Caravan - Cunning Stunts (1975)

Mijn voorganger zet de zaken al aardig op een rijtje: het symfonische tijdperk was vrij acuut tot een einde gekomen, zeker voor een iets kleinere band als Caravan, maar aangezien hun muziek smaakvol, goed uitgebalanceerd en rijk gearrangeerd bleef, hadden (en hebben) ze nog zeker bestaansrecht.
        De eerste kant van deze plaat is een zeer gevarieerd geheel, van de prachtige en bijna filmische opener via de leuke poppy single Stuck in a hole en het romantische Lover (op en bijna óver het randje, maar met bijzonder fraai vioolspel van Geoff Richardson) tot Pye Hastings' meeslepende No backstage pass en het funky Welcome the day. Daarna blijkt de vos wel zijn haren maar nog niet zijn streken te hebben verloren, want bijna de hele tweede plaatkant wordt gevuld door een het lange Dabsong conshirtoe, net als de plaatopener een samenwerking tussen toetsenist Dave Sinclair en tekstschrijver John Murphy, met vanaf 7:30 een magnifiek instrumentaal gedeelte met solo's voor fluit, elektrische piano, gitaar, synthesizer en viool, maar daarna helaas ook een vijf minuten lange fade-out waarin fragmenten van de nummers van kant A terugkomen (bovenop een gitaarriff van Pye Hastings die wel lekker is maar niet vijf minuten lang lekker blijft), hetgeen het nummer een beetje als een nachtkaars laat uitgaan (ik neem aan dat Stijn daar ook op doelt als hij het over een niet echt geslaagde overgang heeft).
        Conclusie: een leuke en afwisselende plaat (met overigens veel en goede zang van de nieuwe bassist Mike Wedgwood), maar voor mij toch niet voor de volle honderd procent geslaagd, en niet zo sterk als bijvoorbeeld de opvolger Blind dog at St. Dunstans.
        Wat de bonustracks betreft, nummer 8 is dus de singlemix van nummer 2 (waarbij ik zelf weinig verschil hoor), nummer 9 zou twee jaar later als Behind you (en met een andere tekst) opduiken op Better by far, en nummer 10 is nu ook te vinden op het inmiddels eveneens op CD verschenen (en prachtige) Live at the Fairfield Halls 1974.