Korn - Issues (1999)

Ik herinner het me nog als ware het gisteren: de eerste keer dat ik deze CD hoorde, ergens toen ie uitkwam. Geleend van een vriendin... Man, wat was me dat een ontgoocheling. Toen vond ik dat alle nummers op elkaar trokken, om niet te zeggen dat de hele CD eigenlijk 16 keer hetzelfde nummer was ( om effe de interludes ook als nummers mee te tellen ), een stuk of 36000 stappen in de verkeerde richting t.o.v. hun 2 eerste CD's, en alleen "Falling Away From Me" kon me nog bekoren ( er was nog een 2de nummer denk ik, maar ben niet zeker welk ). Neej hoor, toen moest ik er niets, maar dan ook niets van hebben, zo'n ongelooflijk saaie troep vond ik het.

En dan, een paar jaar later, besloot ik hem dan toch maar een 2de kans te geven. Ik had hem goedkoop op de kop kunnen tikken ( via eBay Kaztor ), dus waarom ook niet? En toen... toen vond ik het ineens geweldig.

Plots leken de nummers niet meer op elkaar. Plots was het niet meer saai. Plots leek het terug iets te vertellen. En ik bleef 'em maar draaien! Jaaaa, sfeer! Deze plaat straalde verdomme sfeer uit, een lekker donkere, claustrofobische, drukkende, psychedelische sfeer. En wat een sound ook. Lekker, duidelijk express en heerlijk gecontroleerd pompend, zodat die diepe, luide bas van Fieldy nog is extra dik in de verf wordt gezet ( op de 2 singles hebben ze dit trouwens duidelijk minder hard gedaan, teneinde deze nummers waarschijnlijk een meer radio-vriendelijke sound mee te geven ). Bovendien kan ik de hopen reverb/chorus/delay die ze hier gebruiken wel appreciëren ( al zijn ze nog mijlen verwijdert van wat The Cure als standaard settings gebruikt ). En daar waar velen zich storen aan de tussenstukken, vind ik deze net geweldig op hun plaats staan. Ze leiden je rustig van de ene hoop nummers naar de volgende, en zorgen ervoor dat het geheel, als je het van begin tot einde luisterd, nooit vermoeiend wordt. Beschouw het als een soort tussenhaltes. Oké, ik durf ze ook wel eens te skippen, maar desalniettemin storen ze me zeker niet. Daar waar ik ook vond dat Jon's zang op "Follow The Leader" er een stevig pak op achteruit was gegaan qua oprechtheid, vind ik dat hier weer een pak beter. Het klinkt terug alsof de man iets van z'n lijf te schrijven heeft, al klinkt het inderdaad allemaal al wel wat bekend in de oren, op nummers als "Wake Up", die gaan over de toenmalige opbouwende spanningen binnen de groep, na. Nummers als "Make Me Bad", en tal van anderen, doen me gewoon iets. Hij ( Jon ) weet me weer te boeien, me binnen te lozen in dat zieke brein van hem. En ook al beginnen ze hier de verschillen tussen de zachtere verzen tegenover de harde refreinen ( hèt cliché van de Nu-Metal zeg maar ) al wat verder te duwen dan op hun vorige platen, toch klinkt het hier niet geforceerd ( vind ik... ). De nummers klinken wel degelijk als een geheel, en in tegenstelling tot het afgrijselijke "Untouchables", ben ik ervan overtuigd dat het "over"-geproduce op deze plaat niét nodig was om halfafgewerkte songs te verdoezelen. Neen, hier werkt het net positief, geeft het een extra push aan de nummers, zoals het hoort.

Oorspronkelijk had ik hem de volle 5* gegeven, maar dat lijkt me nu toch ook wel wat teveel. Eveneel als albums als "Disintegration", "Deloused In The Comatorium", "Hail To The Thief"... verdient ie nu ook weer niet; daarvoor mist het de genialiteit die het eerder vernoemde soort albums wel heeft. Maar minder als 4* geef ik er zeker niet aan.

Nog effe aan toevoegen: "Let's Get This Party Started" is een beukhamer van een nummer!

Bij "Issues" van Korn ben ik afgehaakt. Voorganger "Follow the Leader" heb ik bestempeld als een intrigerende plaat, ook omdat het totaal niet mijn genre is. Maar de intrigerende geluiden hebben op "Issues" plaatsgemaakt voor wisselvalligheid. Interessante en goede nummers (bijvoorbeeld "Falling Away From Me" en "Beg For Me") worden afgewisseld met een flinke bak herrie. Het lijkt wel of er teveel vullers op deze plaat staan. Misschien is daarom de plaat wel wat aan de lange kant. Mijn gevoel zegt me dat op "Issues" het kunstje is uitgewerkt. Voor een niet liefhebber van het genre is het interessante er dus nu wel af.

Korn zwakt af. Toch wel op een gebied dat de meerderheid van de nummers op het album 'Issue' saai zijn. Ook al kent dit album een echte Korn klassieker, ik heb er niet echt van 'genoten'. Toch is dit wel weer een typisch Korn albumpje maar, ik ben nooit echt 'fan' geweest van deze heren maar de originele songs spreken me altijd wel aan. Al om al, redelijk album.

Er wordt hier deftig gedisst, maar ik vind dit nog steeds een geweldige plaat, op het te verwaarlozen korte 'It's Gonna Go Away' (lelijk gezongen) na. Ik zie ertegenop om de andere platen nog te proberen, want dit is zo'n perfecte, bijzondere mix van heerlijke popliedjes met zware nu funk metal, en van sommige andere platen weet ik nog iets te goed dat ik ze eerst erg gaaf vond, maar later een stuk minder...

Voor nu hou ik het maar even bij 'Issues'. Voor mij een unieke plaat. Dik 4,5*.