Richard and Linda Thompson - I Want to See the Bright Lights Tonight (1974)

Thompson - ik ben een bewonderaar van de man. Neen - het is geen hippe vogel die met samples in de weer gaat om je vervolgens een bruisende geluidscocktail aan te bieden (daar is trouwens niks mis mee ).

Neen, Thompson neemt me mee naar plaatsen waarvan ik weet dat ze bestaan, maar er o-zo graag ver vandaan blijf. Een soort gemuteerd Raymond Carver-land, als je wilt

Zijn het Tom Waits-achtige personages dan? Niet echt, volgens mij. De mensen die de liedjes van Tom Waits bewonen, zijn zo grotesk dat ze prachtige karikaturen voor me vormen (de personages die zijn platen bevolken vanaf "Swordfishtrombones" wel te verstaan - de lieden in bijvoorbeeld "Closing Time" & sommige liedjes van "Small Change" zijn soms pijnlijk herkenbaar ).

Jaja - de personages in de Thompson-songs hebben wat aan de hand. Ik schreef Raymond Carver, maar dat is slechts ten dele waar.

In de kortverhalen van Carver zoeken de in caravan wonende mensen sterkte bij elkaar ("L'union fait la force" ), in de songs van Thompson staren ze naar de grond en proberen ze te vergeten wat op pijnlijke manier te weten gekomen zijn ("de lessen des levens" om het op z'n Van Oudshoorns' te zeggen ).

Neem zo'n song als "When I Get to the Border" op deze plaat - vrolijk waltz-muziekje, waar Thompson zingt over z'n nakend vertrek: "they can never chase me when I get to the border line" - Helaas! Helaas! Ijdele hoop, zo weet de luisteraar gewoon.

En dan zwijg ik nog over "The Calvary Cross" - een ronduit beangstigende trip. Niet zozeer muzikaal, wel tekstueel. De man uit de tekst heeft té veel meegemaakt, té veel pijn, ... vanbinnen is het één inktzwarte uitdijnende olievlek ... slechts één ding kan redding brengen: u raadt het al: een soort Beatrice! "Scrub me till I shine in the dark" wordt er ergens gezongen in "The Calvary Cross".

De rest van de plaat ... sja

Zo'n plaat die je rustig kunt beluisteren wanneer de stad gaat slapen, de kinderen hun pyjama aantrekken en de discotheekgangers hun glitterschoenen aantrekken om de dansvloer te bestormen.

"Men moet niet altijd in het bos rondhossen om de contouren ervan te kennen", las ik ooit bij Gombrowicz. Inderdaad

Ik ga er mijn nieuwe nummer 1 van maken - het blijft een ongelooflijk pakkende plaat, ik kan ze nu wel ongeveer van begin tot eind dromen.

Nummer 1 - omdat ik Richard Thompson toch wel erg, erg graag bezig hoor

Vooral tot het eind dromen, Zachary, want dat slotnummer is onvoorstelbaar prachtig

Dit album zojuist aangeschaft, en werkelijk prachtig album. Idd Lebowski, het laatste nummer is magistraal mooi, bezorgt mij keer op keer kippevel. Prachtig gezongen door Linda Thompson. Ook prachtig zijn de nummers, The Calvary Cross (kben overigens ook benieuwd hoe dit nummer uitpakt op het nieuwe album van Tortoise in samenwerking met BPB), When I Get the Border, I Want to See the Bright Lights, Down Where the Drunkards Roll, en zo kan ik nog wel even verder gaan

Had dit album op een bandje... en heb het pas op cd aangeschaft en dan pas valt de genialiteit op...het album werkt als een tijdmachine... het degelijke en tijdloze geluid van sterke nummers met jaren '70 arrangementen... puur en meedogenloos...maar dan ook nog eens met de onvoorwaardelijke en keiharde werkelijkheid van een hedendaagse productie...verwacht geen baanbrekende arrangementen of revolutionaire teksten.. verwacht wel degelijk vakmanschap en tijdloze schoonheid. En dat is toch zeker 4,5* waard.

Na zoon Teddy moest ik natuurlijk ook naar papa en mama gaan luisteren.
En hoe doen de ouwelui het?
Heel erg goed. Logisch dat je met zulke ouders zelf ook zo getalenteerd bent.
Mooi, puur, schoonheid, prachtig.......... ik heb de woorden al voorbij zien komen. Daar kan ik simpelweg niet veel meer aan toevoegen.

