Whitesnake - Forevermore (2011)

Iemands stemgedrag bepaalt natuurlijk niet de kwaliteit van deze plaat. Ik vind dat altijd zo'n kinderachtig argument. Laten we het beestje gewoon bij zijn naam noemen. Stond de bandnaam vroeger nog garant voor muziek als die zijnde van een gemeen giftige slang, tegenwoordig is Whitesnake meer een glibberige aal die al spartelend op het droge zijn laatste adem lijkt uit te blazen.

Grootste euvel is toch wel Coverdales stem. Dat diepe bronstige geluid van weleer is helemaal weg, er zit geen diepere laag meer onder. Dat laatste geldt ook voor de songs trouwens. Niet dat de ouwe krakers qua composities nou allemaal zulke hoogvliegers waren, maar door de enorme power waarmee ze werden gezongen werd alles automatisch naar een hoger plan getild. Dat lukt nu niet en daarmee vallen ze genadeloos door de mand.

Des te zieliger is het dan ook nog als Coverdale op zijn ouwe dag heel krampachtig opnieuw de jonge loopse hond gaat uithangen. Het contrast met het rijke verleden is daarmee nog groter dan nodig.

Ten tijde van Restless Heart gaf die zelf toe dat dat niet meer kon, dat ie te oud was voor Slide It In achtige teksten en dat ie er niet meer als een poedel uit wilde zien. De muziek zou vanaf nu meer blues achtig zijn want zijn stem was niet meer geschikt voor dat hoge gekrijs. Ook de lange geperoxideerde blonde lokken gingen eraf want ook dat was niet meer geloofwaardig. Ik was het helemaal met hem eens en vond het een dapper maar ook wijs besluit. Dit was in 1997, toch gek dat ie daar nu weer van terug moet komen.

Ik geef 1,5*

De hemel inprijzen zal ik het niet, maar ik vind Forevermore zeker niet overdreven slecht. Echt verwend met melodieuze hardrock worden we niet meer, dus de hoop in bange dagen moet van oude rotten komen.
En de oude rot is nog best aardig bij stem. Zo bleek ook op Good To Be Bad en de twee live packages die daarvoor verschenen. Goed, de krijs is niet meer wat het geweest is. Maar dat ligt ook aan de afwezigheid van echo effecten op het vocale spoor. En uiterlijk vertoon heb ik persoonlijk nooit met muzikale kwalitieit of gebrek eraan verbonden.

De band die Coverdale om zich heen heeft verzameld, de Buurman noemt het Chippendales maar daar heb ik geen verstand van, draaien allemaal ook een mooi poosje mee in hardrockland en zijn inmiddels ook goed ingeburgerd in de deelstaat Whitesnake.
De nummers zijn vrijwel allemaal vergelijkbaar met Good To Be Bad. Luchtig van toon met af en toe een spetterende uitspatting van Doug Aldrich op zijn gitaar.
Dat vind ik persoonlijk jammer, ik had ook graag wat pijn en zwaarmoedigheid gehoord. Want eerlijk is eerlijk, Coverdale klinkt het best in de lagere regionen.

Het bombastische titelnummer is een soort Judgement Day geworden en bevalt me tot nu toe het beste.
Ik ben het wel met de heren eens dat oude tijden zeker niet herleven. Forevermore is meer een soort geinig tussendoortje.
Tot die tijd is het wachten tot we weer eens echte nieuwe klassieke hardrockacts mogen verwelkomen.

Ik ken het oudere werk van Whitesnake (zeer) goed en tóch prijs ik dit de hemel in! Ik ben dan wel niet van die tijd, en misschien dat dit er ook mee te maken heeft. Maar dat valt echter nog te betwijfelen. Ik vind dit echt een heerlijke plaat! Leuke en catchy riffjes, Coverdale is goed bij stem, en het geheel klinkt warempel prachtig.

Het heeft praktisch niets meer te maken met de blues waar Whitesnake mee te maken heeft gehad. En dus de ouderwetse blues waar Nieuwstad ongetwijfeld op doelde. Dit is op zich niet zo erg, want men wist wat hen te wachten stond met een knaller als Good to Be Bad. Wat was dat een verrassing toen! Dat album heb ik meer dan een jaar lang elke week kunnen draaien zonder het moe te geraken. Zelfs nu, 3 jaar na de release, haal ik het van tijd tot tijd met plezier van de plank. Ik denk dat Forevermore niet veel minder zal eindigen.

