Explosions in the Sky - Take Care, Take Care, Take Care (2011)

is hij anderhalve maand voor release al gelekt?

Blijkbaar, ik ben 'm ook aan het binnenhalen.

Vind ik nou niet eigenlijk. Ze blijven wel in dezelfde niche spelen maar hun geluid wordt toch meer opengetrokken dan op de vorige 2 albums. Ik hoor ook een pak minder getelefoneerde climaxen en da's iets wat ik gaarne constateer. Eerste en twee laatste nummers kunnen me wel bekoren maar Human Qualities (wss het meest copybook EITS) en Trembling Hands (dat middenstuk werkt gewoon niet) doen me minder op het eerste gehoor.

Dat gitaartje in Let Me Back In is toch echt wel heel erg lekker, zo vrolijk, dansbaar, héérlijk, Dat vind ik toch wel het prijsnummer van het album samen met Postcard from 1952. Uiteindelijk vind ik het toch een geweldig album weer van de mannen van EitS en kan ik hier zeer goed van genieten. Het klinkt allemaal goed, de climaxen worden subtiel opgebouwd en de nadruk ligt er niet meer zo zeer op.

De mystiek van hun twee topalbums is weg, maar dit is wel opnieuw een mooi album. Gelukkig niet altijd meer even voorspelbaar en toch nog altijd heerlijk luchtige riffs.

De luchtige riffs komen bij mij over als ongeinspireerd gepiel. Dit album is voor mij al één van de grootste tegenvallers van 2011. Jammer!

Vraag me dan werkelijk af wat iemand die dit 'één van de tegenvallers van 2011' vindt dan in feite verwacht had: meer veel te lang uitgesponnen, geforceerde crescendo's die je al 5 minuten op voorhand voelt aankomen a la All of a Sudden I Miss Everyone? Dit album combineert in feite The Earth is not a Cold Dead Place met het experimentelere The Rescue, waardoor het mijns inziens ook een streepje voor heeft op die eerste die de tand des tijds niet te best doorstaan heeft. Akkoord, het niveau van hun eerste 2 platen zullen ze niet meer bereiken maar tenzij EITS hun formule plots helemaal zou omgooien (gaat niet gebeuren) is dit zowat het beste wat we nog van deze formatie kunnen verwachten in een genre dat sowieso al aan acute bloedarmoede lijdt.

Quote: geforceerde crescendo's die je al 5 minuten op voorhand voelt aankomen a la All of a Sudden I Miss Everyone?

Laat ik daar nu net geen moeite mee hebben.

Ik vind de plaat voorlopig erg genietbaar. Nee, niets nieuws onder de zon, maar wel weer mooie luisterliedjes die vakkundig opgebouwd zijn en (ja wel wat te voorspelbaar) toewerken naar mooie climaxen.

Gewoon weer ouderwets goed als je het mij vraagt. Nee, inderdaad niets nieuws, maar dat maakt het album niet minder genietbaar.

het intereseert me werkelijk geen reet of ze iets nieuws brengen, ja of nee! explosions in the sky heeft zijn naam te danken aan de kenmerkende stijl die ze handhaven, en die stijl bevalt me goed! het is misschien niet zo goed als ''those who tell etc'', maar dat verwacht ik ook niet. de verassing is er misschien af, maar mijn eerste luisterbeurt heb ik als positief ervaren!

Ondanks de indrukwekkende groepsnaam, die volgens mij moet verwijzen naar de dynamiek die de muziek kenmerkt, laat de muziek nou niet echt een overdonderende indruk achter.. Bands als Mogwai komen snel boven als belangrijke inspiratie...maar die band heeft zijn mooiste werk ook al zo'n 10 jaar terug afgeleverd.
Voor degenen die op zoek zijn naar vernieuwende muziek, is deze plaat dan ook ongeschikt.
Maar toch: Muziek die zorgvuldig toewerkt naar een climax blijft mooi, hoe dan ook.
Luisteren, niet teveel nadenken, gewoon genieten dus.

Is het niet interessanter om te oordelen adhv de intrinsieke kwaliteiten van een album ipv de vraag of dit al dan niet trendy muziek is? Wat mij betreft moet dit album (net zoals de laatste Mogwai trouwens) echt wel niet zoveel onderdoen voor hun beste werk en ik vrees dan ook een beetje dat de discrepantie in stemgemiddelde mbt dit soort genre-gebonden muziek niet altijd de werkelijke kwaliteiten weerspiegelt - daarvoor heb ik al net iets teveel 'niet vernieuwend/ post-rock-is-dood/ één-keer-beluisterd-en-dan-maar-weggegooid' reacties gehoord en gelezen. Omgekeerd vind ik ook dat een aantal oudere albums van dergelijke acts (niet toevallig uit de jaren 2000-2004, net toen het post-rock genre terminaal hip was) toch net iets te hoog gewaardeerd worden.

Afijn, er moet mij iemand maar eens uiteleggen waarom dit zoveel slechter zou zijn dan pakweg The Earth is not a cold Dead Place want ik hoor het niet.

