nieuw album

Dat is goed nieuws! Ik heb deze plaat enkele weken geleden gekocht, en ben er toch wel weg van. Mooi artwork ook.

Dat is zeer goed nieuws! Ik denk dat hier zelfs wel eens 4,5* in zouden kunnen zitten, als ik dit nog wat vaker beluister. Wat een geweldig album is het toch

Agrypnie weet door de jaren heen het niveau gelijk te houden. Wederom een sterk staaltje black metal.

Een hele tijd terug werd ‘16[485]’ van de Duitse band Agrypnie voorgesteld als Metal Album van de Week. Ik was er meteen van onder de indruk, en kon me wel voor het hoofd slaan omdat ik ‘m in 2010 niet had opgepikt. Deze plaat had immers een reële kans gehad om een plaatsje in m’n eindejaarstop te behalen. Maar goed, het belangrijkste is dat ik ‘m zoveel kan beluisteren als ik wil, en dat muziek niet begrensd wordt door een jaartal.

Enkele weken na de eerste kennismaking heb ik het album besteld, en sindsdien heb ik het nog een paar keer beluisterd. Op CD klinkt het natuurlijk nog beter dan in MP3-vorm, veel voller en helderder. Ik had nog nooit van deze band gehoord, maar had ‘m eerder al opgemerkt in de rotatielijst van user wizard, die ik toch zo’n beetje volg als metalliefhebber. Daarom opnieuw: vreemd dat ik ‘m niet eerder had opgepikt. Je kan ook niet alles luisteren, sommige dingen glippen door de mazen van het net, en dat het soms mooie dingen zijn, bewijst deze plaat. Dubbel zo mooi dat ik ‘m uiteindelijk toch heb kunnen ontdekken.

Tot nu toe vind ik dit de beste inzending van deze ronde in het Metal Album van de Week, tevens de eerste keer dat ik actief meedoe. ‘16[485] wordt ingezet met een zeer sfeervolle intro, en wordt ook afgesloten door een al even sfeervolle outro. Daartussenin vinden we acht lange songs, in lengte variërend van een goeie 6 minuten tot net geen 12. De tweede track sluit naadloos aan op de intro, en is meteen een geweldige binnenkomer. Ontzettend intense muziek is dit, dat heb ik dan al door. Maar het blijkt slechts een voorproefje; wat nog komen moet, is van een geheel ander niveau.

Even een woordje over het artwork, want omdat ik ‘m in huis heb gehaald, kan ik daar van genieten, en dan laat ik de kans niet liggen om pluimen op de spreekwoordelijke hoed te steken. Op de hoes staat een obscure, eenzaam uitziende jongeman naar beneden te staren, op een soort van brakke grond of zoiets (ben geen expert). De overheersende kleuren zijn grijs en zwart. In de binnenhoes zien we een grauwe boom, die er treurig bijstaat na een op voorhand verloren gevecht met de dominante wolken aan askleurige hemel. Kortom, prachtige beelden, die de ongure sfeer van het album nog versterken. De beelden die in je brein worden gevormd, zijn erop geïnspireerd, althans in het mijne toch.

De acht songs die tussen de intro en outro zitten, bieden ons een dik uur puur luistergenot. Lange, sfeervolle stukken worden afgewisseld met enorm hevige passages, waarin de drummer een hoofdrol opeist. Ik heb dat wel meer bij dit soort bands, dat de drummer een uiterst positieve rol speelt. Hij speelt met veel gevoel voor ritme, en ook enorm intens. Hij legt z’n hele ziel erin, daar kan je van op aan. De zang vind ik er ook prima bij passen, grauw en soms met van die fantastische lange uithalen.

De songs kennen allemaal een uitstekende opbouw, en zijn zonder meer episch te noemen. ‘Kadavergehorsam’ bijvoorbeeld, dat geduldig opbouwt tot een climax die z’n weerga niet kent. Of ‘Morgen’, met dat fantastische, terugkerende refrein! Meer dan genoeg om razend enthousiast over te zijn. Ook het gitaarwerk is van een hoog niveau, de riffs zijn erg goed gevonden, en passen allemaal perfect in het duistere sfeertje. Toch is het niet al kommer en kwel, lijkt de muziek uit te roepen. Dat greintje hoop, dat je ook hoort in veel postrock, maar dan in een genuanceerdere vorm, is voor mij onmiskenbaar aanwezig. Het doet je hinkelen op twee gedachten, of eerder, twee gevoelens. Want bovenal is dit een gevoelsplaat, heel puur en eerlijk klinkend.

Uitschieters zoeken is niet makkelijk, want de hele plaat lang wordt er op een vrij constant niveau gepresteerd, een hoog niveau ook, als het nog niet overduidelijk was dat ik er zo over denk. Er zijn wel genoeg hoogtepunten die ik eruit kan lichten (dat vind ik dan weer iets anders); zoals de fantastische gitaarlijn in ‘Verfall’, in combinatie met de zang. Ik kan ook niet meteen iets bedenken waar je dit mee zou kunnen vergelijken, misschien een beetje met ‘Ashes Against the Grain’ van Agalloch, maar dan ga ik het beslist al erg ver zoeken. Nee, laten we het er op houden dat dit een vrij unieke plaat is, die naar mijn gevoel veel blootlegt, veel teweegbrengt. Daarom kan ik ‘m ook niet altijd beluisteren, soms is het gewoon te intens. En dat is niet als kritiek bedoeld.

