Raphael Saadiq - Stone Rollin' (2011)

Nog een ruime maand wachten helaas, maar dan is er dus wel het album waar ik op dit moment het meest naar uitkijk en toren hoge verwachtingen van heb.

En met een beetje goede wil staat hij weer op North Sea Jazz dit jaar was in 2009 een hoogte punt.

Ik kan niet wachten!!!!

Radio viel me wat tegen, Good Man is wel erg lekker. Leuke cover en zeker een album waar ik ongelooflijk naar uitkijk.

Hier heb ik zin in! The Way I See It was ook al geweldig!

Ik weet niet echt goed wat ik van die cover moet vinden, ik zou dit veel mooier vinden.

Die is jammer ja...

Ach, het gaat op het eind natuurlijk om de muziek.

Good Man klinkt erg goed (ook geweldige clip, overigens), ik denk dat ik dit album maar eens in de gaten ga houden.

Probeer ook zijn vorige(n) eens. Erg fijne muziek!

Dat is inderdaad een geweldig album, één van de beste van de afgelopen jaren. Ik hoop dat deze van hetzelfde niveau als The Way I See It wordt.

Edit: Ik zie nu voor het eerst de video van Good Man, wat een prachtige clip zeg.

Heb exact hetzelfde.

Het titelnummer heb ik bij Rob Stenders al een keer voorbij horen komen.
Dat is alvast een 5* nummer.
En ook Good Man en Radio zijn super.

Hier een JijBuis-filmpje waar hij volgens mij alle nummers showcaset, klinkt geweldig, beetje jaren '50 invloeden en ergens zelfs een beetje Beach Boys als je het echt wil horen, maar vooral veel opgewekte soulmuziek dat vermoedelijk een perfecte soundtrack gaat zijn voor de lente- en zomerdagen.

Volgens Saadiq waren The Temptations zijn grootste inspiratiebron voor dit album.

27 april staat saadiq in paradiso, ben ik zeker bij!
ik zie overal 10 mei als releasedate trouwens, valse hoop hier op mume?

Inmiddels te koop!

Vreemd, ik vond de cd vandaag op mijn deurmat - erg lekker trouwens! - maar lees overal dat-ie pas in mei uitkomt...

Geweldige plaat deze nieuwe van Raphael Saadiq hij trekt de lijn van The Way I See it goed door.

Lekkere jaren 60 georienteerde Soul.

Later volgt een uitgebrijde mening van mijn kant over dit album, maar kan al wel zeggen na 3 luisterbeurten dat dit album nu al een hele goede kanshebber is voor de titel album van het jaar 2011

5*

Jawel hij staat dit jaar wederom op North Sea Jazz

Mag ik zeggen dat het me beter bevalt als 'The Way I See It'? Jazeker mag ik dat!

Zo! Die eerste twee nummers bevallen me al beter dan de twee singles die we tot nu toe konden horen. En die waren al niet mis. Morgen maar verder luisteren. Nu al zin in

Hoge score

Ik ben benieuwd

Afgelopen weekend ben ik naar het concert van Aloe Blacc in Tivoli geweest. Met een aardige band om zich heen, gekleed in retro jaren 70 kleding, bleef Aloe ongegeneerd hinten naar soulbroeders van weleer. James Brown, Sam Cooke, Stevie Wonder, Aloe leek bijna te zeggen dat hij vlak onder dit rijtje zou horen. Dat het optreden op 10 minuten na totaal geen soul in zich had, lag vooral aan de slowmo-tranentrekkers en de continue uitvlucht naar andere stijlen als salsa en reggae. Niet als aanvulling, maar als manier om de muziek nog enigsinds spannend en afwisselend te houden. Daarbij had Aloe wel de looks, maar verder totaal niet iets dat soul uitstraalde. Vooral zijn zelfingenomenheid was schrijnend om te zien. Het meest memorabel aan de avond was de stadsbus, waarin een donkere jongen, ook gekleed in retro kostuum, grote nerdbril, me erg aan Saadiq deed denken. Waarschijnlijk vooral omdat ik dit album Stone Rollin' 's middags gekocht had en al tig keer gedraaid.

