Stendeck - Can You Hear My Call? (2005)

"Staat nog steeds bijna"...

Je hebt een goede manier van de moed erin houden jongen

Trace en Formless staan hier op 4,5*, dus daar ligt het in ieder geval niet aan.

Beatloos heeft bij mij juist de voorkeur, omdat je de muziek naar mijn mening met beats vaak wat inperkt. Ze maken toch de basis met een soort regels waar de melodie zich dan aan moet houden. En dat is waarom ik (goede) ambient zo mooi vind, wanneer de muziek daar zijn eigen lot lijkt te bepalen of iets dergelijks.

En een Gridlock weet ritme en melodie dan weer beter op elkaar te laten aansluiten dan Stendeck. Maar zoals gezegd, deze gaat binnenkort eens in de herkansing.

Zal waarschijnlijk wel nog een deel voor je moeten vallen dan. In m'n eerste bericht had ik ook wat aanmerkingen hierop, nu accepteer ik het compleet en kruipt het gevoel ook echt onder m'n huid

@ Gyzzz:

Dat valt wel mee, maar je moet deze misschien wat vaker luisteren dan. Ik vind namelijk de beats wel degelijk van grote waarde hier.. zetten vaak de opmars in voor een grote climax, of ratelen door terwijl een nummer langzaam weer uitvloeit. De melodieën vind ik bij Stendeck nou juist de grote kracht en die doen zeker niet onder voor die van Gridlock. Ik vind Gridlock ook het meest 'electronisch' klinken van de twee en in die zin eerder wat artificieel en kunstmatig aandoen (niet dat het mij stoort).

En ambient vind ik een volstrekt oninteressant genre. Ik kan daar gewoon niet inkomen, hoe vaak ik het ook probeer. Op een of andere manier weten de meeste van die artiesten gewoon geen spanning te creëren.. het fluit, kraakt en tweaked maar wat aan. Geen kop of staart, geen climax, niks. Ik vind dat saai. Maar misschien heb je een tip voor me van een artiest die wat meer in climaxen werkt en contrastrijk is?

Endless Summer van Fennesz is ontzettend contrastrijk (zelfs de mensen die het album enorm kut vinden, kunnen dat niet ontkennen ). Climaxen zoals die in muziek gebruikelijk zijn komen er niet in voor, alhoewel de uitwerking op mij wel van die vorm is. Maar dat heeft vooral met de contrasten te maken. Bovendien is het album veel geanimeerder dan de meeste ambient, al is het bij momenten wel zwaar ontoegankelijk (Before I Leave bv).

Geen garantie dat je het tof vindt, maar een uniek album is Endless Summer zeker, dus het valt te proberen

(Of ken je hem al?)

Ik heb er wel wat over gehoord. Maar ik zal er eens achterheen gaan.

dit gratis ep'tje ligt wel een klein beetje in deze lijn, orbit.

edit: en heb je deze nog niet gehoord?

Ik ben het eigenlijk wel met Gyzzz eens. Je zou mij ook een liefhebber van electronische muziek kunnen noemen, maar deze Stendeck weet me nooit echt te pakken. Ik hoor een kwalitatief product, maar het weet me nergens te raken. Ook ben ik het eens met de uitspraak dat beats de muziek vaak wat inperken. Perfect voorbeeld daarvan is het verschil tussen SAWI en II van Aphex. Waar die eerste een aardig album is, is nummer twee een volledig overtreffende trap door het loslaten van alle beperkingen (zoals beats) en gewoon pure muziek te zijn. Maar dat is natuurlijk slechts mijn mening. Endless Summer is inderdaad een flinke aanrader. Ambient, maar ik betwijfel of je het saai kunt noemen.

Er zijn bij elk hooggewaardeerd album wel mensen die 3* geven die ook van de stijl in brede zin houden. Elk werk in een genre is immers toch weer uniek.

Beats kunnen zowel de fantastie triggeren als dat ze deze inperken. Dit vindt uiteraard plaats in iemands hoofd.