Zo, ik heb weer eens enkele paragrafen volgeschreven met mijn nonsens, teneinde tot een conclusie te komen. Agrypnie heeft met ‘16[485]’ een geweldige prestatie neergezet, en het zal heel moeilijk zijn om dat te overtreffen. Sowieso is het al enorm sterk om gedurende bijna 5 kwartier geen seconde te vervelen, maar dit is ook nog eens meer dan gewoon vermaak; dit is gewoonweg briljant. Deze plaat balanceert op het randje tussen 4 sterren en 4,5 sterren, maar dit soort juweeltjes geef ik met alle plezier het voordeel van de twijfel.

4,5 sterren

Fraaie recensie AOVV . Ik sluit me geheel aan bij je woorden. Dit album was ook langs me heen gegaan gek genoeg. Ik ben zo blij dat ik hem alsnog heb opgepikt. Al was het alleen al vanwege het fenomenale Morgen .

Bedankt. Ik wilde al veel langer een stukje schrijven hier, maar het kwam er maar niet van. Iets dat bij mij teveel gebeurt, naar m'n mening.

Ja, 'Morgen' is echt schitterend!

Ik ben niet zo weg van je stukje, maar mooi om je zo enthousiast te zien. Ik vind het ook een sterk album en echt een van de beteren van de vierde ronde.

Als ik ook naar alle blackmetal releases kijk die ik ken, merk ik dat dit toch wel topcategorie voor mij is.

Omhoog ermee. Dit is het beste metal album dat ik ken (ik weet het, zoveel ken ik er niet, maar toch) en staat niet ver van mijn top 10 af (wellicht, binnenkort... ). Dit album heeft alles dat een metal album moet hebben om het goed te maken en zelfs nog een beetje extra. De geniale riffs, prachtige instrumentale passages die maar niet lang genoeg kunnen duren, strakke en origineel en inventief gebruikte drums die meer toevoegen dan op een gemiddeld metal album en uiteraard die prachtige, diepe grunts in het Duits waar de emotie vanaf druipt. Alles klopt, waardoor de toch behoorlijke lengte geen enkel probleem is. Hulde voor deze mannen uit Duitsland! Weet iemand of de eerdere (nauwelijks bestemde) platen ook de moeite waard zijn? Ga ze hoe dan ook beluisteren

De manier waarop Agrypnie black metal maakt is toch wel de manier waar ik het meest van hou, goed geproduceerd, goede songs en lekker veel afwisseling. Hier en daar had de zanger wel iets minder mogen brullen, maar over het algemeen storen de vocalen niet. Ik vind dat ze vooral erg goede en lekkere riffs hebben. De Duitse zang vind ik niet erg, het past er wel bij.

Black metal, post-black metal... het zal me worst wezen, wat in ieder geval black is is de sfeer op dit album. Met dit door je hoofdtelefoon, de ogen gesloten, waan je je zelfs onder een parasol aan een Spaanse Costa meteen in de donkerste krochten van een post-apocaliptisch braakland. De aangename warmte van de zon op je huid veranderd plots in de verschroeiende hitte van naar zwavel stinkend hellevuur.
Erg sfeervol dus, vooral door de mooi uitgewerkte composities en het gelaagde, melodieuze gitaarwerk. Wat het voor mij verpest is de zanger, die bijna nooit boven het gemiddelde van de black metal rochelende zombies weet uit te komen (het niveau van dat gemiddelde in acht genomen zegt genoeg). Een andere spelbreker zijn de drums, die verschrikkelijk, soms op het irritante af, klinken. Leuke kennismaking, maar al bij al niet iets waar ik vlug naar zal terug grijpen.

Zo, ik ben blij dat ik weer eens in wat archieven ben gedoken. Wat een plaat zeg! Nog nooit eerder tegengekomen, maar nu toch gevonden. Eerste rondes zijn overweldigend, ben benieuwd hoe deze bij mij gaat indalen.
Komt toch wel erg veel goede black metal aus Deutschland.

Die halve ster van drie en een half jaar geleden komt er echt niet bij.
Dit album is langzamerhand steeds verder van mijn speellijst verdwenen. De afgelopen week heb ik het weer een keer of drie gehoord. Het is nu minder overtuigend dan eerder. Het stemgeluid van de zanger werkt vermoeiend, de drums klinken soms rommelig, en het album had in z'n geheel wel iets korter gemogen.
Als ik hiervoor in de stemming ben, is het een hele aardige plaat, maar dat is het ook wel.

Johnny Marr luister Morgen ff. Goeie nummer.

Ok, maar niet vandaag. Morgen.

https://us-tuna-sounds-images.voicemod.net/a5b80bb2-476a-40e5-a6b4-63c914aea3cb-1669301275121.jpg

Pletwalsje hoor. jordidj1 check maar het hele album. Lange zit maar intens verschroeiend. Emotioneel-kopje-onder melodische black metal. Zwaar. Zware aanrader.

Dank je voor vlotte terugkoppeling.