Jammer dat ik Whitesnake niet live zal zien op Graspop. Ik was er zeer graag bij geweest.

zijn nog kaarten te koop hoor

maar sluit je aan bij jouw stuk en vind die zuurpruimerij door alles met 'vroeger' te vergelijken vrij zinloos. Coverdale is 25 jaar geleden al een andere kant opgeslagen en of je dat nu leuk vindt of niet, het heeft hem bepaald geen windeieren gelegd.

Ik kan jammer genoeg niet, wegens proclamatie... Nuja, er zijn ergere dingen in de wereld dan 'n live optreden missen. En ter compensatie heb ik me de Forevermore-box aangeschaft .

Coverdale zelf heeft nog in Aardschok April 2011 (waar ze al in de derde zin een foutje maakten, ze noemden de vorige plaat Born to Be Good...) gezegd dat hij niet wil klinken als iets ouds:

Tsja, de nieuwe Whitesnake....vond ik het vorige album (Good to be bad) nog alleszins vurig en oprecht klinken, deze boeit me eigenlijk totaal niet. Op een handvol nummers na (Steal your heart away, Forevermore, Easier said en...ja en wat nog meer eigenlijk??) vind ik het allemaal vrij lauw en lafjes overkomen. Ik snap alle lovende recensies dan ook voor geen meter! Het ergste vind ik nog dat je nu zelfs al op de studio opnames kunt horen dat Coverdale's stem volledig aan barrels ligt! Ik vrees nu al voor de tour die komen gaat...ik hoef ze in ieder geval niet meer te zien na de afgang op de laatste Arrow. Oja voor wat het waard is; kon nou niemand tegen Coverdale zeggen dat die hoes echt te erg voor woorden is?

Ja wat een bieretiket die hoes

Overigens vind ik dit album best lekker knallen. Alleen een minder nummer of 3 a 4 te veel...

Ik heb deze al heel vaak opgelegd, en ik vind hem eigenlijk steeds minder worden. Ik heb het eerder gezegd, maar dit is gewoon echt een veel mindere versie van Good to be Bad. Het lijkt net of ze de demos daarvan voor dit album hebben gebruikt. Forevermore is een prachtnummer, en de verplichte ballads gaan er bij mij ook erg goed in (daar vind ik whitesnake gewoon in uitblinken) maar de rockers klinken soms onwijs ongeinspireerd. Steal your heart away, shine a light en love and treat me right vind ik niet zulke sterke nummers.
Daarentegen vind ik dogs in the street, my evil ways en whipping boy blues wel erg gaaf, maar dat komt dan vooral door de gitaarsolos en niet door de composities.

Dus ja, een beetje een tegenvaller. En de stem van Coverdale, ik vinnum wel tof. Als ie laag zingt klinkt ie als een ouwe opoe, maar het klinkt wel erg soulful. En dat hoge gekrijs ik vind het best vet...

Zoveel hoge uithalen zitten er toch niet in dit album? Ik vind hem echt nog meevallen op dat gebied. En als hij al eens uithaald, is het echt nog goed gedaan vind ik. Maar inderdaad, als hij laag zingt, hoor je soms wel dat hij al op leeftijd is. Daarom steeds meer respect voor de man!

Het is misschien niet hun beste... Maar ik vind alles wat nog na Good to Be Bad komt pure bonus. Ik had echt niet verwacht dat er nog een album zat aan te komen!
Maar wat een bonus is dit toch ik blijf er ongemeen positief over, en ik denk niet dat dit ooit zal veranderen.

Nee hij heeft niet echt hoge uithalen, maar hij zingt vaak wel met zon krijserige stem. Bij hem is het, of hij zingt laag met die soulvulle stem, of hij zingt hoog met die krijserige stem. Beide vind ik vet.

ik vindt dit op zich wel een goede plaat
er zitten een paar echte mee zingers op
zo als easier sad than done en fare thee well

maar mijn voor keur gaat toch naar de oude whitesnake
maar forevermore is zeker geen slecht plaat

David & Co doen gewoon weer waar ze goed in zijn. Tijdloze blues/hardrock maken, en weer erg sleazy uitgevoerd. Er staan eigenlijk geen fillers op, alle nummers zijn wel goed tot erg goed, met uiteraard een behoorlijk meebrul gehalte. .Goede productie trouwens, met de gitaren er erg vet ingemixt.

Ze kunnen het nog steeds , al is het allemaal net wat meer voorspelbaar en het niveau van eerder werk haalt men niet

Desalniettemin ene prima plaat

En toch 5 sterren? Dan moet hij perfect zijn en behoren tot het beste wat Whitesnake
heeft uitgebracht. "geen slechte plaat" krijgt bij mij hoogstens 3 sterren.