Het zal Raphael Saadiq ook vast niet gebeuren binnenkort in Paradiso, dacht ik na het concert van Aloe Blacc. Een man die met zijn vorige album een hoogtepunt neerzette in het retrosoulgeluid. De eerste draaibeurten werd The way i see it nog door mij bekritiseerd als zijnde nadoenerij, gaandeweg de tijd ben ik dit album steeds meer gaan waarderen, tot uiteindelijk een van de beste en meest beluisterde platen van de afgelopen jaren.

Niet verwonderlijk dat dit nieuwe album mij vooraf al deed hopen op meer goeds van Saadiq. Mede door de singles en die prachtige clip bij Good man wist ik het al bijna zeker, dit gaat een nieuw topalbum worden.

Stone Rollin trapt af met het uptempo nummer Heart attack. Opvallend hierin meteen al het opvallende elektrische gitaargeluid en de stevige sound. Harder, maar ook veel meer een eigen geluid. Ook Go to hell is uptempo, helemaal volgebouwd met strijkers, trompetten en gospelkoortje. Klinkt over the top, maar bij Saadiq is het allemaal volledig in balans. Naast soul speelt Saadiq op dit album veel met de blues. Op Radio en de titeltrack Stone rollin’ is dit al goed te horen, Day dreams maakt het helemaal af met het westerncafé-achtige pianootje. Moving down the line is weer erg oude soul. Het is afwisselend, maar het past allemaal. Het album sluit af met het prachtige Good man (de zangeres verdient een featuring) en The answer, ook een favorietje van me door al zijn bombast als ook in Go to hell te horen valt.

Een album waarin Saadiq meer van zichzelf lijkt te laten zien, vol soul, funk en blues, helemaal retro, dus ook ontzettend nu.

Dat is nog eens goed nieuws!!

Kan ik eindelijk weer is 5 sterren uitdelen!
Top! Love it!

Drie jaar na The way I see it is Raphael Saadiq terug van weggeweest. Na de formaties Tony! Toni! Toné! en Lucy Pearl geniet Saadiq al enkele jaren als solist enige roem. Met zijn vorige plaat verwierf hij al redelijke bekendheid in onder andere de Verenigde Staten en Europa, maar op het internet gonst het van de speculaties dat dit voor hem de definitieve doorbraak zal betekenen. Het feit dat dit tot nu toe één van de weinige soul releases van 2011 is zal zeker in zijn voordeel zijn, en op het internet is menig critici het er over eens: dit album zal veel te horen zijn deze zomer. Saadiq verklaarde dat zijn vorige album als het ware een echo was van het sixties werk van The Temptations, en dat hij voor dit album een lichtelijk andere koers zal varen maar tegelijkertijd dezelfde lijn zal voortzetten als The way I see it en -uiteraard- met behoud van de retro sound.

Dat dit album vol staat met retro nummers staat tijdens de eerste beluistering al buiten kijf. Menigeen kan al snel concluderen dat dit vakwerk is. Ondanks dat vind ik het materiaal veel van hetzelfde en twijfel dan ook de houdbaarheid van Stone rollin’ als geheel. Af en toe een nummer is zeker fijn, maar dan grijp ik toch al snel steeds terug naar de titeltrack. Dat is naar mijn idee toch wel het pronkstuk op deze plaat. Opener Heart attack is een voorbeeld van een nummer waar ik vrij snel op uitgekeken ben. Het is één van de stevigste nummers op het album, het kent een strakke instrumentatie en barst van de energie. Toch heb ik geen seconde het idee dat ik luister naar een funknummer dat mij volledig weet in te pakken. Go to hell begint veelbelovend, maar het blijft maar voortkabbelen. Ruim vier minuten lang steeds hetzelfde deuntje zonder enige afwisseling. Het koortje weet het nummer nog enigszins naar een hoger niveau te brengen en dat de instrumentatie halverwege het nummer wat voller wordt draagt daar ook aan bij. Het weerhoudt mij er echter niet van om het nummer tot een redelijk saai liedje te bestempelen.

