Josh T. Pearson - Last of the Country Gentlemen (2011)

Eindelijk weer eens muziek van deze man.

fenomenale plaat , voor wie on the beach van ome neil in het hart draagt moet daar eens zijn oor bij leggen !!!

mijn god wat klinkt deze vent levensmoe zeg
blehblehblehbleeeh...

JOSH T. PEARSON – LAST OF THE COUNTRY GENTLEMEN

Josh T. Pearson: de man met een baard waar de meeste zwervers niet aan kunnen tippen, waarvan Sint Nicolaas verbaasd van zijn paard zou vallen, met een baard waarvan Klaas Vaak enkel van zou kunnen dromen.. Vader Abraham zou zich afvragen waarom deze verwilderde baard niet wat meer verzorging zou krijgen.. Want niets zo belangrijk als het ordenen van de haren uit onze onderkin. Toch? Nee. Josh T. Pearson weet wel beter. Hij stopt zijn energie niet in het verzorgen van zijn baard, maar stopt al zijn energie in het verzorgen van zijn muziek.. Ja, zijn baard is groots, maar zijn muziek is nog veel grootser!

En met Last Of The Country Gentlemen levert hij een prachtige plaat af. Al na enkele tonen grijpt het je vast. Het bijt zich vast in je nekvel, en is (gelukkig) niet van plan je los te laten. De stem van Pearson dringt door tot diep in je hart, zo ook in de mijne. Neil Young heeft bij deze een nieuwe buurman gekregen in het mijn hart's hotelletje. Teveel veren in de reet van meneer Pearson? Wellicht. Maar shit, het is goed. Het is écht goed. Neil kan trots zijn op zo'n buurman.

Met nummers die de dertien minuten klokken neemt hij hier een risico om luisteraars vroegtijdig te laten afhaken, maar ik ben blij dat hij dat risico genomen heeft. Hij moet wel. Want, hoe kan je immers al je gevoelens opsluiten in liederen van – pak 'm beet – twee minuten? Gelukkig voelt Pearson zich niet gebonden aan de druk van tijd. Nee, als je écht je emoties in de muziek legt, zijn die dertien minuten gewoon nodig. De kortere eerste track en de nog kortere laatste track zorgen voor een prachtig welkom en afscheid. Het lijkt alsof hij zich eerst wil voorstellen, vervolgens zijn emoties op tafel legt, en vervolgens alles weer afsluit en weer afscheid neemt. Niet voorgoed. Tuurlijk niet. Tot ziens. Dat is het meer. Je weet na het klinken van de laatste tonen dat dit niet de laatste keer is dat je dit album zal draaien. Tenminste, zo voelt het voor mij.

Josh T. Pearson.. Shit, wat heeft die man me hiermee verbaasd. Of ik niet een beetje overdrijf? Nee. Deze muziek is prachtig! Puur! Gemeend! Recht uit het hart! Luisteraars aller landen, luister naar deze man, en maak kennis met Josh T. Pearson!

Ik ga mijn baard maar laten staan, denk ik.

Lang geleden dat een album mij nog zo heeft weten te raken. Een album dat je al heel snel bij je nekvel pakt en daarna onder je huid kruipt om zich dan een weg naar je hart te banen en zich daar comfortabel te nestelen. Schaamteloos oprecht en soms pijnlijk eerlijk.

Ik heb in HUMO een recensie van deze plaat gelezen, en daar dook de naam 'Everybody Knows This Is Nowhere' op. Dat alleen is al reden genoeg om deze plaat de gaan beluisteren!

Treurnis troef op deze prachtige cd, het lijkt wel dat mannen met baarden er een optie op hebben. Denk aan Scott Matthew, Ray LaMontagne en William Fitzsimmons. Pearson zijn baard is er eentje waar Sinterklaas zelfs nog niet aan kan tippen, en zijn cd beste muziekliefhebbers is er eentje die nu al torenhoog in mijn persoonlijke top aller tijden zeer hoog staat genoteerd. Wie van depri ingetogen, sobere deuntjes vol emotie houdt kan ik deze warm aanbevelen!!! fenomenale plaat!!

mvg

db

Eigenlijk doet deze man mij aan niemand denken, duvelboy. Wat op zich erg positief is, een eigen geluid heeft ie in ieder geval. Een beetje een zware zit, omwille van de lange songs en het soms slepende karakter, maar ik bespeur hier best een mooie bloem in, klaar om te ontluiken.

