Fleetwood Mac - Peter Green's Fleetwood Mac (1968)

Mensen zet in godsnaam dit eens op ipv dat eewige Rumours.

ik zet deze plaat al 20 jaar op,en krijg er nog steeds geen genoeg van.

Voor liefhebbers van real bluesrock, this is da shit. Persoonlijk vind ik dat Peter Green te weinig originaliteit in zijn bluesschema's aan de dag legt; in tegenstelling tot andere bluesgitaarlegenden, als daar zijn J. Page en J. Hendrix...

Daar geef ik je wel gelijk in, maar als je het van de andere kant bekijkt: als je van pure blues houdt (zoals je zelf al zegt) dan heb je bij Green veel meer te zoeken dan bij Page of Hendrix. Als het op blues aan komt durf ik zelfs te zeggen dat Green een stuk beter is dan zowel Hendrix als Page.

en nou zijn ze stil !!!!!!!

Pure ( electrische) blues ?
Dan ga ik toch voor Muddy Waters, Howlin'Wolf, Elmore James enz.

Green was een beganadigd gitarist, die dichter bij de originelen bleef dan een Hendrix of Page. Ik ga hier niet in op beter of slechter; heb het liever over anders, meer trouw aan het origineel.

tja dit is een discusie die niet te winnen valt, het is natuurlijk puur een kwestie van smaak. zo vind ik peter green in zijn begindagen de beste.als het om pure blues gaat kan je natuurlijk ook zeggen dat bessie smith of ma rainy de beste is,omdat dit puristen van de blues zijn .maar om daarom iemand de beste te vinden is onzin.

Dankzij met name deze plaat is mijn liefde voor de 'echte zwarte blues' begonnen. In het bijzonder geldt dat voor de Chicagoblues waaruit ook Peter Green zijn inspiratie putte en o.a. Elmore's James Moneymaker vond.

Inderdaad.
En luister eens bij deze ook naar de 'verloren' platen (tussen Then Play On en Fleetwood Mac in). Daar zitten ook enkele juweeltjes tussen als Bare Trees, Mystery To Me etc.

Dit is gewoon lekkere bluesrock, niet zo intens als een Then Play On, maar toch zeer genietbaar.

Oh, ik heb deze trouwens uit een of andere ouwe doos geplukt voor €1,- in Amsterdam op Koninginnedag! Het heeft nu zeker weten een beter thuis tussen zo'n pakweg 1300 andere cd's!

4.

Onwijs goed album, mits ik een blues-bui ben.

zeer goed debuut album van peter green de enigste van de 4 die echt blues is kan dit album wel 5 keer achter elkaar draaien zonder er flauw van te worden bijna net zo goed als ten play on 4.75 sterren is afgerond 5 sterren voor deze dus

"We just wanted to be the best damn blues band around" zei Peter Green over de begintijd van Fleedwood Mac en voor mij waren ze dat ook in 1968 ......... Moet bijgezegd worden dat ik er damaals dan ook nog de singletjes met Ramblin' Pony en Black Magic Woman bij had.
Wegens jeugdsentimentale redenen een half puntje meer dan dattie eigenlijk verdient ..........

Ik heb hem met nog een handvol bonustracks, in een dubbele digi-pack met de plaat "Mr. wOnderful", twee schitterende platen.
****

Het eerste album en het beste album. Heb hem net op de rommelmarkt gekocht voor een prikkie, maar wat een goede plaat is dit zeg. Schande dat de koning van Fleetwood Mac, Peter Green, al zo snel de band uit is gegaan, en dat het toen snel bergafwaarts ging.

Het beste album?Nu het album Then Play On nog even in huis halen Maartenn,want dat is het beste Peter Green FM reguliere album dat ze hebben uitgebracht.Groet,ricardo.

Dit is geen verzamelaar, maar gewoon het debuutalbum. Ben het eens over Then Play On.

De latere FM (dwz. vanaf dat Buckingham en Nicks erin kwamen) vind ik vooral op een andere manier steengoed, waarvan Tusk het meesterwerk is.

Als debuutplaat van dit bluesrockcollectief kon dit tellen! Schitterend, zondermeer. Ik kan onmogelijk hoogtepunten opsommen, dit is één groot oorgasme! Dikke vette schijf!
Aanra(N)der van formaat!
Als je deze ergens ziet liggen, niet aarzelen en Shake Your Moneymaker!

Leuk album, maar ik deel de mening van Thyson. Standaard blues(rock). Het zit goed in elkaar, maar het mist gewoon wat. Er had ook wel iets meer power ingemogen, wat meer leuk gitaarwerk. Zoals My Baby's Good To Me, dat is meteen een stuk opwekkender en boeiender. Vanaf dat nummer is het album ook een stuk sterker. Leuk dus, maar niet veel meer dan dat.

Ik ben hier niet zo heel dol op, het spijt me.

