The Twilight Singers - Dynamite Steps (2011)

Benieuwd naar deze..
Wat Greg Dulli met The Twilight Singers en The Gutter Twins heeft gedaan was soms erg goed, maar de meesterwerken ´Gentlemen´ en ´Black Love´ (Afghan Whigs) heeft hij nog niet kunnen evenaren.

YouTube - The Twilight Singers ft. Ani DiFranco- Blackbird And The Fox
'Blackbird and the Fox'

Hopelijk is Mark Lanegan ook weer present.

Mark Lanegan is present, evenals Nick McCabe van The Verve.

Hopen dat dit Powder Burns kan evenaren.
en ja als we het over Afghan Whigs hebben dan wordt het een ander verhaal thetinderstick

Ook On the Corner is nu te beluisteren. Fijn nummer, naar deze release kijk ik erg uit.

Hij is nu "uit".
Eerste indruk: Greg Dulli zingt weer, als vanouds, heerlijk vals. Ik ben bang dat dit album goed gaat vallen.

"The album explores the thin line between life and death, mortality and immortality, resignation and celebration--that mythical moment when your life flashes before your eyes, drawn out here over the course of eleven songs."

De Twilight Singers website gebruikt grote woorden om deze release aan te kondigen. Maar van Dulli verwacht je inmiddels ook niet minder dan een meesterwerk.

The blackbird and the Fox is al gratis te downloaden, en is een juweeltje. Fijn dat Ani diFranco deze keer wel goed te horen is. Haar bijdrage op Candy Cane Crawl (van Powder Burns) was vrij minimaal.

Eerlijk gezegd valt Dulli wel keer op keer terug op dezelfde songstructuren / akkoordenschema's maar mijn god wat heeft de man een overtuigingskracht. Zijn muziek weet mij altijd weer in ht hart te raken. Nog eventjes wachten; op 22 januari gaat Paradiso in de voorverkoop.

Alweer een meesterwerk van de heer Greg Dulli

Zoals Jumpjet al zei: hij keert keer op keer terug op dezelfde songstructuren en akkoordeschema's, Maar dat kunstje kan Greg Dulli nog steeds flikken en zelfs hierna nog 10 jaar.

Nog steeds klinkt Greg Dulli als een drankorgel met een glaasje teveel op.
Fase tussen totale lamheid en ontnuchtering.
Ergens in een hoekje ligt de kater op de loer.
Klaar om met zijn scherpe nagels toe te slaan.
Een vervelende hoofdpijn veroorzakend.

Opener Last Night In Town zijn stukjes geheugen.
De essentie is verdwenen.
Rustige pianoklanken als een in water opgeloste Paracetamol.
Al snel blijkt dat de werking niet voldoende is.
Versterkte geluidsklanken nemen de overhand.
Onzuivere zangstem die het gevoel van lichte misselijkheid oproept.
Niet te veel forceren.
Zondagmiddag in een hotelkamer.
Liggend in een stinkend bed.

Voel je thuis.
Pak maar wat uit de koelkast.
Let niet op mij.
Mark Lanegan als drinkerbroertje.
Be Invited.
Opeens is hij weer verdwenen.
Hoe lang is hij er geweest.
Minuten, uren?

Plafond eindeloos in beweging.
Waves
Muren die elkander blijven kruizen.
Koortsig zonder verhoging.
Je zou bijna beweren dat Dulli weer terug is bij het oude patroon.
Wanhoop en verslavingsdrang.
Een trip in de tijd.
Vleugjes The Afghan Whigs melden zich aan.

Emotie in Get Lucky.
Verwoord in een soort van verlangen.
Besef van sterfelijkheid?
Kijkend op een mooie carrière.
Leven als een ster.
Inclusief de whisky en de drugs.
Het geschreeuw op het einde.
Als een concertzaal die juicht om een toegift.
En weer flikt hij het.
Overtuigd met Dynamite Steps.

On The Corner.
Dealers die hem buiten opwachten.
Als luipaarden.
Klaar om de verzwakte prooi te grijpen.
Hem niet meer los te laten.
Sluit alstublieft de gordijnen.