Ben er helemaal stil van, dit album. Prachtige muziek en hele fijne zang. Heeft potentie om heel hoog te scoren, maar ik wacht er nog even mee, wil eerst nog keer op keer genieten van deze muziek. Grappige is dat ik het eigenlijk nergens mee kan vergelijken, het album staat op zichzelf. Aanrader!

Wat mij opvalt is dat dit album inmiddels al 30 stemmen heeft met een zeer hoog stemgemiddelde, terwijl dit album niet een klassieker is in de zin van het veelvuldig tegenkomen in allerhande toplijsten.
Hierdoor kunnen we denk ik wel zeggen dat het helemaal op zichzelf staat en niet meer dan terecht (die dikke 5* blijven hier dan ook staan).

Ik ga vanmiddag na de cd zaak ik denbosch ik hoop dat ze hem hebben, commentaar volgt nog..

Ben heel benieuwd! Staat ook heel hoog op mijn lijstje!

Ik heb hem moeten bestellen, hij had hem niet op voorraad, helaas.

Zover ik hem tot nu toe goed beluisterd heb, ontdek ik de schoonheid van dit album toch al direct.
Klasse.

Krijg gelijk zin om hem weer op te zetten, wat ik nu dus ook ga doen

Dit is idd een album dat al vanaf de eerste luisterbeurt kan bekoren.

Mooi album inderdaad, maar ook weer niet zo geweldig als sommige mensen hier willen doen voorkomen. Dat laatste nummer bijvoorbeeld, Lebowski vindt het fantastisch, ik heb er vrij weinig mee. Iets te traag met te weinig sfeer om het boeiend te houden.

Wel 4 sterren, omdat er wel een paar hele mooie nummers opstaan, zoals het titelnummer.

Ik vind dit wel een geweldig album. Elk liedje weet te bekoren, is speciaal en geeft een kick van herkenning bij elke volgende luisterbeurt. ==> 4.5*

Hhmm, dit vind ik toch wel mooi. Ik weet niet waarom, maar het doet me om de 1 of andere manier denken aan de Middeleeuwen Ik vind vooral dat de vrouw een mooie stem heeft. Heel het album heet gewoon een rustgevend maar leuk sfeertje. Het laatste nr vind ik wel erg mooi jah, maar vooral het middenstuk van het album vind ik goed. Maar sommige nrs doen me dan weer niks. Ik zat dit album trouwens te beluisteren in m'n kamer, en toen moest ik, om een erg geheimzinnge reden, naar buiten. En het was al donker en ik liep alleen op straat. En dan doet de stem van Linda je toch wel wat. Ik begin met een voorzichtige 3,5*. Ik vraag me toch wel af hoe ik aan dit album gekomen ben..

Mooi album dit. Niet het nivea waar het vaak op wordt gezet maar wel de moeite waard.

Het wordt door de pers als een waar meesterwerk beschouwd, en eerlijk gezegd, ik treed die mening méér en méér bij, het is een echt groeialbum, je moet het vaker horen, het zijn prima songs, heel goed gespeeld en misschien door Linda Thompson nog béter gezongen met haar heldere en wat dromerige stem.
Héél sterk album, met helaas een nietszeggende hoes, dààr had men toch werk kunnen van maken, maar - çoit - het is de muziek die telt, en die is uiterst genietbaar, erg roosty en folky.

Het is inderdaad een groeiplaat. Het is verstandig eerst met "Shoot Out The Lights" (1982) te beginnen, die is heel toegankelijk (soms zelfs wat 'poppy'), maar niemand doet dat natuurlijk. Alleen al vanwege de reputatie van IWTSTBLT. Zowel 'End Of The Rainbow' als 'Withered And Died' vind ik stiekem heel erg ontroerend. Het gaat door merg en been, vooral de zang van Linda op 'Withered And Died'.

"Pour Down Like Silver" is ook een enorme aanrader van dit duo.

