The Decemberists - Picaresque (2005)

Wow, wat een lekker album is dit.
Ik hoor de snerende stem van Placebo's Brian Molko in combinatie met de opzwepende nummers zoals ook een Arcade Fire die maakt (alhoewel ik die nog een heel stuk sterker vind).
En als ik dan ook flarden van een band als Belle & Sebastian terughoor kan het al niet meer stuk bij mij.
Eigenlijk is dit gewoon één grote grabbelton, want ik zou zo nog meer artiesten kunnen noemen (zoals b.v. Marc Almond).

Doet er niet toe; tegenwoordig kan je bij elk nieuw album wel gaan name-droppen. Dat is alleen handig om een beetje richting te krijgen als je er nog nooit van gehoord hebt. En zelfs dat kan fout uitpakken, want menigeen is het dan toch niet met die vergelijkingen eens.

Zal ik het dan maar kort houden? De hoge waardering hier is absoluut terecht!!!

Wat een *fantastische*, gedreven plaat. Her Majesty had ik vrij snel opzij gelegd maar wat ben ik blij dat 'Piqaresque' alsnog zijn weg heeft gevonden. Crisis zeg, The Infanta, The Bagman's Gambit en ja toch vooral het magistrale Mariner's Revenge Song knallen de boxen uit je lichaam in, en met toegankelijker liedjes als The Sporting Life en Sixteen Military Wives is de plaat helemaal af. The Decemberists combineren het beste van Neutral Milk Hotel en Belle & Sebastian, zeg maar. Jongens jongens, het is toch een tijdje geleden dat ik *zo* onder de indruk was van 53 minuten muziek...

4,5*.

Nu snel Her Majesty eens afstoffen...

Mijn eerste kennismaking met de The Decemberists en het kwartje begint nu eindelijk te vallen. Na de eerste luisterbeurt wist ik niet goed wat ik nou van deze band moest denken, maar nu ik dit album wat langer de tijd heb gegeven ben ik er toch achter gekomen dat dit erg lekkere muziek is. Het nummer 'The Infanta' is een geweldige openingsknaller. De zanger heeft een erg fijne stem. 'The Mariner's Revenge Song' vind ik ook erg mooi en samen met 'Eli the Barrow Boy' tot nu toe de beste nummers van deze plaat. Maar de wat luchtigere nummers mogen er ook zijn 'Sixteen Military Wives' licht erg lekker in het gehoor en 'The Sporting Life' vind ik erg herkenbaar . Tot nu toe, na het album een stuk of acht keer geluisterd te hebben, kan ik concluderen dat er geen slechte nummers opstaan. Alleen 'From My Own True Love) Lost at Sea' vind ik iets minder. Ik ben nu erg benieuw naar ander werk van deze band. Ik ga nu 'The Crane Wife' beluisteren. Ik ben benieuwd of ze dit album kunnen evenaren.

Het valt misschien het duidelijkst te horen aan de tekst van het door zijn zelfspot en trompetjes heerlijke, door een opzwepende drum voortgedreven The Sporting Life: de karakters in de nummers van Picaresque zijn geen homerische helden met grenzeloos liefdesverdriet en nog wat andere clichés, nee: ieder klein vleugje in de muziek die hier gemaakt wordt doet denken aan de wat minder hippe jongetjes en meisjes van de middelbare school. De types die in de lunchpauze in de hoek van de kantine hun broodjes met kaas vergelijken en bij geschiedenis met hun vinger hoog in de lucht en bril scheef op hun neus altijd het eerste antwoord klaar hebben, zeg maar.

Zanger Colin Meloy manouvreert met zijn bijna karikaturaal benepen stem door de klunzige, maar zwierige uithalen van de violen, accordeons en nog wat ondefinieerbare instrumenten die op dit album allemaal uitgebreid aan de pas komen en creëert een bijna overal aanwezige theatrale dramatiek die niet echt serieus genomen kan worden, maar dat ook niet probeert. Tekstueel lijken Meloy en zijn vriendjes en vriendinnetjes hun op hol geslagen fantasieën uit hun geschiedenis- en literatuurboeken te mengen met de moeilijkste woorden die het woordenboek te bieden heeft (ik vraag me wel eens af of Engelsmannen zelf wel helemaal begrijpen wat er in bommerdebombastische opener The Infanta allemaal gezegd wordt).

Thema's van de nummers? Dode soldaten en de verschrikkelijke houding van de USA bijvoorbeeld, maar dan natuurlijk juist niet op een serieuze toon; nee, van alle uitgelaten nummers die dit album telt is misschien wel de meest euforische 16 Military Wives, dat in de laatste minuut een soort nationaal feest wordt, met alle toeters en bellen denkbaar. Verloren zeemannen komen voor de eerste keer langs in For My Own True Love (Lost at Sea) - het valt ook wel een beetje te lezen aan de titel - maar voor zover dit bonte, enigszins bizarre album aan clichés doet, valt dit nummer het meest onder die noemer, maar dan vooral door de corny tekst van het refrein. (Mr Postman, do you have a letter for me? A letter for me? For my own true love, lost at sea, en dat dan een paar keer? Jullie kunnen beter.)

De klappers van dit album maken me gelukkig wel weer erg blij. Naast de daarnet besproken politieke topper hebben we namelijk nog een absoluut meesterwerkje in de vorm van (nog een) zeemannenepos: het absolute toppunt van onhipheid en genialiteit The Mariner's Revenge Song, waar een hele beeldloze musical uit de kast wordt getrokken die ook muzikaal nog eens verdomd catchy is. Vanuit buiken van walvissen kunnen blijkbaar wat geweldige geluiden komen, met als wat voorbeelden van fantastische details, de pakkende drum die invalt in het tweede couplet, de maar tweemaal voorkomende klaagzang van de moeder (Find him, bind him, tie him to a pole and break his fingers to splinters, gevoeliger kan het toch niet worden?) en de volkomen willekeurige wals die plots wordt ingezet voor het een-na-laatste couplet.

Als deprimuziek-liefhebber (maar vrolijk genoeg voor deze zetting van het streepje) kan ik me er eigenlijk soms wel eens aan storen als een album uit alleen maar uitgelaten feestjes van nummers bestaat (en alleen de laatste 2 minuten en 28 seconden van dit album zouden misschien als enige muzikaal als een klein beetje ontevreden beschouwd kunnen worden), omdat het risico op emotionele inflatie dan wel erg groot wordt. Dit kan echter niet gebeuren als het enthousiasme in de muziek zo groot blijkt te zijn als hier bij de Decemberists, waar iedere noot sprankelt van de amodieuze gezelligheid, ook bij liedjes zoals We Both Go Down Together en Eli, The Barrow Boy, die niet per sé zo memorabel als de echte knallers. Vrolijkheid gegarandeerd.