Gebonk als Gunshots.
Afkickverschijnselen.
Behang moet van de muur.
Totale krankzinnigheid.
De wereld niet langer voorliegen.
Het ware ego openbaart zich.

Persoonlijk drama.
Geliefde gekaapt door een ander.
Sirene op de achtergrond.
Politie die weer eens moest ingrijpen.
Na de zoveelste keer een 911 melding.
Huiselijk geweld.
Definitief straatverbod.
She Was Stolen.


Blackbird And The Fox.
Sluwe Dulli als vos.
Ani DiFranco als wijze raaf.
Al zal de vos overwinnen.
Geduld beloond uiteindelijk.
DiFranco als heerlijk hapje tussendoor.
Wie haar uiterlijke verschijning kent zal dit beamen.

Verkeerde vrienden.
Nergens gevaar van inzien.
Balancerend op de steeds maar dunner wordende levenslijn.
Klaar om te pletter te vallen.
Treurig gestemde viool bevestigt het gevoel.
Never Seen No Devil
Sfeer bepalend zoals we kennen van The Bad Seeds.
Duidelijk in het verlengde van Nick Caves begeleidingsband.

Overgave.
Verlossing.
Lichtflits.
Flatline.
Tot ziens.
Denkend jezelf in de spiegel te waarnemen.
Echter niks anders dan een ontsnapte dolende ziel.
Zoekend naar rust.
The Beginning Of The End.

Dynamite Steps.
Waardevolle volgende stap.
Kies je voor een vernieuwd leven.
Of de goedkope andere uitweg.
Zes waardevolle minuten bedenktijd.
Dit uiteindelijke resultaat verraad de gemaakte keuze.
Greg Dulli is weer helemaal terug.

Fantastisch Deric!

Nou ben ik weel heel benieuwd naar deze plaat!

Geweldig inderdaad Deric.. na jou verhaal kan ik alleen maar zeggen dat deze plaat de perfecte soundtrack is voor het boek Ik ben de regen van Henk van Straten.. Stond al een tijdje op de computer, maar vandaag voor het eerst op en ik kan nu al niet wachten tot ik dit op vinyl in handen heb Lanegans medewerking staat ook dit keer weer garant voor een mooie plaat!

Hier ben ik benieuwd naar.

Ik heb niet zo heel lang geleden kennis gemaakt met The Afghan Whigs plaat Gentlemen en die vond ik geweldig.

En ja, Deric Raven kan erg goed enthousiasmeren

Als Greg Dulli met zo'n resultaat komt aan zetten, verdiend het album dat ook.

Weer een fijne review, deric raven. Daar zou je iets mee moeten doen

oneens, de laatste Twilight Sinners, Powder Burns, is een goede tweede, na Gentlemen.

Die is inderdaad erg goed, maar Dynamite Steps is weer een explosieve stap vooruit.

Mee eens, heel mooie, donkere plaat!

Btw: bij mij sloeg hij niet direct aan, pas na enkele luisterbeuren gebeurde de 'openbaring' , even geduld maw

Sinners? Gentleman een album van Twilight Singers ?

Spreek met ervaring, want Gentleman is van The Afghan Whigs.. voor Powder Burns van The Twilight singers kwam Blackberry Belle en daarvoor Twilight..

Volgens mij gaat het om projecten van Greg Dulli.
Dus worden albums van The Afghan Twins, The Gutter Twins en Twilight Singers met elkaar vergeleken.

Voor mij gaat Dynamite Steps qua emoties terug naar Gentleman.
Muzikaal is het een ander verhaal.

Magistraal mooi!
Gentleman van AW staat altijd tegen mij persoonlijk top 10 aan. Greg doet er hier niet voor onder. Snel aanschaffen op vinyl....
Ik begin op 4,5* met groeipotentie.

vergeten te zeggen: Deric, mooi beschrijvingen!

