Whitesnake - Forevermore (2011)

Ben het met je eens Kronos. Zowel met je opmerking dat deze een stuk (je) minder is dan z'n voorganger en dat Coverdale's stem bij tijd en wijle echt zeer aan je oren doet! Daar hoef je beide albums niet eens grondig voor te luisteren is mijn mening.
Maar daar denkt Wyverex heel anders over denk ik en dat mag uiteraard!

Ah zie. Zo denk ik er ook over vielip. Mijn oren zijn niet meer tiptop - wat de baas op het werk me allemaal wil duidelijk maken ontgaat me meestal - maar ik hoor zo dat Coverdale zijn beste tijd heeft gehad en net als de rest van de mensheid het niet forevermore kan volhouden.

Wat Wyverex betreft, die heeft Good to Be Bad toch ook een volle punt hoger staan.

Ok jongens, ik moet toegeven dat ik altijd een zwak zal hebben op Coverdale's werk en dat ik daardoor niet snel een slecht woord over hem zal spreken .

Hij heeft inderdaad zijn beste tijd al gehad, maar het effect dat hij met Good to Be Bad bij mij had was zo ongelofelijk! Wellicht is het daarom ook dat ik deze ook nog echt goed vind. Ik hou wel van de sound van de twee gitaristen (Aldrich en Beach). Deze klinkt ook alweer iets geforceerder dan zijn voorganger, waar alles puur om de fun bleek te gaan. Maar dat spatte er dan ook wel vanaf. Dat mis ik hier, en daarom een volle ster minder. Al begin ik nu het gevoel te krijgen dat ik te veel nummers skip. De kans zit er dus in dat ik mijn stem nog verlaag! Maar voor Good to Be Bad weet ik nu al dat dat nooit het geval zal zijn .

Maar ik zie hem integendeel niet nog zo'n album maken. Het zou toch ideaal zijn voor hem (en voor mij, want de gedachte eraan maakt me heel benieuwd) om nog een rustig bluesy album te maken? Dan kan hij nog eens zijn zwaardere stem laten horen . Misschien nog een Into the Light?

Soms beklaag ik het me wel dat ik naar al wat oudere artiesten luister. Meestal heb ik het beste gemist! Maar gelukkig in het geval van Whitesnake was ik er net op tijd bij om het beste mee te maken .

zeg mij waaruit blijkt (op deze plaat) dat zijn stem minder is geworden? Vind dat best meevallen. Natuurlijk zal ie aan kracht hebben ingeboet maar maar in de studio valt dat allemaal nog wel goed te maskeren. Benieuwd wat er live van overblijft; gaan we volgende maand meemaken...

Maar goed, na een aantal draaibeurten vind ik het songmateriaal echter wel wat aan de matige kant. Echte uitschieters (behoudens titelsong) staan er niet wat mijn betreft niet op.

Is geen blijvertje a la publieksfavorieten als Slide it in, 1987 en (voor mij) Restless heart.

Dat laatste vind ik nou net hét punt waarmee ik je eerste opmerking kan weerleggen naar mijn gevoel! Ik vind dus dat ze nu zelfs in de studio niet meer kunnen maskeren dat zijn stem compleet aan gort ligt. Luister eens goed; zolang hij maar in de lage regionen blijft gaat het prima maar zodra hij ook maar iets de hoogte in gaat (moet), klinkt het zó geforceerd! Dan wordt het een beknepen schreeuwtje i.p.v. een volle uithaal. Dan klinkt hij zo dun en iel. Zeker vergeleken bij eerder maar ook vergeleken bij Good to be bad vind ik. Soms bekruipt me het gevoel dat hij een bepaald bereik overslaat...alsof hij een tussenlaag helemaal niet meer aan kan ofzo....damn hoe omslachtig kun je iets uitleggen

Ik denk dat een van de weinige ben die deze CD veel beter vind dan Good To Be Bad.
Vooral openingsnummer Steal Your Heart Away en 1e single Love Will Set You Free zijn toch geweldige nummers met lekkere gitaren van Doug en Reb.
Ook het titelnummer dat een mooie opbouw heeft.

En dat Coverdale's stem minder word ja dat is een feit, maar een minders Coverdale blaast nog steeds menig jong broekje van het podium ( GRASPOP 2011 ). De vorige Tour was hij wel heel slecht bij stem ( Arrow / Graspop )

Inderdaad een spuw lelijke hoes.

Ik hoorde anders van vrienden dat Coverdale ook op Graspop weer hemeltergend slecht bij stem was. Hetzelfde verhaal over Sweden Rock trouwens. Al het materiaal van vóór 1987 gaat nog redelijk maar alles vanaf 1987 is enkel gekrijs en gepiep. Ik geloof het allemaal wel. Na het debacle op Arrow destijds weet ik genoeg. Ik hoef Whitesnake live niet meer te zien. Ik koester liever de goede herinneringen en zet wel een cd op. Niet deze trouwens...

stond zelf vrij vooraan maar vond 'm behoorlijk goed bij stem.

Zowel de betere van de nieuwe nummers als natuurlijk een hoop oude krakers kwamen voorbij en lieten me in verbazing achter. Had lage verwachtingen maar vond het een geweldig optreden.

