Low - C'mon (2011)

Een nieuwe cd van Low. Daar kijk ik heel erg naar uit. Het is al een paar jaar geleden dat ze nieuw werk hebben uitgebracht.

Da's inderdaad goed nieuws. Fascinerend hoe ze steeds hun geluid weten te veranderen, en toch Low blijven. Ik zie dat er ook weer getourd wordt

Bij eerste beluistering klinkt C'mon vrij degelijk, maar meeslepend wordt het nergens (of het moet in het langste nummer "Nothing but heart" zijn). Geen elektronica hier zoals op Drums and guns, gewoon het ouderwetse instrumentarium. Maar het materiaal lijkt niet echt van heel hoog niveau te zijn, echt pakken wil het me althans nog niet.

Valt wel mee vind ik: staan wel een paar mindere goden op (Done & $20) maar de meerderheid van de nummers kan me wel bekoren (epische kraker Nothing but Heart zou ik ook als het beste nummer aanstippen) en dat laid-back, bijwijlen country-esque sfeertje geeft eens een andere insteek op hun trademark sound. 't Is waarschijnlijk het Low-album dat je het makkelijkst tussendoor even kan opzetten en niet de concentratie vergt van pakweg I Could live in Hope of The Curtain Hits the Cast maar wat mij betreft hoeft de boog ook niet altijd zo strak gespannen te staan.

Ik heb de nieuw Low nu 3 keer in zijn geheel beluisterd. En ik vind het zeer geslaagde opnames. In mijn beleving brengt het de oude Low, zeg maar voor de Great Destroyer, tezamen met het door mij zeer gewaardeerde net genoemde album. 4*. en ik vermoed dat er meer in het vat zit.

heerlijk pastorale plaat met een on-low-iaans countryesque en folky sfeertje op sommige nummers...

niet de beste, maar wel de mooist klinkende low-plaat met especially me en het epische nothing but heart als persoonlijke favorieten. tof ook hoe low na twee iets mindere platen (trust en the great destroyer), met deze c'mon en het mooie minimalistische drums & guns weer helemaal terug lijkt

Meneer en mevrouw sparhawk kunnen bij niets verkeerd doen, zo ook hiet niet, heerlijke relaxte muziek met een kleine instrumeten verandering maar verder erg low.

Viel me eerst vies tegen, maar de plaat grijpt me nu behoorlijk!

Echt geweldig album, inderdaad met hier een daar wat country / folk-achtige tintjes maar niet echt dominerend. Heb al kaartjes voor optreden in de Catarinakerk in Eindhoven.

Lang het spoor van Low kwijt geweest - band stond bij mij op een mentaal laag pitje - maar nou bij toeval deze schijf ontdekt en hij draait regelmatig rondjes.

Zeer aangename plaat, aangenaam verrast.

En is Low nog steeds zo slow?

Nu op de luisterpaal. Gevarieerde plaat zo op het eerste gehoor. Majesty/Magic... wauw.. so back to Trust.. heerlijk. Ik ga ze zien!

Op het eerste gehoor klinkt dit echt geweldig! Zou voor mij misschien weleens de 'High Violet' van 2011 kunnen worden. Het kan zijn dat ik wat doordraaf na één luisterbeurt. Maar ik hoop dat dit album ook de nodige aandacht gaat krijgen.

Als dit de 'High Violet' van 2011 wordt, ben ik Low-fan af, denk ik.

Kan je ook eens 'high' worden, zonder 'violet'.

Dan hoop ik voor je dat het niet de 'High Violet' van 2011 wordt. Ik kan het album niet vergelijken met andere Low-albums. Ik ken alleen wat nummers van ze buiten dit album. Het is niet zo dat ik dit album per se op 'High Violet' vindt lijken. Het brengt (na één luisterbeurt) bij mij wel hetzelfde gevoel teweeg. Voor mij is het vergelijkbaar met 'High Violet' in die zin dat het album bestaat uit erg goede nummers die makkelijk in het gehoor liggen. Het kan ook liggen aan het feit dat ik voordat ik dit album luisterde vandaag wat minder toegankelijke dingetjes aan het luisteren was.