Met Radio en Over you wordt teruggegrepen naar een combinatie van sixties soul en rock. Aanvankelijk erg verfrissend, maar het frisse is er na drie luisterbeurten wel van af. Day dreams ademt een jaren ’50 stijl uit en wekt op de een of andere manier (qua arrangement) zelfs het gevoel op dat dit een traditioneel “zwart” gospel nummer had kunenn zijn. Movin’ down the line tapt duidelijk uit het Motown-vaatje, maar het is vooral een gebrek aan charme dat ervoor zorgt dat ik liever iets van Motown van –tig jaar geleden opzet. Just don’t doet me denken aan het eerdere nummer Go to hell, ruim vijf minuten lang hetzelfde. Waarom er zo weinig variatie in dit album zit is mij een raadsel. Gebrek aan creativiteit heeft de beste man namelijk niet. Good man is naast de titeltrack het tweede nummer dat ik écht goed vind. De heerlijke losse vibe en het nogal kale arrangement zorgen voor een betoverende sfeer. Een sfeer die ik graag vaker had willen ervaren op deze plaat. Ook de toegevoegde gastartiest(e) zorgt voor een meerwaarde. The answer mag het album afsluiten, of nouja, bijna dan. Hoewel dit nummer tekstueel één van de sterksten is, gaat het helaas gepaard met één van de saaiste arrangementen. Er volgen een paar minuten stilte en dat wordt de luisteraar verrast met een “verborgen” nummer, vandaar dat The answer ook bijna tien minuten duurt. Dit nummer valt ietwat buiten de stijl in vergelijking met de rest, het ligt in zekere zin in dezelfde lijn, maar is meer georiënteerd op het neo-soul genre, maar helaas weet ook dit nummer geenszins te imponeren.

Naast kwaliteit wordt er ook (helaas) verzadiging geboden. Tien nummers, tien keer bijna hetzelfde kunstje waarbij alleen de titeltrack en Good man zijn blijven hangen. Saadiq is een artiest in hart en nieren en kent de fijne kneepjes van het vak. Entertainen kan hij als geen ander. Productioneel, vocaal en instrumentaal een prima album waar menig artiest een voorbeeld aan kan nemen. Op originaliteit (teksten e.d.) en pakkendheid daarentegen ben ik dan weer een stuk minder enthousiast. Meer soul dan dit kom je tegenwoordig haast niet tegen in een album, maar ironisch is dat ook het struikelblok, de échte soul ontbreekt. Stone rollin’, een plaat waar je prima op los kan gaan maar geen enkele emotie weet over te brengen. Het “zijn we er al bijna”-gevoel dat na ongeveer het vijfde nummer begint blijkt een terugkomend verschijnsel. Misschien is dat bij zijn volgende album anders…

Word toch nooit zo warm van meneer Saadiq. Zijn stem raakt me niet en instrumentaal wordt het niet interessanter dan leuk, lekker catchy. Deze plaat is daar geen uitzondering op. Een dikke drie sterren lijkt me voldoende.

Ben hier heel benieuwd naar..

Het vorige album was goed en deze nieuwe is goed. Need I say more?!

Stone Rollin' klinkt zoals dit soort muziek moet klinken. Het mag dan zo retro als de pest zijn; liever goed gedaan dan een probeersel waar geen bal aan is.
Ik besef wel degelijk dat we 11 nummers lang een ' hoop van hetzelfde' te horen krijgen maar mag ik er dan gelijk achteraan gooien dat het dan wel fantastisch is als het blijkbaar niet gaat vervelen en dat het catchy is en blijft van Heart Attack tot en met The Answer.

Ik kan me ook wel in de kritiekpunten vinden die ik lees over dit album. ' De echte soul ontbreekt'. Dat is een pijnlijke opmerking die user Angelo daar neerpent en toch zit er een kern van waarheid in. Het lijkt allemaal iets te veel automatische piloot. Oei, toch een trucje wellicht.
Hier wringt dan toch de schoen, ook voor mij. Het is allemaal goed gedaan, het is catchy, het verveelt niet, maar toch heeft het tegelijkertijd ook iets afstandelijks. Laat ik dat bij de grote klassiekers binnen dit genre nu net niet zo ervaren.
Misschien een euvel dat een artiest als Prince ook op plaat heeft. Ik heb geen idee hoe de heer Saadiq live is, maar ik kan me zo voorstellen dat hij dan op z'n best is.

Hoe dan ook kan ik prima leven met de kritiekpunten, want het zit verder allemaal wel goed tussen mij en Stone Rollin'.