(btw: grappig dat daarna Priest precies hetzelfde teweegbracht. Ook daarvan had ik het idee dat ze afgeschreven konden worden maar zetten ook een verpletterend optreden neer)

En deze plaat, och een beetje meer van hetzelfde en wellicht een ietsje vlakker dan Good to be bad maar luistert al met al best aardig weg (met Forevermore nog steeds als absoluut hoogtepunt).

Stond ook vrij vooraan bij Whitesnake op Graspop. Instrumentaal was het goed, maar vond Coverdale toch ook maar tegenvallen live, hij liet mij meer aan Alice Cooper zijn stem denken als aan zijn eigen stem. Maar ach ja, misschien verkouden ofzo, was wel een goed optreden op Graspop. En Judas Priest was heel goed, Halford was goed bij stem op Graspop

Over deze plaat: Geen uitschieter, gewoon een goede rockplaat die ik waarschijnlijk wel niet veel ga draaien.

vielip, vielip, vielip ... Whitesnake was wél goed op Graspop! En ik vond (blijkbaar samen met ozwald) Coverdale nog vrij goed bij stem, al stak hij zijn stem wel snel weg achter de backing vocals. Hij weet nog steeds hoe hij een publiek moet betoveren, en iedereen zong verbazingwekkend veel mee, vond ik. Blijkbaar was ik niet de enige die voor Whitesnake naar Graspop trok !

Ik ben meer dan blij dat ik Whitesnake van op de eerste rij heb mogen meemaken. Geen gemosh, enkel mensen die samen met de heren van de 'Snakes een leuke tijd wilden beleven. Ik vond het eerlijk gezegd wel grappig dat nogal wat volk rond het podium dubbel zo oud was als ik. Maar als er gefeest moet worden, dan speelt leeftijd geen rol.
Nee, dan sta ik liever vanvoor bij een band als Whitesnake dan bij de gemaskerde (overroepen) Slipknot, die een dag later kwamen. De drie nummers van Forevermore die gespeeld werden (Steal Your Heart Away, Love Will Set You Free en Forevermore) waren geen verrassende keuze vond ik, al had ik aan de hand van de gesproken intro die hij gaf bij Forevermore verwacht dat hij Fare Thee Well ging spelen.

hier heb ik helemaal niets aan toe te voegen

Blijf het een prima plaat vinden. Ik snap niet dat mensen de vorige plaat zoveel beter vinden. Oke, het ding was vrij stevig, maar dat was het dan ook wel. Deze plaat is compositorisch veel beter en afwisselender. Live hoef ik ze niet meer te zien. Ik geloof ook wel dat het beste er bij Coverdale af is.

Zo, blijven jullie dan maar thuis, ik vertrek morgenochtend naar Nederland om de heren nog eens te gaan bewonderen! Een zaaloptreden van deze keer. Zal wellicht wat intiemer zijn, en het concert zal langer gaan duren ook. Dus tijd voor bisnummers! Ben opnieuw zeer benieuwd.

veel plezier...

hé Rodahal Kerkrade... ooit Iron Maiden nog eens gezien

Wordt georganiseerd door een vriend van me. Het voorprogramma niet missen trouwens! Daar zie je een zanger aan het werk waarvan Coverdale de veters niet eens mag strikken!

Mijn God, wat was Kerkrade een ongelofelijk feestje. Hij kon de hoge regionen helemaal niet meer aan, maar hij heeft Now You're Gone zonder begeleiding gezongen en dat was bloedmooi. Verder nog als einde een (ook) begeleidingsloze Soldier of Fortune en dat was ook zeer goed te pruimen. Leuk weetje, ik stond helemaal vooraan deze keer, en ik heb aan Coverdale mogen uitleggen hoe je Kerkrade uitsprak . Verder heb ik ook een plectrum gekregen (jawel, gekregen, na een solo) van Reb Beach. Onvergetelijk en zeker voor herhaling vatbaar.

En het voorprogramma was niet veel soeps. De gitarist (rond waar het toch allemaal draaide) had er zeer weinig zin in, en de keyboardist verraste weinig door aldoor dat zelfde trucje uit te halen (= zijn keyboard kantelen terwijl hij erop speelt) En de bassist zweette zich te pletter, hij heeft zeker 3 keer zijn bas en zijn handen afgeveegt aan een handdoekje .

Axel Rudi Pell is wel redelijk maar niet voor niets dat mijnheer na 30 jaar nog steeds het voorprogramma vormt.

Ik zei ook dat je op de zanger moest letten!!! Ik las op diverse sites dus inderdaad dat hij weer de sterren van de hemel zong. Ongelooflijk wat een zanger. Zong ooit het geweldige debuutalbum van Hardline (Double eclipse) in. Waar ook Neal Schon (Journey) in zat.
En trouwens, Pell kreeg deze show aangeboden omdat ze een voorprogramma zochten dat voor extra kaartverkoop zou zorgen. De organisator had er geen goede hoop op dat Whitesnake alleen de hal vol zou krijgen, zo middenin het vakantie en festival seizoen. Pell heeft de laatste jaren behoorlijk aan populariteit gewonnen in Europa getuige zijn bezoekersaantallen.

