Peter Hammill - The Future Now (1978)

zeer goeie hammill plaat , machtige teksten en wat een stem , zalven en brullen tegelijk "if i could" is een ode aan zijn vrouw en een poging om de scheiding te vermijden , die hij op "over" een later album volledig zal becommentariseerd worden , maar ja ik ben gek op alles van vandergraaf generator en hammill solo

Hammill met 1 van z'n topalbums. Louter sterk werk.
Maar ja, Hammill is nooit op waarde geschat, en let's hope someone is reading this. En uitprobeert...
Let op de hoes: Hammill heeft een treinreis met halve baard in de coupé gezeten voor deze foto's.
Lijkt mij trend om alsnog in te zetten.

I'm the one.
Deze samen met Chameleon in the Shadow of the Nigt, In Camera en Over gekocht... ben héél benieuwd

Wat een goede plaat. Ken Hammill van enkele platen maar deze kende ik nog niet. Wist niet dat Hammill zoveel albums gemaakt heeft. Dit is echt een aanrader welke ik de komende tijd vaak ga draaien. Breng ook een stem uit. Niet gelijk te hoog. Eerst eens kijken of ik het album na enkele keren draaien nog net zo goed vindt of misschien zelfs beter.

Bij het intro van de opener Pushing Thirty moest ik een beetje aan Blur denken. Vreemd? Denk het wel, want het is eerder Bowie-achtig. Maar een sterk begin is het hoe dan ook.
The Second Hand is Hammill zoals ik hem niet eerder gehoord heb: een donkere beat onder dit nummer valt gelijk al op. Wat wel weer heel herkenbaar is de saxofoon die ook hier weer opduikt. Apart nummer.
Trappings is ook niet bepaald een makkelijk toegankelijk nummer: ritmisch zit het nogal opvallend in elkaar. Lichte kost is anders.
The Moustrap (Caught In) opent mooi: Hammill breekbaar met piano-begeleiding. Later komen er synths bij en dat geeft dit nummer een aparte sfeer. Het zijn dit soort nummers die ervoor zorgde dat ik zo geinteresseerd raakte in de man. Prachtig dus!
Energy Vampires is ook weer zo'n spannend tegendraads nummer. Het zit ongelooflijk knap in elkaar en weet me behoorlijk te boeien. Een beetje vreemd, maar wel lekker.
If I Could is ook te vinden op mijn 5* top 10 album The Love Songs. Een nummer waar de pijn van afdruipt. Hammill had het niet makkelijk, zoveel is wel duidelijk op dit nummer.
Titelnummer The Future Now klinkt lekker theatraal en majestueus. Is het dan ook overdone? Absoluut niet! Natuurlijk zet Hammill hier weer een keel op, maar dat ben ik niet anders van hem gewend. Mensen die dit niet trekken zijn al lang en breed afgehaakt.
Still in the Dark is er ook eentje uit de categorie mooi, donker en pittig. Maar voor mij staat dit gelijk aan avontuurlijk en spannend. Hier is de zang overigens beheerst.
Mediaevil biedt vocaal vuurwerk. Dit met name door de backing-vocals die dit nummer eigenlijk dragen. Heel soms moet ik even aan de kunstjes die Queen flikt denken, maar ik denk dat ik daarmee een verkeerde vergelijking maak, dus die mag u snel weer vergeten.
A Motorbike in Africa is een apart nummer zoals ook Current 93 ze wel eens aflevert. Is het een probeersel? Zo komt het op mij wel een beetje over. Skip-momentje.
The Cut is ook weer zo'n vervreemdend nummer. Haast spookachtig te noemen. Hammill-horror dus
Afsluiter Palinurus (Castaway) maakt het album er niet luchtiger op. Het is het einde van een tour-de-force. Maar wel eentje die ik graag onderga en die ik nog vaker hoop te ondergaan in de toekomst.

ik doe deze man verschrikkelijk tekort als ik zeg dat hij voor mij de leegte opvult tussen Bowie's Berlijnse Dagen, Pink Floyd's Granchester Meadows Momenten, en die Dagelijkse Drang om nieuwe Dingen te ontdekken.

