Fleetwood Mac - Peter Green's Fleetwood Mac (1968)

Alle slide-gitaar plus zang van die nummers, dus niet I Loved Another Woman maar wel Cold Black Night, My Heart Beat Like A Hammer, Shake Your Moneymaker, Got To Move etc.

Bedankt!

Dit is een lekkere (rhytm &) blues plaat met het betere gitaarwerk van Peter Green. Ik volg de commentaren hierboven wel dat het erg getrouw is aan de standaarden en minder origineel is dan andere 'blanke' bluesplaten rond die tijd (zie bv. Rory Gallagher of Clapton bij zn verschillende bands). Blijft niettemin dus nog altijd een sterke plaat, van die opener wordt ik altijd meteen al vrolijk, zo lekker swingend.

Peter Green zou later wel een stuk creatiever te werk gaan, met Then Play On als beste voorbeeld. Een verzamelplaat als The Best of Peter Green's Fleetwood Mac geeft eigenlijk een veel beter beeld van de beginperiode van deze legendarische band dan dit album.

Wat commentaar op vier songs die mij het meest bevallen:
`Looking for Somebody´ heeft een lekker en apart ritme. Helemaal niet zo standaard-blues(rock).
`No place to go` doet me erg aan de bluesy Led Zeppelin denken, de tekst lijkt zelfs op `How Many More Times`.
'The world keep on turning': lekker kaal, intiem
'I loved another woman' is het enige nummer dat me echt raakt op deze plaat. Wat een melancholiek, gevoelig en subtiel gitaar- en zangwerk. Meesterwerkje!

Het debuut van Fleetwood Mac verschilt totaal van de succesvolle Fleetwood Mac zoals wij ze kennen ten tijde van o.a. Rumours. Hier staat pure blues waarbij Peter Green de voornaamste songschrijver was. Nu was Fleetwood Mac niet de eerste Britse bluesband maar toch wel de band die de pure blues in GB populair heeft gemaakt. Het klinkt eerlijk en authentiek en het gitaarwerk is gewoon excellent.

Al jaren ben ik een fan van Fleetwood Mac van de Buckingham-Nicks periode, met Christine McVie natuurlijk niet te vergeten. FM vanaf 1975 met andere woorden.

Via de verzamelaar 'The Chain' leerde ik de oudere FM kennen met ook een aantal Greennummers. Vijf nummers van Green vond/vind ik heel sterk: Albatross, Black Magic Woman, Need Your Love So Bad, Man Of The World en Oh Well. 'The Chain' kocht ik niet: te chaotisch samengesteld en te veel nummers van 1975 en erna die ik al bezat. Ik kocht wel 'Then Play On' en de 6 albums erna, dus na Green en voor Buckingham/Nicks. Die albums waren via een actie een koopje, maar kregen nog geen of nauwelijks luisterbeurten. De Greenalbums (deze, Mr Wonderful, English Rose, Pious Bird) kocht ik niet. Ik beperkte me tot 'The Best Of Peter Green's FM' uit 2002.

Nu is het de bedoeling de oude FM te leren kennen: alles van voor 1975. Logischerwijze begin ik bij deze en bij 'Mr Wonderful'. Ook 'English Rose' en 'Pious Bird' (eigenlijk beide verzamelaars) passeren via Spotify de revue. En eerlijk: de albums vallen tegen. De 5 genoemde Greensongs zijn vele malen beter dan wat ik hier te horen krijg. Het is pure blues en wellicht houd ik daar dus niet echt van. Hoewel, bij Eric Clapton kan ik er wel van genieten. Ik stem nog niet, maar weet al zo goed als zeker dat het bij 'The Best Of Peter Green's FM' zal blijven. 'Then Play On' daarentegen vind ik wel heel sterk.