Een groeiplaat begrijp ik ? Ik was benieuwd, in huize dix wil niet zoveel groeien.

Bij de eerste kennismaking bleek ik wel een tikkie teleurgesteld omdat de plaat stylistisch gezien een stap terug is ten opzichte van Drums & Guns. Veel van wat er op díe plaat geprobeerd is pakte niet zo goed uit ... maar dapper was het wel. C'mon speelt nogal op veilig, en ik had juist wel een beetje op Drums & Guns plus gehoopt. Neemt niet weg dat hier weer een paar kathedralen van sound op die maken dat je je verstand verliest, het volume opschroeft tot voorbij het betamelijke en je doen overwegen om het komende vakantiegeld in een set superieure speakers te steken.

En inderdaad, na een paar draaibeurten ga je ook de countryeske arrangementen waarderen. Ook al zijn die wat belegen, in de wereld van Low waren ze niet eerder zo nadrukkelijk. Toch een groeiplaat.

Net op de luisterpaal Try to Sleep gehoord, ik werd geraakt, prachtig nummer, ik ben nog helemaal niet bekend met Low, als deze plaat toch niet bevalt kan ik ook nog hun uitgebreide discografie induiken.

Dit is pas mijn 1ste album die ik in zijn geheel van Low beluisterd heb. Ws. zal dit wel een van hun toegankelijkste zijn, getuige het wat opener geluid. Maar echt vrolijk wordt het nooit. Daarvoor is Low toch te zwaarmoedig van opzet. Maar wel mooi zwaarmoedig. Destijds een documentaire over Low gezien, waarin ook maar weer eens duidelijk werd dat oprichter en zanger Alan Sparhawk zo zijn eigen demonen heeft bevochten. Zangeres Mimi Parker en tevens ook zijn vrouw is er zo ingerold, terwijl instrumenten en zang haar niet echt vertrouwd waren. Het is geen music for the masses en het is zekers stemmingsmuziek. De opbouw van Nothing But Heart bijv. begint met veel distortion en bouwt zich uit tot een ingetogen relaas, met zowat alleen het repetieve van de titel Nothing But Heart. Binnenkort het genoegen om ze live te gaan bewonderen. Ben benieuwd hoe de sfeer zal zijn.

Betoverend.. kan het niet anders zeggen.. betoverd stond ik gisteravond in Doornroosje te luisteren naar wat Low werkelijk op podium neer kan zetten. De sfeer zoals via de albums door mijn speakers naar mijn oren tot mij komt.. precies dat kunnen zij live maken. Dezelfde sleep, het gedragen donkere met hier en daar een flinke rauwe rand.. de symbiose in de samenzang.. de warmte, de overtuiging.. het kille en de woede.. zij doen het. Ik vroeg me aan het begin van het optreden af.. hoe krijg je dat voor elkaar op zo'n mooie dag als het gisteren was? Alan zet in met zijn gitaar, distortion, begint te zingen.. I'm nothing but heart.. Mimi valt bij met drums en zang, Steve ontzettend disciplinair minimaal Bass.. subtiel maar wel degelijk aanwezig, wat een klasse.. als laatste de mij onbekende orgelman.. vervolgens loopt de trein. Ik geloof dat alle liedjes van dit nieuwe album gebracht werden, daarnaast nog werken van Great Destroyer, Trust en wat ouder werk wat me wel bekend voorkwam maar niet direct weet te plaatsen. Hoogtepunt vond ik vooral het nummer majesty/magic. Wat een geweldig donker zware sfeer heeft dat nummer, wat een draagkracht.

Ik vind het zo vervelend dat ik vanavond weer mag gaan luisteren in de Catharinakerk in Eindhoven 't't't't

Zoals ik op de artiestpagina al zei vond ik het juist nogal tegenvallen gisteren. En dat kwam dus vooral door dit album, dat inderdaad vrijwel compleet werd gespeeld. De liedjes op C'mon klinken wat mij betreft gewoon als een stel outtakes van vorige albums. Eigenlijk niet goed genoeg, maar nu toch maar gezamenlijk uitgebracht. Dat is natuurlijk niet echt zo, maar Low is zijn magie een beetje kwijtgeraakt, voor mij althans.

