Caravan - For Girls Who Grow Plump in the Night (1973)

Dit album kan worden beschouwd als de afsluiting van Caravan's symfonische periode, en voor mij (en volgens mij ook voor de meeste Caravan-fans – heeft er eigenlijk ooit iemand overwegen om hun fanclub de Carafanclub te dopen? je mag toch hopen van niet) is dit één van de (drie) hoogtepunten uit hun oeuvre. Toch duurt het altijd even tot ik daarvan doordrongen ben wanneer ik deze plaat opzet, want beide delen van het eerste nummer laten mij enigszins ademloos van het "overhaaste" tempo achter (hoewel het instrumentale deel dat beide stukken aan elkaar last, zo tussen 2:55 en 4:55, wel van een grote schoonheid is), en het daaropvolgende Hoedown vind ik zelfs een uitgesproken vervelend en boertig nummer.
        Gelukkig komt dan het mooi dromerige Surprise, surprise om het niveau op te krikken, en C'thulu thlu is zelfs een zeer spannend nummer met een prachtig onheilspellend instrumentaal tussenstuk. En dan kant 2... tja, daar kan ik weinig slechts over melden. The dog, the dog is zowel qua tekst als qua melodie heerlijk warmbloedig (inclusief een prachtige toetsensolo van Dave Sinclair – blij dat hij terug is), Be alright is een lekker up-tempo-nummer dat naadloos overgaat in het fraaie Chance of a lifetime (waarop de nieuwe aanwinst Geoff Richardson het definitieve bewijs levert dat zijn viool inderdaad een verrijking voor het Caravan-geluid is), en L'auberge du sanglier is een fantastische afsluiter met een werkelijk bedwelmend orkestraal arrangement.
        Kortom, ondanks het eerste kwart (waarvan de ritmes mij dus tegenstaan) is dit uiteindelijk een geweldige plaat en voor mij na If I could... en In the land of grey and pink inderdaad het derde meesterwerk van deze band. (Bovenstaande tracklisting is trouwens die van de uitstekende geremasterde uitgave van Decca uit 2001, met als bonustracks vier alternatieve en/of vroege versies van nummers van het reguliere album plus het elf minuten lange Derek's thing, een zeer interessant instrumentaal nummer vol fraaie solo's.)
        Overigens heeft dit natuurlijk niets met de muziek te maken, maar in het informatieboekje bij de geremasterde CD staat een passage die mij nog altijd verbaast. Daarin wordt gezegd dat er in het begin bij het Caravan-publiek nogal wat weerstand tegen nieuwkomer Richardson bestond, maar toen eenmaal duidelijk was hoe goed hij kon spelen werd hij al spoedig "one of the band's main focal points". Nu heeft (vrijwel) elke band natuurlijk zo'n blikvanger (bijvoorbeeld een opvallende leadzanger), maar Caravan (een band met op dit album vijf leden) heeft er volgens de schrijver dus meerdere, en binnen die groep van blikvangers kun je dan dus nog onderscheid maken tussen de gewone en de "main focal points", en binnen die laatste categorie is Richardson er dan nog maar één. Bizar hoe zo'n bescheiden band nog zoveel verschillende soorten en maten blikvangers kan herbergen...

Fijn dat er nog mensen zijn die dit meesterwerk van Caravan onder de aandacht brengen. Qua niveau mijns inziens gelijk aan dat andere meesterwerk: In the Land of Grey and Pink.

Merkwaardig dat er bij dat album op dit moment 250 users sterren hebben toegekend, terwijl dat bij For Girls Who Grow Plump in the Night blijft steken op een mager aantal van 69.

Vreemd, toch? Aan de fantastische hoes zal het immers niet liggen ...