Vroegâh begon op 15 juli de uitverkoop en ging ik per traditie op bedevaart langs de Amsterdamse platenwinkels. In 1968 viste ik deze LP, zonder hoes en voor weinâg, uit de bak bij T.Vilters in de 2e Van Swindenstraat, dus over 4 dagen heb ik deze plaat 48 jaar in de kast staan. De hoes smoeste m'n broer later los bij de vertegenwoordiger van het label en Bob was m'n oom .....

OK ik heb het ozzinele vinyl later vervangen, eerst door een vers vinyl en later hebbik 'm op CD gekocht, maar ik heb geen dag zonder gezeten. PGFM hoort in elke basis kolleksie, poenkt aus !

Dit album doet het niet echt bij mij. Het album bevat geen uitschieters, alles zit zowat op hetzelfde niveau. Het is pure blues en dat is dan toch mijn ding niet klaarblijkelijk. Het klinkt best oké, maar er is geen waw-gevoel. Geen enkel nummer kan in mijn Fleetwood Mac top 25 komen. Naast 99% van de hedendaagse muziek daarentegen is het een meesterwerk. De hoes met dat hondje bij vuilnisbakken in een triest steegje is wel heel geslaagd bluesy. 2,5 sterren

Het stoort me dat een aantal songs precies dezelfde gitaarintro hebben op deze en 'Mr. Wonderful'.

Dit album vind ik heden ten dage nog maar gedeeltelijk geslaagd. In 1968, toen het verscheen, was ik nog hevig onder de indruk van al die Britse bluesgroepen, maar tegenwoordig kan ik heel veel van die platen niet meer goed aanhoren. Er zijn namelijk maar weinig bleekscheten die op een geloofwaardige manier de blues kunnen vertolken. Jeremy Spencer bijvoorbeeld ontbeert een authentieke bluesstem en daarom klinken zijn geforceerd gezongen Elmore James-covers in mijn oren bijna lachwekkend. Peter Green is voor mij een ander verhaal - vooral het prachtig gezongen Looking For Somebody mag er wezen, dat heeft namelijk een échte bluesfeel. Verder moet worden gezegd dat John McVie en Mick Fleetwood hier een solide basis leggen, wat voor mij een plus is voor deze plaat. Helaas heb ik er wel een halve ster van moeten afdoen wegens eerder vermelde reden.

Moet track 4 niet zijn Hellhound On My Trail ipv Hellbound On My Trail? Ik weet het bijna zeker maar heb dit album nog nooit gehoord.

Je hebt gelijk nlkink, het is een oud bluesnummer - ik ken het van Robert Johnson.
Zal een correctie indienen.

goldendream schreef:



Als dat zo is zal Chuck Berry ook wel niks voor jou zijn

Echte, onvervalste bluesrock. Ik kan mij er goed een half uur mee vermaken, maar desalniettemin staat het eenvormige karakter van deze plaat mij tegen. I Loved Another Woman' valt daarentegen in positieve zin op. 2.5*

Laat ik maar meteen duidelijk maken dat Fleetwood Mac niet mijn keuze is voor de volgende marathon en dat er een goede kans bestaat dat ik aardig wat fans op de tenen zal trappen wanneer de Rumours periode aanbreekt. Toch ben ik ergens wel blij met deze keuze, want ik heb altijd al eens de Peter Green periode willen checken. Enkele jaren geleden las ik in een interview met de frontman van de door mij zo gewaardeerde band Graveyard dat het vroege werk van Fleetwood Mac ongelooflijk veel voor ze betekent heeft.