Vaak in mijn handen gehad en nu eindelijk meegenomen. De hoes sprak me niet zo aan en ja..ik kende ze ook niet, maar ik heb mij over die schroom heen gezet. Gelukkig maar! Wat een prachtplaat van begin tot eind. Wel moest ik even wennen aan de zang van Richard, ik vind hem niet een geweldig zanger, maar een des te beter gitarist. Hoe subtiel hij zijn spel neerzet, maar zeer bepalend voor de sfeer in de nummers en wat voor nummers. Elk nummer heeft een eigen gezicht en sfeer en zijn niet inwisselbaar.
De mooiste momenten komen wanneer Linda de leadzang heeft, hier en daar ondersteund door Richard. Die combinatie is a match made in heaven.

De plaat begint zeer energievol met When i get to the border opgevolgt door het prachtige The Calvary Cross, een dijk van een nummer, die nu nog steeds staat als een huis.
Withered and died een intiem folky onderonsje met daarna de lekkere up-tempo van I want to see the bright lights tonight.
Down where the drunkards roll maakt me bijkans haast emotioneel en zou zo ook een nummer kunnen zijn van Leonard Cohen. We sing Hallelujah is een nummer die het in deze periode meer dan goed doet en van Leonard Cohen naar Halleluja is immers ook maar een kleine stap.

Has he got a friend for me, wederom prachtig gezongen door Linda met haar warme stem, die me meeneemt naar wijdse landschappen, ruwe stenen muurtjes, wol, whiskey en een open haard.
The little beggar girl, klinkt traditioneel en is een aardig intermezzo voor de grande finale.
The end of the rainbow laat het talent van Richard nog eens duidelijk voorbij komen. Ongelofelijk hoe deze man tot dan toe telkens met sterke composities aan komt zetten. Zijn gitaarspel doet hier en daar denken aan Mark Knopfler, JJ Cale en Eric Clapton. De muziek heeft soms wat weg van de oude Fleetwood Mac of is het eerder andersom?
The great Valerio...nee niet die koekwaus van TMF, die kwam pas een decennia later de wereld vervuilen. Prachtig nummer, waarin het talent van Linda welaast hemels naar voren komt. Wat een wijze om zo het album te eindigen.

De 3 live nummers zijn een leuke toevoeging. Together again vind ik dan persoonlijk in mineur staan t.o.v die andere dijken van composities. Together again zou zich prima lenen voor een nederlandstalige uitvoering door John Spencer als die nog zou leven.

Rots van een album, vol van sfeer, afwisseling in instrumenten, prima gespeeld zonder te domineren. Ga dat horen...ga dat horen.

Ik ben groot liefhebber van Richard Thompson, zeker van zijn recente Sweet Warriors. Maar zijn heel vroege werk met Linda was mij nog onbekend. Dus deze maar eens geprobeerd.
Zo enthousiast over deze plaat als Madjack en Father mc Kenzie kan ik helaas niet worden. ook niet na zeker zes keer luisteren afgelopen weken blijft het me allemaal wat te braaf en een beetje te dicht bij traditionele ierse folk steken. Vooral de folky liedjes die Linda zingt boeien me niet zo, muzikaal dan, ik heb het even niet over de teksten.
Wat eruit springt is de mooie openingssong, het titelnummer en The end of the rainbow. De nummers waarop je dus al het enorme talent van Richard als componist en gitarist hoort. Alleen is zijn zang hier nog vrij vlak, vergeleken bij de veel emotionelere stem die hij op zijn latere platen opzet.
Dan opeens bij de bonustracks een fantastische live-uitvoering van The Calvary Cross, dat ik in de studioversie niet opvallend goed vond.
Live blijkt Richard dat nummer ineens van een enorme spanningsboog en ontlading te kunnen voorzien. Hier gaat ie eindelijk los als goochelaar op de gitaar en dat gaat hij de volgende decennia gelukkig nog veel vaker doen. Zonder Linda gelukkig.

Ik was al lange tijd erg benieuwd naar deze en vandaag is het er dan eindelijk van gekomen. Erg mooi album, lekker sfeervol en vooral Linda Thompson heeft een mooie stem. Ik begin met 4*, maar er zit misschien wel een verhoging in. Dit soort albums worden tegenwoordig niet meer gemaakt.

Ik zag trouwens net pas dat Richard Thompson in Fairport Convention zat, die band kende ik al en heeft ook een aantal mooie albums gemaakt.

The Great Valerio . Daar wordt de intensiteit van Nico zowaar bereikt. Geweldig nummer en vooral een geniale afsluiter.