Ik ben eerlijk, Als Mark Lanegan niet zou meedoen op deze 5de plaat van Greg Dulli's the Twilight Singers, had ik niet eens de moeite gedaan om er naar te luisteren. Ik ben daarom ook heel blij dat Lanegan meedoet op Dynamite Steps, want door hem heb ik nu een pareltje ontdekt!

Na een plaat samen met Mark Lanegan (The Gutter twins) en een grote solo tournee komt Dulli weer met een eige album. En hij heeft mark Lanegan helemaal niet nodig, daar ben ik helmaal uit. In zijn eentje maakt hij gewoon prachitge liedjes. De gasten op het album (Joseph Arthur, Nick Mccabe (the verve) en uiteraard Mark Lanegan) vallen in het niets, Dulli steelt gewoon de show. Gokken, dood, bedrog, leugens, de duivel en de hel, dat zijn de voornaamste thema's op Dynamite steps. Het album klinkt donker, gevaarlijk en spannend, Geen vrolijk album dus.

Het Album opend met Last night in town. Het nummer is prachtig. Het heeft Soul en een hele zware tekst. Zelfs als je niet naar teksten luisterd, valt de donkere en zware tekst op. Je wordt het album als het ware ingezogen en er is geen ontsnappen meer aan. De Motown van de gitaarmuziek kun je het ook wel noemen. Maar is pas een voorproefje van wat ons nog te wachten staat. Het album staat namelijk vol met prachtige liedjes.

Steengoede melodieën wisselen elkaar af, en vullen elkaar aan. De duivel licht continu op de loer, maar doet je niks. Mark Lanegan dient op Dynamite Steps vooral als achtergrond zanger, warme en duistere koortjes dus. De muziek is prachtig gearrangeerd, de koortjes en de strijkers staan precies op de goede plek, wat de muziek nog een extra mooie lading meegeeft. En net als je denkt dat het niet mooier kan, hoor je de bijna 7 minuten durende titeltrack. Dat een prachitge afsluister van het mooie album is.

Greg Dulli is een hele goede liedjesschrijver. Luister maar naar Get Lucky of On the corner, het zijn gewoon prachitge liedjes, kippenvel. Het album krijgt je in zijn greep en weet steeds mooier te worden. Het album is niet origineel, Dulli doet hetzelfde als anders, maar dat geeft niet, want het is van grote kwaliteit.

Dynamite Steps is niet van dynamiet, maar van parelmoer,
Dit 5de album van Greg Dulli album is namelijk een pareltje!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Na een eerste luisterbeurt vind ik het een wat minder makkelijk in het gehoor liggende plaat dan de voorgangers. Dulli´s stem is in een veel nummers wat meer verzonken in de mix en vaak gaat hij de hoogte in, wat ook even wennen is.

Wel is er die bekende broeierige sfeer, en goeie nummer heb ik zeker wel voorbij horen komen (Get Lucky, On the Corner, Gunshots, She Was Stolen, Never Seen No Devil)

Ik begin voorzichtig met 3,5* maar ik hoor zeker potentie dus waarschijnlijk gaat dit een groeiplaat worden..

Het titelnummer vind ik vooralsnog moeilijk doorheen te komen..

album zojuist aangeschaft, eerste indruk is dat het geluid nog voller is dan bij de voorganger. Nog intenser zou je ook kunnen zeggen.
Tot 1 april (concert in Paradiso) gaat deze waarschijnlijk niet uit de diverse spelers verdwijnen hier.

Mark Lanegan speelt maar 1 nummer mee op de plaat.

Wat een geweldige groeijuweel.
Vandaag gekocht, en hij wordt steeds beter.

Zo 5 sterren, dan moet ik deze maar eens gaan beluisteren

Veel mooie platen zijn er al uitgekomen dit jaar, dit jaar is nu al beter dan vorig jaar en dan heb ik Elbow, Radiohead, R.E.M., dEUS en Sigur Rós nog niet eens gehoord

Wat is er allemaal al uitgekomen dan?

Wat een fantastisch album heeft de heer Dulli dit keer gemaakt, misschien wel zijn beste. Wtf, dit is zijn beste. Hoe kan iemand zoveel passie in zijn stem stoppen, ongelofelijk.