O, en als je donkere/zware sfeer wilt, dan steekt C'mon natuurlijk wel érg bleekjes af tegenover bijvoorbeeld Trust, met klapstukken als "Amazing Grace", "The Lamb" en "Shots & Ladders".

ik blijf erbij dat trust hun enige echte zeikplaat is. veel te zwaar, donker, en met een absolute kutproductie. enige echte lichtpunten daarop zijn canada en amazing grace..

en in brussel was het prachtig. met monkey, murderer en laserbeam enkele van mijn favorieten, en daarnaast ongeveer heel de nieuwe erdoor gedraaid

Gisteravond in de Catharinakerk leek het Low moeilijker af te gaan dan in het kleine Doornroosje. De akoestiek in zo'n grote kerk is heel lastig, ik had het genoegen Alan en Eric (de eerder voor mij onbekende orgelman) vooraf buiten de kerk te spreken toen ik mijn fiets ging stallen, hij vertelde me al dat het geluid het beste zou zijn dicht bij het podium. Verder er vanaf zou men alleen het geluid horen zoals dat in de rest van de kerk ook te horen is. En zo was het ook, gelukkig zat ik op de 3e rij en had goed uitzicht op het gebeuren. Een metertje naar voren zou meer in de reikweidte geweest zijn van de speakers op de verhoging. Buiten dat, heb ik wederom kunnen genieten en ondanks de moeite die ze in het spel hadden die ik dacht te zien, waren er genoeg momenten dat ik dacht wauw, vet, dat zou ik ook wel willen kunnen, die sfeer neerzetten, dat gitaarspel. Super. Het waren naar mijn mening vooral de wat ingetogenere nummers die goed tot zijn recht kwamen. Ze speelde nagenoeg dezelfde set als de dag daarvoor met als uitzondering de nummers tijdens het toegift, Canada en.. het nummer ging over wanneer hij doof zou zijn.. titel even kwijt. Murderer kwam ook voorbij, Great Destroyer.. Leuk ook om de man een keer gesproken te hebben, hij vertelde me dat C'Mon op dezelfde lokatie (in een kerk) is opgenomen als Trust, vandaar de erg mooie productie van dit album die overigens bij mij nog beter klinkt dan die nieuwe van PJ Harvey.

"When I go deaf"? Jammer dat ze "Canada" niet speelden in Nijmegen, blijft één van mijn favorieten.

Overigens horen je twee berichten hier thuis op de artiestpagina, niet op deze albumpagina!

Je hebt gelijk, ik verplaats die laatste daar heen.

Voor 'Nightingale' alleen al een 4,5. In Brussel ook een hoogtepunt in de set.

Na vorige week het optreden te hebben gezien en vervolgens ook nog wat interviews te hebben gelezen over de weg dat ze met dit album inslaan, krijgt alles plots een plaatsje. Niet hét van hét, maar wel bewonderenswaardig.

'Especially Me', 'Witches' en vooral 'Canada' als opener van de (korte) bisronde was zaaaalig!

Ik vind de plaat na een aantal luisterbeurten zeker niet meer minder klinken.
Alleen $20 wil nog niet echt vatten.

Het concert in Eindhoven 24 mei jl. was verbluffend goed! Indrukwekkend! En ze stijgen aanzienlijk in aandacht en bezoekers. C'mon is een goede plaat, met voor mij Nightingale als uitschieter! De plaat lijkt qua nummers op Things we Lost in Fire. De gitaar is wat prominenter en ruiger aanwezig.

Trust, wordt hier genoemd als zeikplaat, terwijl daar echt juweeltjes op staan!

Live klonk het naar mijn mening wat rauwer.. meer robuust, een wal van geluid, 'k denk daar graag aan terug als ik deze plaat luister. Volume moet daarom hoog zijn om daar enigszins aan te tippen. Ik vind dit album zo goed, dat ik er aan denk een 2e exemplaar ervan aan te schaffen, voor als deze versleten is. ..