Low - C'mon (2011)

Mijn eerste kennismaking met Low. Een vrij bekende band blijkt het te zijn, ik zou toch eens één en ander moeten opzoeken. Met name het debuut wordt op deze site blijkbaar de hemel ingeprezen. Maar goed, 'C'mon' is als eerste aan de beurt. De plaat klinkt warm, en dat wordt vooral veroorzaakt door de countrytwist die men eraan gegeven heeft. Een negatief gevolg is dat sommige nummers te loom zijn, en bijgevolg niet echt spannend ('Done'; '$20'). De opener behoort in ieder geval tot de sterkste nummers, net als het langste nummer op de plaat, 'Nothing But Heart'. Dat is een buitenbeentje op deze plaat, vind ik. Hier scheurt de gitaar wel, klinkt het allemaal net wat ongepolijster. Het nummer waarbij ik me het best de "wal van geluid" waarover TJN het heeft, kan voorstellen.

'Witches' is een nummer dat ik dan weer net wat te glad vind, het gaat me op den duur irriteren. En zo is dit een plaat waarop toch enkele mindere nummers staan, maar die meer dan een voldoende verdient.

3 sterren

Die is toch wel heel anders. Dit is veel popachtiger.

Dan is dat de volgende op mijn lijstje van Low.

Het is dat ik wist dat deze allebei van Low zijn, anders had ik best nog wel kunnen denken dat I Could Live In Hope van een andere band zou komen.

Low begint toch wel steeds meer een doorsnee rockbandje te worden. Dat afschuwelijke gitaargesoleer in Nothing but heart alleen al... Laat dat aan Knopfler over of soortgelijke types. En van die lalalaliedjes als Something's turning over word ik ook niet echt blij.
Alleen Nightingale herinnert aan betere tijden. Jammer.

Live op Le Guess Who:

Try to sleep

$20

Especially Me

Deze Low valt me tegen, kan me nergens boeien helaas

Dit is mijn eerste plaat van Low en het zal zeker niet mijn laatste zijn. Heel voorzichtig durf ik zelfs te zeggen, dat het mijn favoriete CD van 2011 is. Mijn belangstelling voor Low was gewekt door de documentaire You May Need a Murderer van David Kleijwegt. Ik vond het zeer fascinerend en was gegrepen door de intensiteit van de band en ook door de prachtige stem van Mimi Parker (een werkelijk fantastische mooi cover van het Beegees nummer I Started a Joke). Diezelfde mooi stem is op deze CD ook te horen in een nummer als Especially Me of vaak ook in de achtergrond koortjes. Met de prachtig opener Try to Sleep (doet mij een beetje denken aan No Suprises van Radiohead) kan de plaat eigenlijk niet meer stuk en er volgen nog veel hoogtepunten. Ondanks dat de sound gepolijst is, is het nergens glad. Prachtige plaat !

Een favoriet bandje van een persoonlijke favoriete artiest van mij: Scott Matthew.
Als ik C'Mon hoor begrijp ik dat ook wel omdat Matthew eenzelfde soort vibe heeft in zijn muziek: mooi, warm en meeslepend.
Misschien zijn de scherpe randjes er wat vanaf op dit album maar mij maakt dat niet zo veel uit eigenlijk (sterker: soms denk ik dat ik dat wel zo prettig vind).

Wat is Especially Me toch een fantastisch nummer. Raakt me iedere keer. Ik kan een soortgelijk pareltje helaas niet vinden op The Invisible Way.

Low stelt me nooit teleur met een album maar met deze vrij recentere worp in hun toch al wel uitgebreide oeuvre hebben ze wat mij betreft toch de klasse te pakken. Hoe je met een nummer als Nothing But Heart met praktisch geen tekst buiten het herhalen van de songtitel toch meer dan 8 minuten kan ontroeren. Ook live een sensatie om te zien en vooral te ondergaan...

Especially Me, eigenlijk Low überhaupt, hoorde ik voor het eerst bij een indringende scene van Orange is the new Black, zo uit de reacties op youtube te lezen was ik niet de enige. Het album heeft de hoge verwachting die ik had na deze eerste keer volledig ingelost.

Wat een parel. Tot dusver het mooiste album wat ik van Low heb gehoord.

Een jaartje geleden de band Low 'ontdekt' en ondertussen alle reguliere albums meerdere keren beluisterd. Albums van Low vallen niet direct op z'n plek zeg maar, dus meerdere luisterbeurten vind ik wel nodig bij deze band en dat is gelukkig geen moeilijke opgave want slechte of zelfs middelmatige muziek heeft deze band nog nooit gemaakt.

Dit album, C'mon, is naar mijn idee de minste van het stel. Dat komt omdat ze hier weinig speciaal en zelfs wat doorsnee klinken. Als ik Low tijdens werkzaamheden op de achtergrond heb spelen weten ze me soms ineens te pakken. Je legt je werkzaamheden neer, staart wat naar buiten en je gaat even volledig op in de muziek. Met dit album is me dat dus nog niet gebeurt.

Niet slecht, maar naar de standaard van deze topband voor mij in ieder geval teleurstellend. Bijzonder is wel dat er hierboven meerdere personen zijn die dit het beste album van deze band vinden. Voor ieder wat wils is de conclusie en misschien is dat ook wel kenmerkend voor Low die ondanks het sterke eigen geluid toch ieder album weer net een andere richting opgaat.

Ik vond 'C'mon' in eerste instantie ook een slagje minder dan de voorgaande platen, die ik allemaal met minimaal 4**** waardeerde. Maar ook deze is weer raak hoor. 'You See Everything', die samenzang is weer zo verschrikkelijk fraai op een spanningsopbouwende melodie. En luister hoe Mimi Parker in 'Nothing But Heart' de tweede helft van de song optilt met haar zanglijn. Wat een schoonheid