The Beach Boys - Good Timin' (2002)

Het zijn natuurlijk prachtige liedjes. Maar de uitvoering valt me een beetje tegen. The Beach Boys is zo'n band die live niet helemaal lekker overkomt.
Ik heb hier ook de dvd van en Mike Love is gewoon geen goede frontman, ook al doet hij erg zjin best.

Zeker niet het beste live album van The Beach Boys (die eer gaat wat mij betreft naar "In Concert" en anders dan toch naar "Live In London"), maar toch is dit voor de echte fans onmisbaar, al is het omdat iedereen van de partij is (zelfs Brian Wilson en Dennis Wilson, de laatste die in 1980, drie jaar voor z'n dood, al behoorlijk van de rails af was, maar desalniettemin hier de show steelt met z'n ontwapenende optreden).

De band wordt op het podium gesteund door o.a. toetsenist Mike Meros, gitarist Ed Carter en drummer Bobby Figueroa.

Opmerkelijk laag gemiddelde. Ik ken het album niet, maar via YouTube heb ik God Only Knows eens opgezocht en die vind ik misschien wel de beste uitvoering.

Ik vind het ook een aardige plaat, kocht hem net voor 3 euro.
De hoes doet alleen wel afbraak aan de muziek.

Ik vind het zelfs een goed album!
Ducoz heeft wel een beetje gelijk, wat betreft de hoes...
Ik heb gelijk het idee dat dit in een donkere hal word opgevoerd, maar het werd gespeeld op het Knebworth festival begin 1980

Toch maar checken, dus.
Ik zag laatst ook al de DVD liggen, alleen toen moest die het net afleggen tegen een DVD van Rush en Yes.

Vergeet de cd, de dvd moet je hebben om echt te kunnen oordelen over dit optreden.

De Beach Boys hadden hun beste jaren in 1980 toch al wel een tijdje achter zich maar hun laatste worp, Keepin' the Summer Alive, was redelijk positief ontvangen en ze stonden voor een enthousiast publiek in Knebworth. Voldoende reden om volle bak te gaan dus.

De opname wordt aangeprezen vanwege de line-up: alle zes Beach Boys zijn aanwezig. Hier valt wel wat op af te dingen, Dennis Wilson is niet overdreven aanwezig en de bijdrage van Brian is vrij gering (hoofdzakelijk piano). De meeste aandacht gaat in aflopende volgorde uit naar Mike Love, Al Jardine en Carl Wilson.

Het is een gezellige drukte op het podium, behalve de zes leden zijn er ook nog eens vier extra muzikanten aanwezig. Het lijkt allemaal wat overdreven, volgens mij zijn er in totaal drie gitaristen en drie toetsenisten, maar het wordt niet helemaal duidelijk waarom. Zeker niet als Dennis op een gegeven moment de piano van Brian overneemt, die op zijn beurt weer doorschuift naar de keyboards van Bruce Johnston.

De muziek van de Beach Boys draait grotendeels om de samenzang en die komt live niet altijd even goed uit de verf maar is aan het eind van God only knows bijvoorbeeld wel erg goed. Op sommige momenten zijn liefst acht (?) stemmen te horen, wat een mooi vol geluid geeft.
De lead vocals van Mike Love overtuigen mij niet echt, afgezien van het kleine stukje van Brian is hij wat mij betreft de slechtste zanger van deze avond. Jammer dus dat hij wel het meeste zingt. Carl en Al overtuigen meer, met name de nieuwere nummers Keepin' the summer alive (Carl) en Lady Lynda (Al) zijn sterk. Ook als frontmannen komen ze duidelijk beter over.

Dit is vooralsnog het enige live-album van The Beach Boys dat ik ken dus wellicht zijn andere veel beter. Wat mij betreft is dit album (/deze dvd) echter een must-have voor de liefhebber van de muziek van deze band. Het toont dat de band ook live uit de voeten kan en het toont vooral hoeveel goede muzikanten de band telde.

Als ik dan toch een minpunt moet noemen dan is het eigenlijk wel dat ik het jammer vind dat de setlist zo focust op de eerste jaren. De band maakte ook na het mislukte Smile nog een aantal sterke albums maar daar is vrij weing van terug te vinden.

Misschien leuk voor als je er bij bent geweest, maar overigens heb ik hier met kromme tenen naar zitten luisteren. In vocaal opzicht viel het reuze mee, maar in instrumentaal opzicht kon ik het niet erg waarderen. Moet er wel bij vermelden dat ik niet zo'n liefhebber van live-albums ben. Dit album (bezit de cd) zal ik nooit meer beluisteren.

En dan te bedenken dat er nog de nodige studio overdubs aan te pas zijn gekomen om het hele handeltje wat meer glans te geven... "In Concert" uit 1973 is de live-plaat (van de uitgebrachte concerten dan).

"In Concert" is inderdaad een zeer aardig live-album, en dan is dit album gelijk een stuk minder.
Ik vind het geluid ook helemaal niet mooi, een beetje synthetisch. Zou dat dan door de overdubs komen, Poles Apart?

Vrijwel zeker. Er is veel gebruik gemaakt van autotune om de zangpartijen te corrigeren en glad te trekken, en er zijn dingen weggemixt (Brian die op piano zo'n beetje z'n eigen gang ging en zich niets aantrok van de setlist) en achtergrondvocalen toegevoegd. Ik denk dat degene die hiervoor verantwoordelijk was gewoon een slecht resultaat heeft afgeleverd, de opnames zijn doodgepoetst. Ik heb een DVD waarop een paar fragmenten van het concert staan voordat de poetsploeg zich eraan vergreep, en die klinken duidelijk beter - echter, minder (om je omschrijving te gebruiken) synthetisch dus.

Ook zijn er een aantal nummers die gespeeld werden in Knebworth compleet weggelaten omdat ze niet meer opgekalefaterd konden worden ("Good Timin'" en "In My Room" bijv.).

Nu was het al geen denderend concert, maar omdat het enige historische waarde heeft (laatste concert op Britse bodem van de voltallige band) is het uitgebracht geworden.

Ik heb deze ooit eens op dvd gezien en duidelijk de Beach Boys in hun nadagen.
Dennis Wilson lijkt op Animal van de Muppets en komt weinig helder over.
In herinnering onsamenhangend en duidelijk terend op de oude hits.
Het heeft ook wel iets op een bepaalde manier.
De groep doet erg zijn best, maar het is wat onbeholpen.
De perfectie is in ieder geval losgelaten en Mike Love blijkt idd maar een matig vocalist.
Een typisch goud v.oud gebeuren, waar nogal opzichtig het echte oude spul wordt vertolkt.
Een rol van betekenis was er allang niet meer en zou ook nooit meer terugkeren.

Een live-album van Beach Boys (uit 1980) toen ze ver over hun hoogtepunt waren. De songs zijn natuurlijk wel prima maar de befaamde samenzang en vooral de leadzang van Mike Love is niet altijd zuiver.
Van 1962 tot 1973 hebben Beach Boys vrijwel enkel prima singles en albums uitgebracht, nadien was deze band min of meer overbodig.
Ik zal eens een ander live-album van hen beluisteren.