Erg lekkere cd, om de een of andere reden klinkt hij niet pathetisch maar juist heel oprecht. Dat is gezien de autobiografische aard van de teksten niet erg toevallig. Paul Claasen schrijft in zijn (lovende) recensie in de Groene Amsterdammer dat Pearson twee maanden moest bijkomen na het opnemen en nog steeds niet naar de plaat kan luisteren. Ik kan me daar iets bij voorstellen, ik weet zeker dat ik hem wel veel ga draaien!

dat heb ik dus ook dat ik er niet naar kan luisteren

Na een lovende recensie over zijn optreden op Motel Mozaique ben ik hier naar op zoek gegaan. Vergeefse moeite. De lange nummers liggen mij echt zwaar op de maag. Hierin gebeurd voor mij te weinig om het boeiend te houden. Jammer, want het concept lange baard en depressieve nummers slaan vaak aan bij mij.

Het leek erg goed te beginnen met Thou Are Loosed, de stem van Josh T. Pearson klinkt erg goed. Maar bij het tweede nummer klinkt hij echt beroerd. Ik vind het mooi dat iemand emotie brengt maar deze man klinkt gewoon gekweld en daardoor is het niet echt aangenaam om dit te luisteren. Ik heb na het tweede nummer dit dan ook uitgezet.

De vergelijkingen met Neil Young kan ik echt niet plaatsen. Muzikaal niet, en vocaal zeker niet.

Ik denk dan eerder aan Mickey Newbury, en dat wil ook wel wat zeggen dacht ik zo (aanrader voor wie Newbury nog niet kent).

Beaster heeft me deze getipt, en daar ben ik erg blij om (afgaande op de matige review in Lust for Life magazine had ik 'm anders waarschijnlijk genegeerd). De ellende en depressiviteit druipt van de muziek, en vooral van Pearsons stem af. Hij klinkt alsof hij volledig leeg gestreden is, en door iedereen in de steek is gelaten.

Gelukkig staan er de laatste jaren met Ryan Bingham, Sufjan Stevens en nu Josh T. Pearson weer nieuwe eersteklas singer-songwriters op.

Josh T. Pearson gaat al een jaar of 15 mee hoor.

Maar in die tijd heeft hij pas twee albums uitgebracht, of mis ik nu iets? Het duurde vijf jaar voor hij met The Texas-Jerusalem Crossroads kwam. Hij begint nu pas een beetje door te breken heb ik de indruk (al is dat voor dit soort artiesten een relatief begrip..).

em meer dan gelijk heb je stijn , een nieuwe treurwilg is opgestaan , al kan hij nog niet aan neil z'n knieen !

en waarom Last of the Country Gentlemen enkel op de LP versie staat mag joost weten

prachtig nummer!

Inderdaad één van de topnummers, maar niet enkel op LP. Ik kocht het album op iTunes en daar is 'Last of the country gentlemen' het 7de nummer
Onbegrijpelijk dat dit niet op de standaardversie staat, ook al omdat het het titelnummer is.

dit jaar (zo goed als gratis) te zien op de Gentse feesten, http://www.boomtownlive.be/

Naarmate ik meer naar Pearson luister, begint dit zich bij mij ook een beetje voor te doen; ik heb het soms echt moeilijk om naar de man te luisteren, zo gekweld klinkt hij. Erg mooi en aangrijpend dat ie dat kan, maar het maakt het er niet makkelijker op voor de luisterbeurt. Misschien toch net iets te gekweld..

Aan de andere kant heb ik ook weer zoiets van "de teksten zijn toch wel erg fraai, en de muzikale invulling is ook treffend; veelal akoestische gitaar die zijn stem ondersteunt, en hier en daar een strijker of blazer (allemaal spaarzaam, en op de juiste moment gebruikt).

