Panda Bear - Tomboy (2011)

Toen ik een aantal jaar terug zei dat ik Panda Bear goed vond, keken vele mij vreemd aan. "Panda Bear?" "Who the hell is panda bear?" Maar tegenwoordig zullen er veel meer mensen van de naam gehoord hebben. Panda Bear is namelijk de artiestennaam van Noah Lennox, een van de leden van Animal collective. Animal Collective van tot kort ook wereldvreemd maar sinds doorbraakplaat merriweather post Pavilion is de 'experimentele wonder panda' iets bekender geworden. Iets meer mensen luisteren mee en iets meer mensen horen een prachtplaat.

Person Pitch, het vorige album van Panda Bear was geweldig. Het groepje fans van het eerste uur moest echter lang wachten op een vervolg. Maar na 4 singles, een aantal verplaatste releases en een soloplaat van Animal-Collective-collega Avey Tare is Tomboy dan eindelijk gelekt.
Op het nieuwe album van Panda Bear is sprake van continuïteit en van vernieuwing. Er is duidelijk aandacht besteed aan de ritmes en de gitaar. Ook zijn de samples zijn minder duidelijk aanwezig (zijn ze er wel?), maar de sfeer is nog steeds onmiskenbaar die van Lennox. De stem van Noah Lennox is nog steeds het belangrijkste instrument op Tomboy. Continu gaat hij in duet met zichzelf en gooit Lennox er een bak met echo's overheen. Kraakhelder is daarom de productie nooit, wel altijd bijzonder sfeervol en dromerig. Wat eigelijk ook de sleutelwoorden zijn voor Tomboy. Want wat luisterd het allemaal heerlijk weg.

Het album begint verpletterend met de eerste drie nummers, you can count on me, tomboy en slow motion zijn op zijn geweldig. De Aparte ritmes in combinatie met de dromerige stem werkt zoals altijd super. Vanaf nummer 4, surfers hymn wordt je als het waren in een draaikolk gezogen, er is geen ontsnappen meer aan. Voor je het weet heeft de plaat je in zijn greep en ben je gehypnotiseerd door haar schoonheid. Alsof iemand met een klokje voor je ogen zit te zwaaien. Erg is dit niet, verre van dat. Het is heerlijk om weg te dromen in tomboy. En het maakt het een bijzondere luisterervaring. Er is ook geen slecht nummer op het album te vinden.

Noah Lennox heeft zich geperfectioneerd op zijn 4e album. Het album put nog steeds uit hetzelfde vaatje als Person Pitch maar is toch net iets beter. De Aparte en coole ritmes op het begin van het album maake Panda Bear net even een andere panda bear dan we hem kende. Terwijl op het einde van het album de typische animal collective electronica weer uit de kast wordt getrokken.

De muziek op Tomboy is zoals altijd uiterst creatief, niks (op animal collective na) klinkt zoals Panda Bear, en dat waardeer ik heel erg. Dit maakt een album als tomboy vele male bijzonderder dan het zoveelste gitaarrock bandje met een nieuwe cd. Wel klinkt Tomboy wat minder toegankelijk als Merriweather past Pavilion, maar voor de 'echte' Animal Collective fans valt er weer veel te genieten.

Ondanks dat Tomboy lang op zich heeft laten wachten is hij bijzonder mooi, dromerig, sfeervol en knap. De 49 minuten en 59 seconden vliegen voorbij en voor je het weet ben je gehypnotiseerd door de muziek van Panda Bear, waardoor je niks anders meer wil horen dan: Tomboy. Prachtplaat.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Stuk minder boeiend helaas dan Person Pitch. Ten eerste geen klapstuk als "Bros" of "Good Girl / Carrots", ten tweede wat te veel een herhaling van zetten, ten derde gewoon zwakkere songs. Het klinkt als de left-overs die Person pitch niet gehaald hebben. Lichte gaapplaat, als dat niet verbetert de volgende luisterbeurt gaat er nog een halfje af.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.