En dus schallen de warme bluesklanken hier door de huiskamer. Dit lijkt inderdaad in de verste verte niet op een hit als Go Your Own Way. Op zich mag ik die rauwe bluessound wel. Zeker met dergelijke wollige gitaarklanken waarbij er ook vaak over de hals gegleden wordt. Een eigen nummer als I Loved Another Woman komt prachtig uit de verf. Hier hoor ik ook wel Graveyard-zaadje terug. Waar ik steeds mee blijf worstelen, zijn de platen uit de jaren vijftig en zestig waarop zoveel covers staan. Een Hellhound On My Trail kan ik bijna niet meer horen. Oude deltablues en alle directe afsplitsingen blijven me ook te beperkt. Net als de oude rock-n-roll hoor je steeds dezelfde trucjes en is de instrumentatie erg ondergeschikt aan de teksten. Misschien dat ik daarom met de dubbelaar van Robert Johnson wel genoeg blues voor de rest van mijn leven heb. Fleetwood Mac doet zichzelf tekort met al die covers. Het is allemaal goed uitgevoerd. Het heeft een behoorlijke live uitstraling. Misschien dat ik daarom het gevoel heb naar een oefensessie te luisteren dan een heuse plaat. Dat vind ik in veel gevallen positief, maar na de zoveelste nagespeelde bluesriff ben ik er eigenlijk wel klaar mee.

Ik zit eigenlijk alleen maar te wachten op Green Manalishi als ik die oude Mac hoor. En dat komt in dit geval dan niet. Wel veel van die huis-, tuin- en caféblues. Leuk voor op de achtergrond maar dat is het dan wel.

Ik wilde al boos worden op Ruud, maar besefte me net dat ik degene was die Fleetwood Mac voorstelde. Urgh, wat kan ik slecht tegen dit soort oude blues. Ik ben ook echt niet de aangewezen persoon om hier een doordachte recensie te schrijven, want ik hoor ergens wel dat het gitaarwerk en de zang goed is, maar godverdrie wat vind ik het allemaal verschrikkelijk saai. De teksten staan me eveneens tegen. Oh wat zijn vrouwen verschrikkelijk, maar shit wat kunnen we slecht zonder ze.

Dit zou een recensie voor meerdere bluesalbums kunnen zijn. Ik was al eerst per ongeluk aan de tweede begonnen en ga deze met tegenzin nogmaals proberen, maar ik hoop echt dat ik snel door de eerste albums heen kom.

Ja, dit vind ik een erg sterke plaat. Hoewel ik het fantastisch vind hoe Peter Green en consorten op Then Play On de blues naar hun hand zetten en er iets geheel eigens van maken, vind ik deze pure blues ook heel erg tof. Hoewel ik de meer uptempo door Jeremy Spencer gezongen nummers prima kan waarderen, zijn het de langzamere Peter Green nummers die hier tot de hoogtepunten behoren. Die man is toch wel aan het uitgroeien tot één van mijn favoriete gitaristen.

Prima album van PG en Co. Blues zoals ik die graag beluister. Ik ben niet zo'n bluesfanaat maar dit album is wel fijn. Bezit het ook op vinyl, dat maakt het extra tof.
Favo's : Shake Your Moneymaker, kort maar krachtig net als My Baby's Good to Me.
Ook de opener My Heart Beat Like a Hammer doet het goed bij mij.
Voor alle nummers op het album geldt dat het gitaarwerk bijzonder fijn is.
61e in de 100 Greatest Albums of 1968 en 52e in de Best Ever Album chart van dat jaar.
3,5*

Je hebt dit aangevinkt als recensie van dit album, maar geeft zelf aan dat dit het eigenlijk niet is. Misschien het vinkje bij recensie weghalen? Heb je het trouwens wel volgehouden om deze hele plaat af te luisteren?

Was de originele cd kwijt, maar m’n lieve vrouwtje heeft de 3cd aangeschaft met deze, Mr. Wonderful en The Pious Bird Of Good Omen.

De 4 sterren blijven staan.
Je hoort dat ze hier net de puistjes zijn ontgroeit.
Vooral Green’s voordracht zou binnen een jaar of twee drastisch veranderen.
Het is vrij recht-toe-recht-an, maar op een lekkere nonchalante manier uitgevoerd, alsof het op een zondagmiddag na een kratje biet op de band gekwakt is.