Mijn conclusie is dat het een bijzonder moeilijke plaat is om door te komen. Maar wel een erg mooie plaat. Mijn favoriet is 'Woman, When I've Raised Hell...'.

3,5 sterren

Iemand die Finn Andrews (The Veils) een treffende vergelijking vindt?

In de laatste Oor staat een mooi interview met deze zingende baardmans waarin hij uitgebreid verteld over dit album en de betekenis van sommige nummers. De vergelijking met Leonard Cohen wijst hij hierin ook van de hand.

Ik heb nog niets van deze plaat gehoord, maar dankzij het interview en de indruk die ik van deze man heb gekregen sta ik te popelen. Een eigenzinnig figuur met een bagage aan levenservaring in combinatie met wat schrijverstalent is een typering waar veel van mijn favoriete singer-songwriters aan voldoen. Gek genoeg schijnt hij in de V.S. weinig indruk te maken; dus we zullen hem in Europa maar moeten koesteren! Ik ben benieuwd.

Geen snelle hap dit stukje meesterwerk. Het ontbeert melodie, refrein, kop en staart en alles waar je lekker even voor zou gaan zitten. Dit is duiken, een biecht aan een geliefde, in nederigheid kijkend op de eigen tekortkomingen, zonder daarvoor smoesjes voor te verzinnen. Het gaat hier om de teksten die zich laten horen alsof je als luisteraar de schouder bent waarop Pearson zijn last legt. Gedeelde smart is halve smart. Er wordt ook niet gevraagd om medelijden...daar is Pearson niet op uit, maar de oprechtheid die deze gentlemen opwekt komt vanuit medeleven en legt je eigen ziel ook bloot, door de stilte en ruimte in de nummers zelf. Als er muzikale raakvlakken al genoemd kunnen worden dan zou je een Young kunnen noemen misschien, maar zelf moet ik ook denken aan een Springsteen....maar dan wel Before the Fame en ten tijde van de periode van Greetings from Ashbury Park... Dat komt met name door het akoestisch spel dat ten dienste staat van de tekst....een Cohen past ook nog wel in die sfeer. Maar boven al is dit Josh T. Pearsons eigen lament. Een album dat je moet draaien als goede wijn...niet te vaak en rustig laten rijpen.

wat heeft deze vriendelijke man dan nog uitgebracht?

Lift to Experience - The Texas-Jerusalem Crossroads (2002)

veel meer rock, maar qua sfeer eigenlijk niet heel verschillend... veelal lange songs zonder een echte kop of staart of duidelijke songstructuur. destijd gekocht omdat de plaatselijke platenboer sprak van een eigenzinnge mix van jeff buckley (de stem), led zeppelin (de blues), nick cave (het donkere) en sonic youth (het eigenzinnige)

Hij zat ook in Lift to Experience.

bedankt voor de tip

Nummers duren gewoon te lang. Vaak is het niet zo erg als iemand lange nummers maakt. Vooral wanneer je daar een topband achter hebt. Maar alleen met een gitaar lukt het gewoon niet om de spanning vast te houden. En dat is met deze muziek nogal belangrijk. Ik zie die lengte van de nummers hier ook duidelijk als zwaktebod. Helaas. Laat hem eens een keer een cd maken met nummers rond 4 en 5 minuten en 1 of twee uitscshieters van een minuut of tien dan gaat het nog wel wat worden.

Dit op Take Root live gezien, daar onder de indruk, maar nog niet 100% overtuigd, maar de plaat vind ik echt veel mooiier, nog veel meer diversiteit.. Gaat komende tijd veel beluisterd worden denk ik...

Zijn stem komt net wat beter uit de verf hier, en zijn gitaarspel is wat minder eentonig.. Ook de bijdragen van Warren Ellis zijn weer heel herkenbaar en voegen een hoop toe, zonder ergens overmatig te worden... Blij dat ik hierheen ben geweest