Mike + The Mechanics - The Road (2011)

Woooot.

Een nieuwe Mike & The Mechanics ?
Ik ben benieuwd, destijds (en nog steeds) vond ik Begger on a beach of gold een fantastisch album.

"Try to Save Me" klinkt in ieder geval veelbelovend. Maar zonder Paul Carrack.......

Wie is dan de zanger Paul Young is dood en Paul Carrack doet niet mee: Andrew Roachford van Roachford en Tim Howar (verder onbekend).

Zes nummers worden gezongen door Andrew Roachford, twee door Tim Howar en drie door Arno Carstens.

Ik ken nog ene Phil die niets aan zijn stem mankeert maar verder werkeloos achter de geraniums zit. Die had nog kunnen worden gevraagd, maar dat heeft Mike Rutherford maar niet gedaan.

Overigens ben ik blij dat jullie je er op verheugen, de laatste vijf albums van Mike + The Mechanics (over een periode van 16 jaar uitgesmeerd) komen op musicmeter nauwelijks boven de drie sterren uit. Dat is toch niet iets om naar huis over te schrijven. Hoe zou dat komen, er zijn op mume vast niet veel mensen die zitten te anti-stemmen op Mike.

Toch ben ik zelf ook benieuwd naar dit album, al was het alleen maar om te horen wat Mike Rutherford nog allemaal kan.

Nou, Hans hij staat op het internet en ik ik zit 'm nu te beluisteren. En de eerste indruk valt zeker niet tegen. Mike Rutherford is het zeker niet verleerd.
Later geef ik nog wel een een vervolgreaktie. Eerst een paar keer luisteren en op me in laten werken.

Ik hoor het graag. Waar ik vooral benieuwd naar ben is of dit album "gewoon" weer een volgens Mike + the Mechanics album is, of dat Rutherford in de tussentijd ook nog wat Genesis-achtige opnames heef geschreven, die hij elders niet meer kwijt kon....

Heb hem maar gepre-ordered bij Amazon.

Dat is dan gelijk mijn eerste Mike & The Mechanics cd ooit.
Ik krijg treurige ontwenningsverschijnselen bij het idee dat ik waarschijnlijk nooit meer nieuwe Genesis cd's zal kunnen kopen. Vandaar deze poging. Ik neem het maar voor lief dat Michael Rutherford + Band nagenoeg niet boven de 3*** komen op musicmeter.

Nu na een paar keer beluisterd te hebben durf ik voorzichtig een waardering te geven, maar na een paar keer is een album is bij mij nog helemaal ingewerkt, maar ik durf al wel te stellen, sceptisch als ik kan zijn, dat hij erg meevalt. Vandaar toch al 4 sterretjes!
Later volgt een nog een gedetailleerde mening!

Wie zoekt naar iets dat ook maar enigszins neigt naar een nieuw Genesis geluidje, komt hier in ieder geval bedrogen uit.

Nu kan ik mij ook niet herinneren dat Mike Rutherford zoiets beloofd had, maar een mens blijft hoop houden.
Niet helemaal eerlijk misschien, hij heeft recht op een eigen solo-carriére, eigen muziek en bovendien als er één een trouw deelnemer is gebleven aan de band van het Eerste Bijbelboek dan is het wel Michael Rutherford.

En daarnaast, misschien is het wel te gemakkelijk om terug te willen grijpen naar de stijl die je volledig beheerst en is het meer een interessante uitdaging om te komen met nieuwe, frisse en vooral eigentijdse rockmuziek. Die dan ook nog eens volledig door Rutherford zelf (met wat co-writers) is geschreven.

Want dat is wat zich hier openbaart: een rockalbum met prima nummers, sterk uitgevoerd en een geweldige geluidskwaliteit. Er zijn drie zangers die afwisselend nummers zingen. Ik kan alleen uit het cd-boekje niet aflezen wie wat zingt en aangezien ik verder een leek ben op het gebied van Mike + The Mechanics, zal ik wie wie is nog even moeten ontdekken.

Vorige albums van deze groep ken ik verder dus niet, maar het verbaast me dat ze hier allemaal gemiddeld zo'n lage beoordeling hebben gehaald. Tenzij The Road inderdaad een opzienbarend sterk album van Michael Rutherford e.a. is en de rest er een beetje bij verbleekt. Maar dat vergelijk mogen anderen graag maken.

Ik vind de 2 eerste albums van Mike & The Mechanics vrij aardig , al zijn ze door het tijdsbeeld van toen ingehaald . Iets te geproduceerd , maar wel met prima songmateriaal . Frisse pop/rock met twee uitstekende zangers , wijlen Paul Young (ex Sad Cafe) en Paul Carrack .

Vreemd trouwens dat diezelfde Carrack geen deel meer uitmaakt van Mike's hobbyclubje .
Ik meen wel ergens gelezen te hebben dat hij en Mike niet echt meer on speaking terms waren , maar over het hoe en wat , weet ik ook niet .

Dus wel een aanrader deze nieuwe .

Ja, het is zeker een goede plaat. Het valt me alleszins mee.

Album nu voor de eerste keer be;uisterd.
Valt niet tegen, duidelijk het M&tM geluid.