Iedereen staat het natuurlijk vrij om eigen criteria toe te passen, maar het heeft inderdaad hoog understatement gehalte wanneer een ' op zich goei plaat' met de volle mep beloond wordt.

Gevonden: Wolfmother! Net zo verfrissend als Whitesnake ruim 30 jaar geleden.

Wel aardig, maar het slaat nu niet direct het bestaansrecht van Whitesnake aan gruzelementen.

Na nog een aantal luisterbeurten ben ik nog steeds niet onder de indruk van dit album. Met name de bassdrum sound stoort me behoorlijk! Het lijkt wel een computerdrum. Nummers als One of these days en Dogs in the street hebben wat aan punten gewonnen. Het nummer Forevermore daarentegen vind ik nu een stuk minder dan toen ik het de eerste keer hoorde. Ik las ergens iemand dit nummer vergelijken met Sailing ships. Totale heiligschennis wat mij betreft!!

Nou vooruit, toch maar weer 4*. Draai deze toch wel weer regelmatig de laatste tijd en merk dat ik elke keer mee loop te zingen, krijsen, en schreeuwen.

Knappe kerel als je dat na kunt doen

Dus je geeft toe, vielip, dat het toch goed is !

Nee, het was meer cynisch bedoeld Ik erger met echt kapot aan de manier van zingen (nou ja zingen...) van Coverdale. Alleen in de lage regionen redt hij zich nog enigszins maar zodra hij iets de hoogte ingaat....mijn God, wat wordt het dan triest!

Ja dat had ik wel door . Achja, ik blijf een zwak hebben voor Coverdale's stemgeluid. Ik was weerom aangenaam verrast door dit album. Ik had een heel slap aftreksel van Good to Be Bad verwacht, maar dat viel nog mee.

Ik zou het echt helemaal super vinden moest Coverdale (misschien als laatste?) album, een album brengen à la Restless Heart. Bluesy en funky zoals we hem het liefst horen .

Veel slechter dan Good To Be Bad was ook feitelijk onmogelijk geweest...

... Het blijft natuurlijk in de eerste plaats een kwestie van eigen smaak, maar ik vond Good to Be Bad echt super! Wat een comeback was dat toch! Geen blues, nee. Geen rustig zwaarmoedig gezang zoals op Restless Heart. Gewoon een knaller van jewelste! Ik hield en hou nog altijd van de nieuwe Whitesnake. Ik denk wel dat ze zo geen drie albums meer kunnen maken. Op Forevermore blijkt al dat de koek bijna op is.
Maar, ze is dus nog niet op en ik ben zeer benieuwd wat de toekomst brengen zal! De release van Donnington 1990 is allezins een mooi toemaatje !

Daar ben ik meer mee in mijn nopjes dan met deze, dat staat vast!

En dan toch naar Graspop dit jaar... Da-hag proclamatie! Ik wilde dit feestje, en dan vooral Whitesnake niet missen. Wie weet voor hoe lang ze nog zullen touren, en dit is wel een zeer uitgelezen kans .

Onderweg naar huis nog eens Forevermore geluisterd vandaag, en Tell Me How blijft er toch met kop en schouders bovenuit steken in vergelijking met de rest. Al is het merendeel toch afhankelijk van je mood .

En gelukkig vielip, dat je met die release nog content bent, want dat was toch een (bijna) legendarisch optreden! Misschien nu niet met mijn favoriete gitaarheld (Vai), maar toch zeker het kopen waard. Laat het maar komen, ik ben klaar voor de zomer!

Ik heb de cd van dat concert al jaren in huis dus ik weet wat er gespeeld wordt en hoe. Ik ben vooral content met het feit dat eindelijk de beelden eens de wereld ingeslingerd worden

Wow ik wist niet eens dat dat al uit was op cd! Ik moet het momenteel nog doen met de twee bonustracks op Slip of the Tongue wat Donnington betreft. En op de bonusdvd van Forevermore staat er een kort stukje Here I Go Again en dat heeft me alvast heel nieuwsgierig gemaakt!

Hoewel dit hoger scoort heb ik de indruk dat Forevermore toch een pakje minder sterk is dan de voorganger Good to Be Bad. Op drie jaar tijd lijkt vooral Coverdale's stem er op achteruit gegaan. Maar grondig heb ik beide albums nog niet beluisterd en vergeleken.