Nordagust - In the Mist of Morning (2010)

Enigzins nieuwsgierig geraakt door de lovende recensie in OOR.
Liefhebbers van het gitaarspel á la Pink Floyd's (Wish you were here) meesterwerken zouden hier enthousiast van moeten raken.
Ben benieuwd...

De muziek vind ik wel mooi sferisch, pas eigenlijk precies bij de hoes. Over de zang ben ik vooralsnog wat minder enthousiast.

Ben het eigenlijk wel met Brunnie eens.
Met als toevoeging dat het een psychedelische, zestiger jaren gevoel bij mij oproept.

En die zanger, ja daar moet je van houden.
Mij doet het niet zo veel.

Voor nu, geen stem.

Tsja ik vind hem op dit moment eigenlijk vrij irritant.
Sferisch is het inderdaad allemaal wel maar zo lovend als men is op progwereld kan ik er toch niet van worden.

Een mooi sferisch album waar de mellotron een dominerende factor heeft. Het begin en het einde van het album is erg sterk, in het midden en tussendoor zijn een paar zwakke nummers te vinden. De stem is verre van geniaal, maar heeft een mooie uniciteit, waardoor het iets speciaals krijgt. Omdat de cd verre van doorsnee is en ook een uniek stuk in de prog toch een dikke 4 punten...

Was bij eerste beluistering vrij enthousiast en heb de cd toen ook vrij snel gekocht. Kon mooi naast de Gazpacho-collectie. Op een of andere manier ben ik het album daarna iets te veel met het eerste nummer gaan vereenzelvigen: de trage opening en dan die zeurstem "In the Mist of Morning...". Een weinig gelukkige aandachtstrekker.

De laatste tijd ben ik de plaat weer wat aan het herontdekken: na die wat knullige openingen komen toch diverse mooie nummers langs met een hoop dynamiek. Met Make Me Believe wordt het mooiste tot het (bijna) laatst bewaard.

O ja en die link met Gazpacho? Nou ja, ze komen allebei uit Noorwegen, maar verder...

Geweldige fantasy prog, je waant je in een andere wereld. Het weet de spanning goed vast te houden, terwijl over alle pracht en praal een laag mist heen hangt. En die stem vind ikzelf juist geweldig; donker, mystiek en getormenteerd.Topplaat