Caravan - Cunning Stunts (1975)

Een strak gespeeld, maar iets minder progressief album van Caravan. Kant A is een stuk toegankelijker dan voorheen, maar ik vind dat het niet per se van veel mindere kwaliteit is. Zolang het goed uitgevoerd wordt en melodisch (en ritmisch) interessant genoeg is, heb ik er geen problemen mee als er eens in de zoveel tijd een kleine stijlwisseling optreedt.

Kant B bevat een wat progressiever, lang stuk dat absoluut geslaagd is, maar waar de eerdere opmerking op zich ook wel voor geldt. De overgang naar 'The Fear and Loathing in Tollington Park' vind ik niet echt geslaagd, maar soit.

Aardige hoes van Hipgnosis, al kun je het interessante ervan niet zien op de slechte, kleine afbeelding hier.

Mijn voorganger zet de zaken al aardig op een rijtje: het symfonische tijdperk was vrij acuut tot een einde gekomen, zeker voor een iets kleinere band als Caravan, maar aangezien hun muziek smaakvol, goed uitgebalanceerd en rijk gearrangeerd bleef, hadden (en hebben) ze nog zeker bestaansrecht.
        De eerste kant van deze plaat is een zeer gevarieerd geheel, van de prachtige en bijna filmische opener via de leuke poppy single Stuck in a hole en het romantische Lover (op en bijna óver het randje, maar met bijzonder fraai vioolspel van Geoff Richardson) tot Pye Hastings' meeslepende No backstage pass en het funky Welcome the day. Daarna blijkt de vos wel zijn haren maar nog niet zijn streken te hebben verloren, want bijna de hele tweede plaatkant wordt gevuld door een het lange Dabsong conshirtoe, net als de plaatopener een samenwerking tussen toetsenist Dave Sinclair en tekstschrijver John Murphy, met vanaf 7:30 een magnifiek instrumentaal gedeelte met solo's voor fluit, elektrische piano, gitaar, synthesizer en viool, maar daarna helaas ook een vijf minuten lange fade-out waarin fragmenten van de nummers van kant A terugkomen (bovenop een gitaarriff van Pye Hastings die wel lekker is maar niet vijf minuten lang lekker blijft), hetgeen het nummer een beetje als een nachtkaars laat uitgaan (ik neem aan dat Stijn daar ook op doelt als hij het over een niet echt geslaagde overgang heeft).
        Conclusie: een leuke en afwisselende plaat (met overigens veel en goede zang van de nieuwe bassist Mike Wedgwood), maar voor mij toch niet voor de volle honderd procent geslaagd, en niet zo sterk als bijvoorbeeld de opvolger Blind dog at St. Dunstans.
        Wat de bonustracks betreft, nummer 8 is dus de singlemix van nummer 2 (waarbij ik zelf weinig verschil hoor), nummer 9 zou twee jaar later als Behind you (en met een andere tekst) opduiken op Better by far, en nummer 10 is nu ook te vinden op het inmiddels eveneens op CD verschenen (en prachtige) Live at the Fairfield Halls 1974.

Cunning Stunts is (weer) een woordgrap/toespeling. In dit geval is het een verhaspeling van Stunning C*nts. Maar goed, dat Caravan humor in de muziek brengt is allang geen verrassing meer.

Mijn BTM-lp heeft een klein songverschil. Bij mij staat Fear and Loathing als laatste nummer op kant A

Daatom is geheel kant B gewijd aan de epic The Dabsong Conshirtoe.
Deze bestaat uit de delen:
A. The Mad Dabson
B. Ben Kerratt Rides Again
C. Pro's and Con's
D. Wraiks and Ladders
E. Sneaking Out the Bare Quare
F. All Sorts of Unmentionable Things

Wat Stijn bedoelt is de overgang van E. naar F. waarbij deel F. een dikke 5 minuten duurt en vol zit met geluidsfragmenten en stemmen en eindigt in een climax met kerkklokken. Maar dan is bij mij de lp afgelopen. Een mooi sluitstuk.

Hoedanook vind ik dit wederom een prachtige Caravanplaat en een mooie overgang van de symfoperiode naar de meer popperiode. Maar eerst nog Blind Dog die nog wel wat prog in petto heeft.

Goed album mzar persoonlijk vond ik For Girls....stukken beter...

Hey Michel, nieuw account begonnen?

Ik vond dit album toen het uitkwam het begin van het einde van Caravan. Jaren later moet ik mijn mening bijstellen. Dit album is eigenlijk best goed. The Dabsong Conshirtoe is best een goede suite. En hoewel Lover mierzoet begint, is het laatste stuk prachtig: een geweldige vioolsolo van Geoffrey Richardson tegen een fraai strijkersarrangement.

Die eindriff van The Dabsong Conshirtoe is wel echt heel erg vet. Ik vind de credit 'Mass Violas' ook erg goed omschreven. Het is op een gegeven moment wel een kakofonie. Maar het is progressieve rock, dus dan mag alles. De stemmen die er doorheen klinken hebben ook iets griezeligs. Geen idee wat er allemaal links en rechts wordt gezegd.

Voor wat het is (een mengsel van meer popgerichte songs en progressive rock) is deze plaat wel erg goed in balans. Het is een album dat zonder probleem van voor naar achter geluisterd kan worden, zonder onderbreking. Vandaag viel me op hoe mooi No Backstage Pass eigenlijk is.

Alle aandacht gaat hier natuurlijk wel naar de epische song op kant a: The Dabsong Conshirtoe, waarbij ik Conshirtoe een verhaspeling is van Concerto maar wat the Dabsong betekent, kan ik maar niet achterkomen.

Ook moet gezegd worden dat de zangstem van Mike Wedgwood (hier op bas en conga's) ook erg aangenaam is. Hij is een wat onbekendere muzikant uit de Canterbury Scene, maar speelde nog mee met Curved Air, John Entwistle en Nicky James. Met The Wedgwood Band heeft hij nog twee progrockplaten in het nieuwe millenium opgenomen.