Sowieso vind ik dat als je The Streets' Original Pirate Material voor het stedelijke en deze plaat voor het landelijke neemt, je een ontzettend nauwgezet en scherp beeld van het land Engeland in het algemeen hebt. Maar dat is misschien een vreemde associatie van mij .

The End of the Rainbow en The Great Valerio... Wat een finale!
Over de gehele lijn een prachtig, oprecht, ontroerend, bloedmooie plaat. Ik ga er nog een paar keer naar luisteren voordat ik stem, maar deze Richard & Linda heeft nog een hoge score van mij tegoed.

the cavalry cross en i want to see the bright lights zijn mijn favorieten !

Zo af en toe ben ik ook in de freerecordshop te vinden. Over het algemeen een zaakje met een matig assortiment en dito prijzen, maar toen ik op een vrijdagmiddag de freerecordshop binnenkwam, was er zojuist een actie gaande: 3 albums voor 15 euro. En jawel hoor verder op in de zaak stond een goedgevulde stand vol met albums. Na 2 albums gevonden te hebben die ik al langer hebben wou moest een derde album opgespoord worden. Dit album zat me nogal aan te staren en hoewel ik nog nooit van dit echtpaar gehoord had, besloot ik het album een lift mee naar huis te geven. De zelfde dag heb ik de gekochte albums eens aangehoord. Vooral bij dit album voelde ik me als een dief zo rijk.

Zo minimaal als mijn investering in dit album was, zo minimaal was ook de productie voor dit album. En juist die sobere productie is het grootse pluspunt van dit album. Het klinkt allemaal heel integer. Geen noot is te veel gespeeld en elke emotionele verbondenheid met de luisteraar krijgt vrij baan. Deze emotionele verbondenheid wordt niet alleen verkregen door de prima productie maar ook door de zeer mooie teksten. Elke tekst geeft ons veel meer als een prachtige schets van haast angstwekkend realistische personages. Het is alsof elk nummer de slechte kanten van de mens blootlegt.

Of het nou de emotionele gebrokenheid van the Caverly cross of de verdovende verwondering van The Great Valerio is, elk nummer bevat een geweldige vocale vertolking van de al even geniale teksten. Zo bekruipt mij bij de eerder genoemde "The Great Valerio" het gevoel eenzaam te balanceren op een touw, gespannen tussen de wolken. Mensen staan beneden verwonderd te kijken maar ik weet ook dat niemand mij zal helpen mocht ik naar beneden vallen. Haast gedoemd om een fatale val te maken

Een optimistisch album is dit allerminst. Het is eerder een langzaam voor onze ogen voltrekkend drama. Op momenten zou je haast handmatig de toekomst voor de beschreven mensen willen veranderen,vergeten dat deze personage slechts in de hoofden van Richard en Lisa bestaan. Of toch niet? zouden deze karakters ook in het echt kunnen bestaan? Wie kent ze? Wie weet waar ze wonen? Zou when i Get to the border niet kunnen gaan over een Mexicaanse vluchteling. Op naar het betere leven: niet wetende dat hij misschien wel eens tegengehouden wordt bij de grens. Niet wetende dat het leven in de V.S misschien wel erger is. Van de regen in de drup!

Maar de mokerslag voor mijn gemoed is toch wel het geweldige gitaarspel van Thompson. Wat kan die man spelen zonder te nadrukkelijk aanwezig te zijn. Het spel is overwegend folky met een superieure timing en af en toe rockt hij zelfs een beetje. Zoals op het overdonderende intro van the Cavalery Cross.

Kort gezegd: een bangelijk goed drama vol met personages die maar zo eens echt kunnen bestaan. De eikenhoutenstemmen van Richard en Lisa vormen goed evenwicht voor de koperen teksten en gitaarspel. Een aanrader voor iedereen die van folk houdt.

4*

Dit album is ook een goed beginpunt om 'lijntjes te gaan trekken' naar gerelateerde bands uit deze geweldige folkscene van eind jaren '60, mocht je honger naar meer gewekt zijn.

ik heb altijd muzikale honger naar meer.
ik ga zeker eens meer eind jaren zestig folk beluisteren.

Met een beetje zoekwerk kun je vanuit Simon Nicol, Richard Thompson en Bert Jansch (om er een paar te noemen) een hoop sterke bands en soloartiesten vinden.

Die lui wisselden constant van band, of richtten weer een nieuwe band op, etc.