The Twilight Singers - Dynamite Steps (2011)

Nog steeds klinkt Greg Dulli als een drankorgel met een glaasje teveel op.
Fase tussen totale lamheid en ontnuchtering.
Ergens in een hoekje ligt de kater op de loer.
Klaar om met zijn scherpe nagels toe te slaan.
Een vervelende hoofdpijn veroorzakend.

Opener Last Night In Town zijn stukjes geheugen.
De essentie is verdwenen.
Rustige pianoklanken als een in water opgeloste Paracetamol.
Al snel blijkt dat de werking niet voldoende is.
Versterkte geluidsklanken nemen de overhand.
Onzuivere zangstem die het gevoel van lichte misselijkheid oproept.
Niet te veel forceren.
Zondagmiddag in een hotelkamer.
Liggend in een stinkend bed.

Voel je thuis.
Pak maar wat uit de koelkast.
Let niet op mij.
Mark Lanegan als drinkerbroertje.
Be Invited.
Opeens is hij weer verdwenen.
Hoe lang is hij er geweest.
Minuten, uren?

Plafond eindeloos in beweging.
Waves
Muren die elkander blijven kruizen.
Koortsig zonder verhoging.
Je zou bijna beweren dat Dulli weer terug is bij het oude patroon.
Wanhoop en verslavingsdrang.
Een trip in de tijd.
Vleugjes The Afghan Whigs melden zich aan.

Emotie in Get Lucky.
Verwoord in een soort van verlangen.
Besef van sterfelijkheid?
Kijkend op een mooie carrière.
Leven als een ster.
Inclusief de whisky en de drugs.
Het geschreeuw op het einde.
Als een concertzaal die juicht om een toegift.
En weer flikt hij het.
Overtuigd met Dynamite Steps.

On The Corner.
Dealers die hem buiten opwachten.
Als luipaarden.
Klaar om de verzwakte prooi te grijpen.
Hem niet meer los te laten.
Sluit alstublieft de gordijnen.

Gebonk als Gunshots.
Afkickverschijnselen.
Behang moet van de muur.
Totale krankzinnigheid.
De wereld niet langer voorliegen.
Het ware ego openbaart zich.

Persoonlijk drama.
Geliefde gekaapt door een ander.
Sirene op de achtergrond.
Politie die weer eens moest ingrijpen.
Na de zoveelste keer een 911 melding.
Huiselijk geweld.
Definitief straatverbod.
She Was Stolen.


Blackbird And The Fox.
Sluwe Dulli als vos.
Ani DiFranco als wijze raaf.
Al zal de vos overwinnen.
Geduld beloond uiteindelijk.
DiFranco als heerlijk hapje tussendoor.
Wie haar uiterlijke verschijning kent zal dit beamen.

Verkeerde vrienden.
Nergens gevaar van inzien.
Balancerend op de steeds maar dunner wordende levenslijn.
Klaar om te pletter te vallen.
Treurig gestemde viool bevestigt het gevoel.
Never Seen No Devil
Sfeer bepalend zoals we kennen van The Bad Seeds.
Duidelijk in het verlengde van Nick Caves begeleidingsband.

Overgave.
Verlossing.
Lichtflits.
Flatline.
Tot ziens.
Denkend jezelf in de spiegel te waarnemen.
Echter niks anders dan een ontsnapte dolende ziel.
Zoekend naar rust.
The Beginning Of The End.

Dynamite Steps.
Waardevolle volgende stap.
Kies je voor een vernieuwd leven.
Of de goedkope andere uitweg.
Zes waardevolle minuten bedenktijd.
Dit uiteindelijke resultaat verraad de gemaakte keuze.
Greg Dulli is weer helemaal terug.

Ik ben eerlijk, Als Mark Lanegan niet zou meedoen op deze 5de plaat van Greg Dulli's the Twilight Singers, had ik niet eens de moeite gedaan om er naar te luisteren. Ik ben daarom ook heel blij dat Lanegan meedoet op Dynamite Steps, want door hem heb ik nu een pareltje ontdekt!

Na een plaat samen met Mark Lanegan (The Gutter twins) en een grote solo tournee komt Dulli weer met een eige album. En hij heeft mark Lanegan helemaal niet nodig, daar ben ik helmaal uit. In zijn eentje maakt hij gewoon prachitge liedjes. De gasten op het album (Joseph Arthur, Nick Mccabe (the verve) en uiteraard Mark Lanegan) vallen in het niets, Dulli steelt gewoon de show. Gokken, dood, bedrog, leugens, de duivel en de hel, dat zijn de voornaamste thema's op Dynamite steps. Het album klinkt donker, gevaarlijk en spannend, Geen vrolijk album dus.

Het Album opend met Last night in town. Het nummer is prachtig. Het heeft Soul en een hele zware tekst. Zelfs als je niet naar teksten luisterd, valt de donkere en zware tekst op. Je wordt het album als het ware ingezogen en er is geen ontsnappen meer aan. De Motown van de gitaarmuziek kun je het ook wel noemen. Maar is pas een voorproefje van wat ons nog te wachten staat. Het album staat namelijk vol met prachtige liedjes.

Steengoede melodieën wisselen elkaar af, en vullen elkaar aan. De duivel licht continu op de loer, maar doet je niks. Mark Lanegan dient op Dynamite Steps vooral als achtergrond zanger, warme en duistere koortjes dus. De muziek is prachtig gearrangeerd, de koortjes en de strijkers staan precies op de goede plek, wat de muziek nog een extra mooie lading meegeeft. En net als je denkt dat het niet mooier kan, hoor je de bijna 7 minuten durende titeltrack. Dat een prachitge afsluister van het mooie album is.

Greg Dulli is een hele goede liedjesschrijver. Luister maar naar Get Lucky of On the corner, het zijn gewoon prachitge liedjes, kippenvel. Het album krijgt je in zijn greep en weet steeds mooier te worden. Het album is niet origineel, Dulli doet hetzelfde als anders, maar dat geeft niet, want het is van grote kwaliteit.

Dynamite Steps is niet van dynamiet, maar van parelmoer,
Dit 5de album van Greg Dulli album is namelijk een pareltje!

van: http://daanmuziek.blogspot....