Ik vind het trouwens jammer dat Coverdale nummers als Now you're gone en Soldier of fortune wel alleen zingt en niet eens voor echte verrassingen zorgt door dat soort nummers gewoon met de hele band te doen.

Was toch georganisseerd door The Rock Temple?

Heb natuurlijk ook op de zanger gelet, en die was inderdaad de enige die zijn ding wist te doen zonder te vervelen. Maar aan de andere kant, opvallen deed hij ook niet. En ik stond daar voor Whitesnake en kende niets van Axel Rudi Pell. Al moet ik wel toegeven dat er veel volk stond met T-shirts van de Duitse bende! Maar qua show niets indrukwekkends, en daardoor heb ik nu ook niet de behoefte om iets op te zoeken van de heren.

Jep!

Dat is jammer want ze hebben interessante albums gemaakt vind ik. Oceans of time. Masquerade ball en Shadow zone zou ik zeker eens checken als ik jou was

Aangezien jij soms wel eens op dezelfde golflengte als ik belandt, zal ik Axel Rudi Pell wel eens beluisteren. Momenteel ben ik begonnen (lees: pàs begonnen) aan Bowie. Dus geef me nog even ! Maar ik zal er zeker wel eens de tijd voor nemen.

Zeker doen! Ik moet me erg vergissen als je het helemaal niks vindt. Ben benieuwd!

Ondanks dat het hier om forevermore van Whitesnake gaat, wil ook ik even vermelden
dat Axel Rudi Pell zeker de moeite waard is om te beluisten heb hem al 2 keer live gezien in de BIEBOB in Vosselaar.

Good to be Bad is helemaal grijs gedraaid onderhand en daarom vind ik Forevermore momenteel een stuk beter. Nooit gedacht dat ik hem beter zou vinden dan Good to be Bad maar Forevermore forever als het aan mij ligt:P.

All Out of Luck, Tell me How, My Evil Ways (met een subliem instrumentaal tussenstuk met bassolo, briljant!) ik ben tevreden met Whitesnake. Het vooral de drummer die weet hoe hij perfect gebruik kan maken van zijn bekkens . Voor de rest durf ik te wedden dat zo'n beetje elk kunstje wat maar op een gitaar kan bedenken op Forevermore te horen is .

Wat rustigere nummers zijn niet minder Fare Thee Well doet zijn werk goed op de juiste vaarwel momenten en Easier Said Than Done is ook leuk, maar dan is het wel met name het instrumentale stuk waar de boel zo goed in overgaat.

Blij dat whitesnake terug is. Ik vind beide platen redelijk goed en liggen wmb in elkaars verlengde. Het enige wat mij erg irriteerd zijn de gitaarsolo's. Het lijkt erg op eindeloos gepiel zonder enige spanning en zonder dat erover is nagedacht. Ik skip de meeste solo's zelfs.
Beide gitaristen hebben allang bewezen dat ze prima kunnen soleren, maar hier is het erbarmelijk slecht.

Ook lijkt het erop dat reb beach een beetje op de tweede plaats staat.

Kwantitatief gezien krijg je waar voor je geld. Dit is een wat minder en zeker een voorspelbaar Whitesnake album, maar naar Whitesnake valt altijd wel te luisteren.

Een tikkeltje minder dan zijn voorganger maar nog steeds de moeite waard.
Coverdale is inmiddels ergens begin 60(dacht ik?) maar zijn stem klinkt nog steeds ready and willing!
Het album begint lekker en energievol met uptempo nummers zoals: Steal Your Heart Away, All Out of Luck & Love Will Set You Free.
Eenmaal aangekomen bij Easier Said Than Done, lijkt het even als of de heren een rust pauze nodig hebben, deze ballad doet me overigens ook vrij weinig.
Tell Me How is alweer de goede richting op, ben ik de enige die na de solo in dit nummer moest denken aan Still of the night?!

I Need You (Shine a Light) is ook niet meer dan redelijk, de ballad One of These Days is daarentegen gelukkig wel weer aardig goed uit de verf gekomen.
Love & Treat Me Right & Dogs in the Street zijn weer leuke uptempo nummers, alhoewel de eerste 3 nummers nog steeds niet geëvenaard lijken te worden.
Whipping Boy Blues is ook wel redelijk maar al weer zo vergeetbaar nummertje helaas.

Net op het moment dat ik dacht dat de beste nummers wel geweest waren werd ik verrast met My Evil Ways, een heerlijk onvervalst rock nummer in de style van de jonge Whitesnake, lekker veel energie ook weer!
Het album sluit af met de beste ballad die op dit album is te vinden, Forevermore! Wat de andere ballads missen aan gevoel maakt deze ruimschoots goed!

Kortom een beetje wisselvallig, maar omdat er toch wel een handjevol lekkere nummers opstaan geef ik het het voordeel van de twijfel.
3,5*

Pfff , lees net dat Doug Aldrich whitesnake heeft verlaten. Dat is wel het laatste wat ik had verwacht.
Benieuwd wie de opvolger zal zijn? John Sykes ??