Fleetwood Mac - Peter Green's Fleetwood Mac (1968)

Het eerste album en het beste album. Heb hem net op de rommelmarkt gekocht voor een prikkie, maar wat een goede plaat is dit zeg. Schande dat de koning van Fleetwood Mac, Peter Green, al zo snel de band uit is gegaan, en dat het toen snel bergafwaarts ging.

Het debuutalbum van de originele Fleetwood Mac, met terecht de naam van de meester zelf in de albumtitel, is een album vol rauwe en energieke blues dat dicht bij het authentieke bluesgeluid blijft. "Peter Green's Fleetwood Mac" is een onbezonnen, eerlijk en pure bluesplaat. Uiteraard is het allemaal niet vernieuwend, maar de essentie van de blues komt op mij prima over. Daarnaast is Green natuurlijk een meer dan prima gitarist. Persoonlijk vind ik dat het beste tot uiting komen in de wat langzamere nummers als "Cold Black Night", maar met name op "I Loved Another Woman" laat Peter Green horen dat hij intens mooi en warm gitaar kan spelen. "Peter Green's Fleetwood Mac" vind ik een van de betere platen van de originele Fleetwood Mac. Alleen de echte bluesliefhebbers denken bij het horen van de naam Fleetwood Mac nog aan Peter Green en het bluesgeluid van weleer. De huidige samenstelling vaart een andere muzikale koers. Niet slecht uiteraard, maar ik hou van de rauwe blues sound en het gitaarspel van Green. Op "Peter Green's Fleetwood Mac" kom ik dan ook ruimschoots aan mijn trekken.

Dit is een lekkere (rhytm &) blues plaat met het betere gitaarwerk van Peter Green. Ik volg de commentaren hierboven wel dat het erg getrouw is aan de standaarden en minder origineel is dan andere 'blanke' bluesplaten rond die tijd (zie bv. Rory Gallagher of Clapton bij zn verschillende bands). Blijft niettemin dus nog altijd een sterke plaat, van die opener wordt ik altijd meteen al vrolijk, zo lekker swingend.

Peter Green zou later wel een stuk creatiever te werk gaan, met Then Play On als beste voorbeeld. Een verzamelplaat als The Best of Peter Green's Fleetwood Mac geeft eigenlijk een veel beter beeld van de beginperiode van deze legendarische band dan dit album.

Laat ik maar meteen duidelijk maken dat Fleetwood Mac niet mijn keuze is voor de volgende marathon en dat er een goede kans bestaat dat ik aardig wat fans op de tenen zal trappen wanneer de Rumours periode aanbreekt. Toch ben ik ergens wel blij met deze keuze, want ik heb altijd al eens de Peter Green periode willen checken. Enkele jaren geleden las ik in een interview met de frontman van de door mij zo gewaardeerde band Graveyard dat het vroege werk van Fleetwood Mac ongelooflijk veel voor ze betekent heeft.

En dus schallen de warme bluesklanken hier door de huiskamer. Dit lijkt inderdaad in de verste verte niet op een hit als Go Your Own Way. Op zich mag ik die rauwe bluessound wel. Zeker met dergelijke wollige gitaarklanken waarbij er ook vaak over de hals gegleden wordt. Een eigen nummer als I Loved Another Woman komt prachtig uit de verf. Hier hoor ik ook wel Graveyard-zaadje terug. Waar ik steeds mee blijf worstelen, zijn de platen uit de jaren vijftig en zestig waarop zoveel covers staan. Een Hellhound On My Trail kan ik bijna niet meer horen. Oude deltablues en alle directe afsplitsingen blijven me ook te beperkt. Net als de oude rock-n-roll hoor je steeds dezelfde trucjes en is de instrumentatie erg ondergeschikt aan de teksten. Misschien dat ik daarom met de dubbelaar van Robert Johnson wel genoeg blues voor de rest van mijn leven heb. Fleetwood Mac doet zichzelf tekort met al die covers. Het is allemaal goed uitgevoerd. Het heeft een behoorlijke live uitstraling. Misschien dat ik daarom het gevoel heb naar een oefensessie te luisteren dan een heuse plaat. Dat vind ik in veel gevallen positief, maar na de zoveelste nagespeelde bluesriff ben ik er eigenlijk wel klaar mee.

Ik wilde al boos worden op Ruud, maar besefte me net dat ik degene was die Fleetwood Mac voorstelde. Urgh, wat kan ik slecht tegen dit soort oude blues. Ik ben ook echt niet de aangewezen persoon om hier een doordachte recensie te schrijven, want ik hoor ergens wel dat het gitaarwerk en de zang goed is, maar godverdrie wat vind ik het allemaal verschrikkelijk saai. De teksten staan me eveneens tegen. Oh wat zijn vrouwen verschrikkelijk, maar shit wat kunnen we slecht zonder ze.

Dit zou een recensie voor meerdere bluesalbums kunnen zijn. Ik was al eerst per ongeluk aan de tweede begonnen en ga deze met tegenzin nogmaals proberen, maar ik hoop echt dat ik snel door de eerste albums heen kom.