Een aantal nummers van gitarist/zanger Peter Green kan ik heel goed waarderen. Het gaat dan met name om het werk dat is verzameld op de speciale Greatest hits uit 1998 n.a.v. het 30 jarige bestaan van Fleetwood mac.

Als je die hoort, vind ik het duidelijk uit te leggen dat later uitgebrachte nummers als Man of the world en Oh well van een geheel andere orde zijn dan wat er op deze eerste Fleetwood mac LP wordt aangeboden. Ook al kan ik op zich goed leven met Shake your moneymaker en I loved another woman.

Ik lees ergens het advies deze LP eens op te zetten in plaats van het eeuwige Rumours. Het zijn inderdaad twee werelden van verschil, twee verschillende bands eigenlijk ook qua samenstelling. Je moet ze dan ook zeker allebei gehoord hebben.

Als je het dan toch wilt vergelijken, kies ik zonder veel aarzeling voor het werk van de Rumours line-up. Ook al is daar in de loop van de tijd uiteraard ook best wel wat over op te merken. De Buckingham/Nicks samenstelling van deze versie van Fleetwood mac, momenteel nog steeds de ruggengraat van de band, heeft uiteraard wel meer gemaakt dan alleen Rumours.

De oude Fleetwood mac blues is wat mij betreft overigens prachtig geëvolueerd op de live cd Blue again van Mick Fleetwood (2008), die hij samen maakte met oud gediende Rick Vito.

Dit kan mij ook niet zo boeien. Ik ga, net als musician, voor de Greatest Hits uit 1998 maar voor de rest ben ik het absoluut niet met hem eens.

De line-up Buckingham/Nicks is een derivaat die beter Fleetwood Nicks had kunnen heten. Goede band, maar anders, geen voortzetting.

Het is ontegenzeggelijk een voortzetting van Fleetwood mac, ongeacht of je de muziek goed vindt of niet.

Dat van Fleetwood Nicks is erg aardig gevonden, ik denk dat Stevie spontaan in tranen uitbarst, bij een dergelijke erkenning na 35 jaar.

Het had net zo goed Fleetwood Bucks kunnen zijn, mij om het even.

Ik blijf bij mijn standpunt. De band had een andere naam moeten nemen.

Ja, het is dan jammer dat Peter Green en Jeremy Spencer hun naam niet aan de band hebben kunnen geven. Ik begrijp natuurlijk wat je wilt zeggen.

Maar zolang Mick Fleetwood en John McVie lid zijn, blijft het Fleetwood mac.Van alles wat er in de loop van de jaren ook is gewijzigd: juist niet de ritme-sectie.

Wat dacht je van Danny Kirwan? En vergeet mevrouw McVie niet, die wordt ook door het noemen van de line-up van de tandem altijd onterecht weggelaten.

no place to go is how many more years(green zingt how many more times, dat plant dan weer gebruikte op zep's debuut). de piano blues hellhound is niet sterk. spencer kent maar 1 truukje op gitaar. maar vooral mist dit album een eigen smoel. voor de opvolger geld hetzelfde. wel telkens leuke hoezen op green's fleetwood mac.

Ben niet echt een blues-kenner ofzo (verre van), maar vind dit toch erg lekker in het gehoor liggen. Zonder dat er echt een uitschieter tussen de nummers zit, luistert deze plaat gewoon erg lekker weg.

Yep, een degelijk blues album, maar echt spannend wordt het niet. Overigens staan mijn favoriete nummers niet allemaal hoog in het favorietenlijstje hierboven: The world keep on turning, I loved another woman, Looking for somebody.

Het debuutalbum van de originele Fleetwood Mac, met terecht de naam van de meester zelf in de albumtitel, is een album vol rauwe en energieke blues dat dicht bij het authentieke bluesgeluid blijft. "Peter Green's Fleetwood Mac" is een onbezonnen, eerlijk en pure bluesplaat. Uiteraard is het allemaal niet vernieuwend, maar de essentie van de blues komt op mij prima over. Daarnaast is Green natuurlijk een meer dan prima gitarist. Persoonlijk vind ik dat het beste tot uiting komen in de wat langzamere nummers als "Cold Black Night", maar met name op "I Loved Another Woman" laat Peter Green horen dat hij intens mooi en warm gitaar kan spelen. "Peter Green's Fleetwood Mac" vind ik een van de betere platen van de originele Fleetwood Mac. Alleen de echte bluesliefhebbers denken bij het horen van de naam Fleetwood Mac nog aan Peter Green en het bluesgeluid van weleer. De huidige samenstelling vaart een andere muzikale koers. Niet slecht uiteraard, maar ik hou van de rauwe blues sound en het gitaarspel van Green. Op "Peter Green's Fleetwood Mac" kom ik dan ook ruimschoots aan mijn trekken.

Uh Ronald: Dat rauwe slide-gitaarwerk is niet van Green is maar van Jeremy Spencer ......

Op "I Loved Another Woman" of op dit album in het algemeen?