Hoewel termen als ''inperken'' en ''pure muziek'' eigenlijk helemaal niet gepast zijn, kan ik me verder wel vinden in je mening. Een stuk zonder beats voelt mij vaak sterker aan qua cohesie en natuurlijkheid en openheid om je gedachten op los te laten. Beats steken namelijk al gauw af tegen de rest, wat weer een soort spanning door contrast met zich meebrengt. Zeker als beats onregelmatig komen is dit zo. Je aandacht wordt dan al gauw bezig gehouden door de beats. Bij regelmatige beats als bij Basic Channel of DeepChord is dat minder zo en krijg je meer het ambient muziek effect.

Soms hou ik van zo'n contrast en soms niet. Het kan soms juist door het contrast beter samenpassen of een uniek geluid voortbrengen. Hier heb ik dat helemaal niet omdat ik alles te geforceerd vind klinken. Ik heb zelfs bijzonder veel moeite om deze plaat uit te horen door het te plastic klinken ervan.

Ja mooie toevoeging. Geldt ook voor mij. Alleen hier niet (meer).

@ _2M:

Ik vind SAWII op het randje van slaapverwekkend, terwijl ik SAWI één van de beste electronic releases ooit vind. Dus het lijkt erop dat we hier met twee kampen te maken hebben, het ambientkamp en het beatkamp

Ik vind beats nu juist iets bijdragen aan die spanning. Zeker als de melodieën eveneens superieur zijn. Dat is bij deze plaat ruimschoots het geval voor mij. Kan ook nergens zeggen dat dit plastic klinkt.. ik vind nou juist dat Stendeck een mooi soort van organisch gevoel weet te creëren. Veel minder plastic dan allerlei andere acts uit hetzelfde straatje.

Vind het fijn dat er ook wat ambient liefhebbers zijn maar zie het nut niet om bij deze albums te gaan dwepen met werk van Fennesz ? Ambient is af en toe al vermoeiend genoeg (zeker de strekking die hier zo geapprecieerd wordt), laten we het daar dan niet over hebben bij andere albums.

Er is geen nut, orbit vraagt simpelweg om een tip.

De vergelijking ambient kwam volgens mij omdat mensen de beats hier niet kunnen pruimen

Ik zit nu naar de eindeloze zomer te luisteren trouwens, dus daar komt binnenkort wel een recensie. Kunnen we hier weer over Stendeck verder.

@Orbit: Misschien vind je aMute ( 'A Hundred Dry Trees') wel iets, mocht je dat nog niet kennen. Broeierige, emotionele electronica met hier en daar wat beats.

Mooie plaat, onlangs binnen gehaald, na nieuwsgierig te zijn geworden door deze site. Tof! plaat moet nog welwat rijpen, om te beginnen een 3.5
potentie voor een 4 of hoger....

niet de beste plaat van de man, maar staan wel een paar geweldige nummers op,
Monsters Are Getting Closer, Waking Up into Unknown Lands en Frozen Sun zijn zwaar favoriet hier!

hmm ik moet daar toch ook Falling Leaves, Like Red Pillows On My Wounds aan toevoegen, anders gezegd, de plaat wordt naar het einde toe steeds beter.

Mee eens, de plaat begint al sterk.. maar er wordt hier bewust naar een climax toegewerkt, met Falling Leaves, Like Red Pillows on My Wounds en Frozen Sun als logische pieken.

Wat een onwaarschijnlijk vette hoes trouwens!

Frozen Sun, wat een briljant nummer.

Hier had ik nog niet op gestemd en vandaag na herbeluistering kan ik niet anders dan dat dit een album is dat er meteen inhakt. Goed evenwicht tussen strijkers en knallende beats, er wordt geen aangenaam sfeertje neergezet waarmee ik gewoon bedoel dat je familiebbq er niet leuker van gaat worden maar als donker tegengewicht op zonnige dagen is dit de perfecte compagnon. In gedachten dwaal ik door een halfvergane wereld die letterlijk kapot geïndustrialiseerd is en waar het schaarse stukje natuur goud waard is.

Hoor het bijzondere hier niet echt in.. die royaal overstuurde drums gaan naar verloop van tijd ook nogal tegenstaan.