Alison Krauss & Union Station - Paper Airplane (2011)

Ah, hier kijk ik wel naar uit.

Anders ik wel, want vanaf 2004 heeft ze geen album meer uitgebracht, op wat compilaties en de (overigens erg goede) CD met Robert Plant na, dat terwijl ze elk jaar of anders elke 2 jaar een album uitbracht (waar ze in totaal al 26 Grammy's mee heeft gewonnen).

Als je echt van country houdt is dit album een absolute "must". Geen gierende gitaarsolo's, maar heerlijke afwisselende, hoogstaande echte country van zéér hoogstaande kwaliteit. Alison bespeelt weer haar favoriete viool en enkele nummers worden gezongen door mannelijke leden van haar band. bij de opener Paper Airplane ga je al gelijk op de rand van je stoel zitten. Bijna bovennatuurlijk mooi! Om nog wat nummers te noemen. Lay My Burdon Down, zó mooi. Het melanchische Dimming Of The Day snijdt recht door je hart. Bij On The Outside Looking In en Bonita And Bill Butler waan je je je in een ierse pub. Daar hoor je ook de welke invloed de ierse emigranten, met hun folkmuziek, meenamen naar Amerika, die de countrymuziek zou gaan beïnvloeden. Heerlijk up-tempo en gewoon ontzettend sfeervol.
De afsluiter Opening Farewell is echt een jammerlijk farewell van dit album, dat voor mij de smaak naar "meer" dit geven. Errug mooi album!!! Al weer een Grammy? Ik denk het wel!!!

Zoals de laatste tijd wel vaker worden sommige nummers van Alison Krauss me wat te poppig. Gelukkig niet allemaal, want af en toe weet ze ook haar 'oude' zangstem weer te vinden. Toch vind ik de nummers die door Dan Tyminski worden gezongen het mooist, dus het wordt gewoon tijd dat hij weer eens plaat uitbrengt. Who's in favor?

Na de verhalen over Kraus met d'r glazen pumps, bezet met diamanten en heur designer dresses ben ik lichtelijk afgehaakt bij deez' Xristelijk (boerenpunk) zingende deerne. Ooit was dit album een cadeau, met het uiterst fraai There Must Be a Reason - maar het is mij gewoon te vroom en braaf.

Al ben ik wel benieuwd wat ze doet met Richard Thompson's Dimming of the Day een andere fraaizangeres van Ierse komaf, Mary Black, geeft daar al een mooie invulling aan.

Hoewel ik Krauss erg hoog heb zitten en van mening ben dat ze op haar best is met Union Station achter (of zal ik zeggen naast) haar denk ik niet dat Paper Airplane de boeken in zal gaan als een hoogtepunt in Krauss' carrière.

Na een tijdje wordt dit album namelijk wel erg slapjes. Ik veer dan ook direct op bij 'On the Outside Looking In'. Vanaf dat moment wordt de plaat ook beter. 'Miles to Go' en 'Bonita and Bill Butler' vind ik veel memorabeler dan wat op de eerste helft van het album staat. Eigenlijk is het ook vooral Dan Tyminsky die overtuigd i.p.v. Krauss zelf.

Jackson Brownes 'My Opening Farewell' vind ik erg geslaagd, in tegenstelling tot Thompsons 'Dimming of the Day'.

Allemaal maar relatief gezien, want Krauss is en blijft erg talentvol. Naast New Favorite en Lonely Runs Both Ways is deze gewoon een stapje minder, zo eerlijk moet ik zijn.

Ik vond hem bij de eerste luisterbeurt ook niet overtuigend. Beetje tam allemaal, alleen de Tyminski nummers bevielen me direct.

Als liefhebber van hele andere muziek ben ik via Robert Plant en zijn samenwerking met Alison Krauss tot het luisteren gekomen van dit album. Led Zeppelin is onder (vele) anderen toch wel het speerpunt van mijn muzieksmaak

Ik ben niet echt thuis in de country-muziek maar ik ben zo nu en dan ervoor in de stemming te vinden. Zo ook met "Raising Sand" van Plant en Krauss. Daarnaast vind ik de soundtrack van "O Brother, Where Art Thou?" ook heerlijk van tijd tot tijd.

Een eerste luisterbeurt bleef mij boeien, al ben ik niet erg te spreken over de échte countrynummers (wellicht tot onvrede van liefhebbers) zoals "Dust Bowl Children" en "Bonita and Bill Butler". Ön the outside looking in" is daarop een enorme uitzondering.

De beste nummers voor mij zijn toch van mevrouw Krauss: "Paper Airplane", "Dimming of the Day" en "The Opening Farewell". Ik wil geen officiële stem doen op het album omdat het niet mijn genre is, en ik vind dat ik het niet volledig kan beoordelen. Ik zou het officieus 3,5 sterren geven.

voor de 4de keer opgezet, en ik kom er maar niet doorheen. haar stem klinkt constant hetzelfde, saaie eendimensionale vocale productie, nergens meerstemmig, extase of verheven of gewoon ff lekker losgaan...alles verantwoord in een dodelijke brei van banjo-serieuzigheid...

