John Waite - Rough & Tumble (2011)

Wat een verassing! Eindelijk een echte opvolger voor Figure In A Landscape. The Hard Way en Downtown Journey Of A Heart waren toch een soort halve verzamelaars met wat bewerkte oude nummers.

Zoals bij Ieder John Waite album uurt het even een paar luisterbeurten voordat de nummers je echt pakken. Maar nu, na een week of 3 regelmatig draaien, wordt 'ie beter en beter. Het klinkt allemaal wat rouwer dan Figure In A Landscape. Een heuse rockplaat, met vaak maar een eenvoudige bandbezetting. En wat een stem... nog steeds.

Absoluut een aanrader.

Mijn eerste kennismaking met deze man, wat een heerlijke plaat.
vooral de harde nummers vind ik erg goed.
welke albums zijn mij aan te raden van deze singer-songwriter afgaande op mijn favo tracks van dit album?

favo:Rough & Tumble, Evil, Sweet Rhode Island Red, Mr. Wonderful

Deze plaat is wat steviger dan de voorgaande soloplaten. Maar ik zou zeker Figure In A Landscape, When You Were Mine en Temple Bar aanschaffen.

Voor het echte stevige werk zou je eens kunnen kijken naar de twee albums van Bad English. Amerikaanse, opgeblazen hardrock, maar wel goed.

Zijn jaren '80 soloplaten zijn bepaald geen aanraders, en van The Babys heb je genoeg aan een goede verzamelaar (Anthology, bijvoorbeeld).

Blij dat hij na No Brakes eindelijk weer eens een wat meer rock in zijn muziek knalt. Hoewel Temple Bar best goed was waren de volgende albums toch een beetje van hetzelfde.

Waite ziet er tegenwoordig een stuk mannelijker uit dan vroeger . Voorteffelijke vocalist . Ben wel benieuwd naar deze plaat .

John Waite was ver naar de achtergrond van mijn muzikale wereld beland, toen dit album in 2011 verscheen. Hij was zichtbaar ouder geworden, al ziet hij er op de hoes voor een 58-jarige nog prima uit met z’n volle bos haar. Dat lukt niet iedereen...
De buurman constateerde indertijd al dat dit een heuse rockplaat is. De plaat opent met de bluesrockende gitaarlick van titelsong Rough & Tumble. Een riff die me niet pakt, maar de toon is gezet: we gaan knallen!
Op Shadows of Love is de zangmelodie belangrijker, dit bevalt mij beter. Evil is een uptempo poprocker over een verboden liefde; met stiekem een four-to-the-floor-discobeat - maar lékkerrr, zeker met dat nanana-koortje in het refrein!
If You Ever Get Lonely was in 2013 de single en doet wat zoiets belooft: midtempo, romantisch met alweer een sterk ijzersterk refrein, dat je vanzelf doet meezingen.

Het volgende sterke nummer is Sweet Rhode Island Red, een vlot liedje met twee slidegitaarsolo’s. Love's Goin' Out of Style lijkt wel een bewerking van een soulklassieker, maar is een eigen compositie; een paar keer draaien deed me constateren dat ie steeds mooier wordt. Mijn laatste favo is de remake van Mr. Wonderful, oorspronkelijk te vinden op zijn eerste soloplaat Ignition (1982).

Dat diezelfde buurman, doorgaans zo enthousiast over Waite, hierboven vermeldt dat diens soloplaten uit de jaren ’80 “bepaald geen aanraders” zijn, doet mij de wenkbrauwen omhoog trekken van oprechte verbazing. Misschien wil hij ze een tweede kans gunnen?
Voor ToetnL en anderen die van de stevige kant van John Waite houden, bij deze een mosterd-na-de-maaltijd-advies. Probeer eens de laatste twee albums die hij met met The Babys maakte (Union Jacks en On the Edge, beiden uit 1980) en zijn eerste twee soloplaten (het zojuist genoemde Ignition en No Brakes). Plus inderdaad de twee met Bad English, daarin heeft buurman helemaal gelijk. Overigens vind je ook op de overige albums die hij in de jaren ’70 en ’80 opnam altijd enkele stevige nummers.

Dit album bracht Waite terug op mijn vizier. Omdat niet alles me pakt geef ik 'm als geheel een dikke zeven.
De komende dagen ga ik zijn livealbums en verzamelaars nog eens draaien. Wie weet zit daar nog een verrassing op, niet op een regulier studioalbum te horen. En dan vrijdag de man met eigen ogen gaan zien... Zelfs de weersverwachting belooft warmer en droger weer, heb er zin in.

Yooo... ik leef nog.

"bepaald geen aanrader" is wat te sterk uit gedrukt, maar Mask Of Smiles en Rover's Return hebben hooguit 1 of 2 aardige nummers, hooguit. Zijn eerste 2 zijn wat beter. Vind ik dan.
Heb 'm gezien in Arnhem van de week. Wat een geweldige stem, nog steeds. Hij is 70, maar klinkt en beweegt als een jonge vent. Helaas halfvolle zaal. Zo'n wereldartiest verdient meer. Het is best wat triest dat zijn werk ná Bad English eigenlijk zo onbekend is.
Financieel hoeven we vast geen medelijden te hebben, maar ik had hem een volle zaal gegund met mensen die zijn werk uit het hoofd kennen.

John Waite is natuurlijk een held maar dit album vind ik helaas simpelweg niet zo geweldig. De songs variëren van aardig tot gemiddeld en er zijn helaas geen uitschieters, zijn stem is natuurlijk prachtig, nog altijd. 3 sterren en dat is naar boven afgerond.