Josh T. Pearson - Last of the Country Gentlemen (2011)
mijn stem
98 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Mute
-
Thou Art Loosed (3:14)
-
Sweetheart I Ain't Your Christ (11:45)
-
Woman When I've Raised Hell (6:59)
-
Honeymoon Is Great, I Wish You Were Her (13:00)
-
Sorry with a Song (10:50)
-
Country Dumb (10:13)
-
Drive Her Out (2:34)
-
Last of the Country Gentlemen * (8:06)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
58:35
(1:06:41)
1
geplaatst: 18 maart 2011, 23:08 uur
JOSH T. PEARSON – LAST OF THE COUNTRY GENTLEMEN
Josh T. Pearson: de man met een baard waar de meeste zwervers niet aan kunnen tippen, waarvan Sint Nicolaas verbaasd van zijn paard zou vallen, met een baard waarvan Klaas Vaak enkel van zou kunnen dromen.. Vader Abraham zou zich afvragen waarom deze verwilderde baard niet wat meer verzorging zou krijgen.. Want niets zo belangrijk als het ordenen van de haren uit onze onderkin. Toch? Nee. Josh T. Pearson weet wel beter. Hij stopt zijn energie niet in het verzorgen van zijn baard, maar stopt al zijn energie in het verzorgen van zijn muziek.. Ja, zijn baard is groots, maar zijn muziek is nog veel grootser!
En met Last Of The Country Gentlemen levert hij een prachtige plaat af. Al na enkele tonen grijpt het je vast. Het bijt zich vast in je nekvel, en is (gelukkig) niet van plan je los te laten. De stem van Pearson dringt door tot diep in je hart, zo ook in de mijne. Neil Young heeft bij deze een nieuwe buurman gekregen in het mijn hart's hotelletje. Teveel veren in de reet van meneer Pearson? Wellicht. Maar shit, het is goed. Het is écht goed. Neil kan trots zijn op zo'n buurman.
Met nummers die de dertien minuten klokken neemt hij hier een risico om luisteraars vroegtijdig te laten afhaken, maar ik ben blij dat hij dat risico genomen heeft. Hij moet wel. Want, hoe kan je immers al je gevoelens opsluiten in liederen van – pak 'm beet – twee minuten? Gelukkig voelt Pearson zich niet gebonden aan de druk van tijd. Nee, als je écht je emoties in de muziek legt, zijn die dertien minuten gewoon nodig. De kortere eerste track en de nog kortere laatste track zorgen voor een prachtig welkom en afscheid. Het lijkt alsof hij zich eerst wil voorstellen, vervolgens zijn emoties op tafel legt, en vervolgens alles weer afsluit en weer afscheid neemt. Niet voorgoed. Tuurlijk niet. Tot ziens. Dat is het meer. Je weet na het klinken van de laatste tonen dat dit niet de laatste keer is dat je dit album zal draaien. Tenminste, zo voelt het voor mij.
Josh T. Pearson.. Shit, wat heeft die man me hiermee verbaasd. Of ik niet een beetje overdrijf? Nee. Deze muziek is prachtig! Puur! Gemeend! Recht uit het hart! Luisteraars aller landen, luister naar deze man, en maak kennis met Josh T. Pearson!
Ik ga mijn baard maar laten staan, denk ik.
Josh T. Pearson: de man met een baard waar de meeste zwervers niet aan kunnen tippen, waarvan Sint Nicolaas verbaasd van zijn paard zou vallen, met een baard waarvan Klaas Vaak enkel van zou kunnen dromen.. Vader Abraham zou zich afvragen waarom deze verwilderde baard niet wat meer verzorging zou krijgen.. Want niets zo belangrijk als het ordenen van de haren uit onze onderkin. Toch? Nee. Josh T. Pearson weet wel beter. Hij stopt zijn energie niet in het verzorgen van zijn baard, maar stopt al zijn energie in het verzorgen van zijn muziek.. Ja, zijn baard is groots, maar zijn muziek is nog veel grootser!
En met Last Of The Country Gentlemen levert hij een prachtige plaat af. Al na enkele tonen grijpt het je vast. Het bijt zich vast in je nekvel, en is (gelukkig) niet van plan je los te laten. De stem van Pearson dringt door tot diep in je hart, zo ook in de mijne. Neil Young heeft bij deze een nieuwe buurman gekregen in het mijn hart's hotelletje. Teveel veren in de reet van meneer Pearson? Wellicht. Maar shit, het is goed. Het is écht goed. Neil kan trots zijn op zo'n buurman.
Met nummers die de dertien minuten klokken neemt hij hier een risico om luisteraars vroegtijdig te laten afhaken, maar ik ben blij dat hij dat risico genomen heeft. Hij moet wel. Want, hoe kan je immers al je gevoelens opsluiten in liederen van – pak 'm beet – twee minuten? Gelukkig voelt Pearson zich niet gebonden aan de druk van tijd. Nee, als je écht je emoties in de muziek legt, zijn die dertien minuten gewoon nodig. De kortere eerste track en de nog kortere laatste track zorgen voor een prachtig welkom en afscheid. Het lijkt alsof hij zich eerst wil voorstellen, vervolgens zijn emoties op tafel legt, en vervolgens alles weer afsluit en weer afscheid neemt. Niet voorgoed. Tuurlijk niet. Tot ziens. Dat is het meer. Je weet na het klinken van de laatste tonen dat dit niet de laatste keer is dat je dit album zal draaien. Tenminste, zo voelt het voor mij.
Josh T. Pearson.. Shit, wat heeft die man me hiermee verbaasd. Of ik niet een beetje overdrijf? Nee. Deze muziek is prachtig! Puur! Gemeend! Recht uit het hart! Luisteraars aller landen, luister naar deze man, en maak kennis met Josh T. Pearson!
Ik ga mijn baard maar laten staan, denk ik.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 18:46 uur
Dit gebeurt me niet zo vaak. Nu heb ik toch al een aantal keer dit album beluisterd en ik ben er nog steeds niet uit of ik het nou een geweldenaar vind of een aanstellerige, zelfkastijdende zanikerd die een uur lang de one trick pony uithangt... Of zou er zelfs nog een tussenweg zijn?
* denotes required fields.