Zal hem komende week nog eens een paar keer draaien en dan kom ik met mijn beoordeling.

Dit echt een groeier. Elke keer stel ik mijn waardering een half puntje omhoog. Hij staat nu op 4,5. Of het een 5 wordt, betwijfel ik, maar het is alleszins een heerlijke, erg goede cd. Gén hoogvliegers ertussen, maar van een constant goede kwaliteit. ( muzikaal', afwisseling en zang e.d.)

Klinkt lekker. 1 keer beluisterd. Background Noise vond ik wat mat, maar de rest is zeer de moeite waard. Inderdaad geen uitschieters. Maar wel een verademing t.o.v. vele andere ervaren rotten die onlangs met nieuw werk kwamen. Hier klinkt tenminste passie in door.

Helemaal met je eens, Hendrik68!!!

Ik had nog niks van rutherfords solo gehoord. Waarom niet gelijk de nieuwste rutherford dacht ik. Na twee nummers hou ik er maar weer mee op. Amerikaans gerichte middle of the road rock, met clichématige idolsvocalen. Niet mijn ding

Dat vind ik nou eens heel verstandig, misterfool. Ik zou dat ook doen, in tegenstelling tot mede -users. Dat zou verspilde tijd zijn. Anderen doen doen dat wel en geven een klote lage waardering. Een pluim voor jou, misterfool! Ieder zijn ding, zullen we maar zeggen, in jouw woorden.

Van mij mag er best laag becijferd worden, als je het niets vind.

Een album heeft wel het recht om volledig beluisterd te worden, pas dan kan er worden geoordeeld. En dan hoef je het niet eens te zijn met elkaar, dat is wat anders. Na twee nummers het album toornig terzijde schuiven en dan reppen over "Amerikaans gerichte middle of the road rock met clichématige idolsvocalen" lijkt mij wat aan de vroege kant.

Zoals ik het heb ervaren, en je zelf ook hebt geschreven, je moet het album even een paar keer gehoord hebben. Zoals dat overigens altijd aan te bevelen is voordat er wordt geoordeeld.

Dus liever goed beluisterd en dan eventueel negatief oordelen en becijferen dan na twee nummers het beluisteren staken en dan allerlei kreten slaken die kant noch wal kunnen raken: er is nauwelijks iets van het album gehoord.

Zoals ik de reaktie van misterfool, kan begrijpen en verstandig vind ben ik het helemaal met je eens, musician. Dus in die zin ben ik blij dat misterfool er bijv. een 0.5* aan vastplakt. Iets wat anderen nogal eens plegen te doen

Na het tegenvallende "rewired" was ik eigenlijk wel klaar met de mechanics. De eerste twee albums waren top, geen symfo maar wel erg goede popmuziek. Daarna kwam de klad er in, hoewel ik beggar on a beach of gold nog steeds een paar geweldige nummers vindt bevatten (mea culpa, ghost of sex, house of many rooms). Wat mij aan dit nieuwe album opvalt, dat het me erg doet denken aan de eerste mike and the mechanics. Meerdere zangers (het eerste album had naast Paul Young en Paul Carrack nog twee zangers), lekkere nummers, een aantal inventieve teksten, interessante (typische rutherford) gitaarriedels. En zeker met de koptelefoon op hoor je hoe goed het lbum geproduceerd is. De nieuwe stemmen van Roachford, Tim Howar maar ook zeker Arno Carstens, bevallen me zeer. Ik hoor ook regelmatig de geest van Paul Young in de stemmen. Luister maar eens naar "Heave doesn't care" en "I don't do love". En dat kan nooit fout zijn. Het enige minpuntje, is dat ik een echte stevige rocker zoals "hanging by a thread" of "word of mouth" mis. En een extra solootje van meneer Rutherford (er zijn er wel en die zijn erg leuk) had ook wel gemogen. Maar al bij al een aangename verassing voor iedereen die van goede pop houdt. Een hit zal het wel niet opleveren, hoewel de meeste nummers een enorme aanstekelijke hook hebben, maar daar is Mike toch te oud voor. Nu maar hopen dat hij ook in Nederland weer eens een concert wil geven. Ik zou gaan.

Zeer aardige plaat. Een pure popplaat uiteraard zoals we van Mike en Co. gewend zijn. Ben wel blij met de keuze voor Roachford, goede zanger maar dat was op zich al wel bekend. Een echte Carrack ballade ontbreekt (qua kwaliteit) en dat is wel jammer.

Ik ben niet bekend met het eerdere werk van M&M maar wilde deze nieuwste maar eens een kans geven. Maar is dit eigenlijk niet een beetje Middle of the Road in plaats van The Road?
Het valt me niet mee om uit te luisteren. Te braaf en te saaie composities. Ondanks de redelijke goeie vocalen.

Een, hoe zou je dat noemen?, degelijk popalbum. Niets verrassends, maar lekker in het gehoor liggende deuntjes, die, naarmate je de cd vaker draait, steeds beter worden.

Saaie plaat met nietszeggende deuntjes. Vooral Paul Young wordt node gemist, zijn stem kon nog wel eens gemiddelde songs omhoog trekken maar Roachford kan toch in de verste verte niet aan hem tippen. Wel weer een geinige hoes.