Alison Krauss is naar mijn smaak in het bezit van een van de mooiste stemmen die ik ken. De samenwerking met Robert Plant gaf hoop op wat muzikale ontwikkeling. Haar muziek samen met Union Station is er eentje van constante kwaliteit dat wil ik alvast zeggen. Union Station is in hetgeen wat ze doen van topklasse. Ik vind het alleen jammer dat het allemaal zo compact, binnen de lijntjes en weinig opvallend in vergelijking met oudere albums met Union Station klinkt. Dit album had ook van 10 jaar geleden kunnen zijn en niemand die het verschil zou merken.
Het luisterd lekker weg, maar de nummers zijn te vlak om te kunnen betoveren, zoals ze dat bij mij wel wist te doen met een nummer als A living prayer, die ik ergens bij een talkshow zag en mij ook wist te ontroeren.

@MJ71: dan zou ik je zeker Iris DeMent willen aanraden - iets authentieker.

'It Doesn't Matter' van hetzelfde cadeau, minstens zo mooi
Die langspeler met meneer Fabriek heb ik nog steeds niet gehoord (anders als op gezapige verjaardagsborrels) maar ik ga deze toch wel een spin geven denk ik. Hopelijk met veel bluegrass.

Bluegrass verdraagt zich goed met Bourbon - Pennypacker, Maker's Mark die zijn wat prettiger dan good ole JD.

On a more personal note: heb jou ooit een pm gestuurd, met wat achtergrond - deze cd kreeg ik toen (na dat verlies).

De stem van Alison Krauss is werkelijk hemels, zo ook op "Paper Airplane" van Krauss en haar Union Station. De muziek is doordrenkt van de roots en country invloeden en de stem van Alison Krauss laveert daar prachtig overheen. Niet alleen de klank van haar stem is adembenemend, maar ik geniet ook van de mooie melodieën die uit haar zanglijnen komen. Alsof je meedeint op de golven van haar stembanden. De liedjes waarop Krauss de vocalen op zich neemt zijn met name ingetogen van karakter. Maar nergens vind ik dat storend, want Krauss overtuigt zo sterk dat ik intens van die liedjes geniet. Toch staan er op "Paper Airplane" ook wat snellere en meer uptempo nummers. Deze nummers bevatten meer de klassieke country sound en de vocalen worden op die nummers vertolkt door Union Station zanger en gitarist Dan Tyminski. Als ik zijn stem hoor krijg ik gelijk een glimlach op mijn gezicht en denk ik terug aan de fantastische film "O Brother Where Art Thou?" waarin de vocalen van Tyminski al een prominente rol vertolkt. Door de afwisseling in de vocalen tussen Krauss en Tyminski ontstaat er een mooie balans tussen de rustige meer roots georiënteerde songs en de wat snellere meer country georiënteerde songs. Overigens is de samenzang op "Paper Airplane" ook hemels mooi. Ik zal direct eerlijk toegeven dat ik de rest van het oeuvre van Alison Krauss & Union Station onvoldoende ken om te beoordelen of "Paper Airplane" beter of slechter is dan voorgaand werk. Ik ken Alison Krauss met name van haar samenwerking met Robert Plant, en in die combinatie heeft ze mijn hart veroverd. Maar als ik "Paper Airplane" op zichzelf moet beoordelen stel ik vast dat ik dit een heerlijke, voornamelijk ingetogen, maar prachtig gezongen en gespeelde rootsplaat vind. Hier krijg ik geen genoeg van. Klasseplaat!

Hoor het eerste lied : Paper airplane, gezongen door Alison Krauss en ik smelt weg. Prachtige stem, het lied is van Robert Lee Castleman.
Dust bowl children, geschreven door Peter Rowan. Het lied staat op van het album met dezelfde titel, ditmaal gezongen door Union Station man Dan Tyminski.
Lie awake; zang Alison Krauss. Het lied is van Angel Snow; afkomstig van haar 2012 cd.
Lay my burden down: zang Alison Krauss. Het lied is van Aoife O’Donovan van haar album Fossils.
My love follows you where you go; zang Alison Krauss. Het lied is van Lori McKenna van haar album Massachusetts.
Dimming of the day : zang Alison Krauss. Het lied is van Richard & Linda Thompson van de lp Pouring down like silver.
On the outside looking in : zang Dan Tyminski. Van de Tim O’Brien cd : Traveller
Miles to go: zang Alison. Het lied is van Barry Bales en Chris Stapleton, Bales is bandlid van Union Station.
Sinking Stone: zang Alison. Het lied is van Jeremy Lister van de cd The bed you made.
Bonita and Bill Butler: zang Dan Tyminski. Geschreven door Sydney Cox van the Cox Family met wie Alison ook al eens een album opnam.
My opening farewell, zang Alison. Het lied is van Jackson Browne van diens eerste album.

Paper airplane en My opening farewell steken er boven uit. Ook al die andere liedjes dikke voldoendes.

The Union Station bestond op deze cd naast Alison Krauss, zang en fiddle uit :
Dan Tyminski, zang, gitaar, mandoline
Ron Block, banjo, gitaar
Jerry Douglas, dobro, lap steel
Barry Bales, akoestische bas.