Als iets mij niet boeit, dan is het wel of iets trendy is of niet...
Ik geef alleen maar aan dat deze muziek wat mij betreft weinig toevoegt aan het voorgaande werk van de band, of aan de muziek(stijl) in het algemeen. Beetje inwisselbaar eigenlijk, maar dat kan je net zo lief - positiever - 'stijlvast' noemen; een goed voorbeeld van hoe post-rock klinkt.
Aldus vind ik het een genietbaar plaatje. Vanwege de opbouw. Dat vond ik eind jaren negentig ook al het mooie van deze stijl. 'In' of niet 'in' ...



Ik dus ook niet...

Ik ook niet. 't Heeft inderdaad genoeg oude, bekende elementen, maar er zitten ook frisse, originele dingen in. Genoeg om dit een goede plaat te maken. Sterke uitbarstingen, vocale samples en snelle drums... En die snelle riff in Let Me Back In is zo simpel, maar weet me toch keihard te raken. Een oerdegelijke plaat, als je het mij vraagt.

Weer een prima album van de heren; geen 5*-materiaal zoals zijn voorganger maar gewoon weer bij vlagen genietbare muziek. Halverwege wordt het wel wat minder, maar alsnog goed genoeg voor 4*.

Halverwege wordt het wat minder? Ik vind juist dat de sterkste nummers dan komen.

Wat is smaak toch een prachtig iets .

Tooof! Wat een groeialbum, zowel binnen het album zelf als ook overall. Het laatste nummer vind ik vooral erg goed.
Dit gaat zeker vaker dan de huidige vijf maal beluisterd worden..

Ik ben het wel eens met MJ. Tracks 4 en 5 lijken me de zwakste van de plaat. Eenzijdig en gewoon de oude, gekende stijl. Let Me Back In maakt dat wel weer méér dan goed

Eenzijdig en de oude, gekende stijl: Human Qualities, met name de 2e helft. Toch wel het mindere moment op deze plaat lijkt me (samen met het nogal geforceerd klinkende Trembling Hands).
Postcards from 1952 moge dan wel eindigen op een epische climax;, het is wel één van de betere uit hun repertoire - dan stoort me dat niet zo.


Ik vrees dat het niet zo evident is om überhaupt nog origineel uit de hoek te komen binnen dit genre.

Na één luisterbeurt kan ik toch al concluderen dat 'Take Care, Take Care, Take Care' niet zo'n goeie is als bijvoorbeeld 'The Earth Is Not A Cold Dead Place'. Terwijl dat album me toch bij vlagen weet te overdonderen, lukt dat hier geenszins. Ik vermoed wel dat er nog verbetering in zit, naarmate ik het meer ga luisteren, dus met een beoordeling ga ik zeker nog even wachten.

Gewoon ouderwets goed. Wederom een uitstekende plaat. Vooral het openings- en afsluitingsnummer.

Eigenlijk de meest laid-back plaat tot nu toe. Vertrouwt nu echt puur op sfeer en heel wat minder op de dynamiek van eerder werk. De scherpe rand is er nagenoeg vanaf op hier en daar toch weer de bekende uitbarsting na, hoewel ze zeker niet zo hard en in your face als op eerder werk, maar dat is denk ik nooit de bedoeling geweest hier. Gelukkig zit er nog wel wat intensere stukken in. Vooral het einde van Postcard from 1952 doet de adrenaline toch weer pompen, zo ook het laatste nummer. Zonder zulke momenten is het eigenlijk ook niet een volledige EitS plaat imo. Ik vind het in ieder geval weer heel erg mooi. De af en toe prachtige, herkenbare geluiden die ze ook hier weer produceren zullen me nooit vervelen en maken altijd een eenzame maar erg mooie sfeer.

De eerste helft van Last Known Surroundings klinkt al veelbelovend genoeg om het hele album eens een kans te geven. En ook Postcard from 1952 heb ik al gehoord en dat klinkt ook al erg mooi.

Aan de favoriete tracks te zien steekt een nummer ruimschoots boven de rest uit. Is dat omdat Postcard from 1952 zo geweldig is of omdat de rest van het album tegenvalt?

Weinig nieuws onder deze uitgedoofde post-rock zon. Zeker niet slecht - "genietbaar" heet het dan -, maar het voegt weinig tot niets toe aan het oude werk. Nodigt mij, vrees ik, over pak en beet 2-3 weken niet meer uit om te beluisteren. Zoveel andere muziek die toch boeiender is. Waarom zou ik?

Explosions blijft er in slagen om mij te raken. Niets schokkends, niets vernieuwend, maar toch weer een uitstekende plaat. Let Me Back is voor mij het prijsbeest, waarin ze toch ook eens wat anders proberen. Be Comfortable Creature is het enige nummer dat voorlopig niet echt blijft hangen.

Het zal lang duren voor ik bij het deuntje de juiste titel kan plakken, maar als ik dit maar vaak genoeg luister zal dat vanzelf goedkomen. En daar zie ik absoluut niet tegenop.

Trembling hands klinkt trouwens verdomd goed. Waarom is dat nummer hier zo on-populair? Misschien door de lengte?

Ik vind Trembling Hands veel beter dan Postcard from 1952, wat ik misschien wel het minste nummer van het album vind.

Postcard from 1952 heeft op mij ook nog geen onuitwisbare indruk achtergelaten. Het mooie aan Trembling Hands vind ik dat het zo'n energiek nummer is. Daar hou ik wel van.