Gelukkig heeft hij maar honderdvierentachtig albums gemaakt...

don't forget the bootlegs vanson

Nog steeds Hammill's beste solo album naar mijn mening. Ik kan hem niet genoeg bij een ieder aanbevelen. Twaalf perfecte songs in de perfecte volgorde ook. Van zacht tot hard, van introspectief en beschouwend tot vol de beuk erin (muziek&tekst). Fenomenaal. De titelsong is wat timide in vergelijking tot de rest van het album (en vooral latere live versies). De hoes deed mij in eerste instantie twijfelen of ik de CD wel moest kopen, want ik vond m nog al afstotelijk. Als man met twee gezichten dan wel weer geslaagd.

highlights (ik kan niet kiezen): Energy Vampires, The Cut, Palinurus, The Mousetrap, Mediaeval, Pushing Thirty en de rest
lowlights: geen!

The Future Now

The Future Now is wellicht het beste album dat Peter Hammill heeft gemaakt buiten Van der Graaf Generator. Duidelijk is te merken dat Hammill zijn hoofd niet in het zand heeft gestoken. De toentertijd net opkomende (post-)punk heeft zijn invloed op dit album achtergelaten. De jazz en proginvloeden zijn minder herkenbaar en de nummer zijn een stuk puntiger dan we van deze zanger gewend zijn. Eenvoudiger is de muziek daarentegen niet geworden. In tegendeel zelfs! Dit is misschien wel een van de lastigere werkjes van Hammill.
-
Op Pushing Thirty hekelt Peter de fixatie van de muziekindustrie op twintigers. Ik vermoed toch iets meer te horen dan zijn gebruikelijke cynisme.Zou Peter, doelbewust, een stukje onzekerheid ten toon willen spreiden? Vraagt hij zich in deze David Bowie-achtige rocker af of hij, als dertiger, er als muzikant nog wel toe doet?
-
Ook Energy Vampires gaat thematisch over de muziekindustrie, al gaat het ditmaal meer over obsessieve fans. Muzikaal misschien wel een van de meest chaotische nummers op dit album. Peter propt bijzonder veel wendingen in een nummer van 2 minuten. Een prachtig bijtende tekst geeft dit nummer echter een sterke rode draad.
-
Eerdere thema’s in Hammills werk, te weten: eenzaamheid, falende communicatie en kapotte relaties zijn hier ook weer op meerdere nummers te horen. De mooiste hiervan vind ik If I Could. Dat nummer had qua sfeer en lyrics zo op voorganger Over kunnen staan.
-
Motorbike in Africa valt een beetje buiten de toon van het album. Het laat een politiek betrokken Hammill horen die met een Zuid-Afrikaans accent zijn tekst declameert. De abstracte drumsounds zorgen voor een dreigende sfeer. Medieval is ook al zo’n experimentele loot. Vooral het koorgezang waartegen de stem van Peter Hammill haast wegvalt, is bijzonder indrukwekkend.
-
Het album eindigt op psychedelische wijze met het dubbelluik The Cut/Palinurus. Het gebruik van elektronische effecten vind ik hier erg sterk. Het zorgt voor een claustrofobische, bedrukkende sfeer. The Cut weet de duimschroeven bijzonder goed aan te draaien. De overgang naar Palinurus is erg treffend gekozen. De toevoeging van mondharmonica past wonderwel. Een stuk dramatischer dan zijn voorganger. Palinurus verhoudt zich, zowel tekstueel als qua sfeer, tot the Cut zoals een schipbreuk zich verhoudt tot de levensstrijd van de schipbreukelingen.
-
Als ik iets tegen dit album heb, is het dat we gedurende 45 minuten werkelijk alle kanten opgesleurd worden. Niet in zo’n mate dat het album niet langer als een eenheid voelt, maar wel op zo’n manier dat The Future Now een intense, vermoeiende luisterervaring is.
-
Desondanks is dit een van de, zo niet het, beste van Peter Hammill. Hier koppelt hij zich helemaal los van de muziek die hij maakte tijdens zijn tijd bij VDGG. Hij experimenteert naar hartenlust er op los, maar dat levert gelukkig ook enkel sterke nummers op.
-
4.5*