Fleetwood Mac - Kiln House (1970)

Ik ben in een gulle bui en geef drie sterren voor deze terugval na het vertrek van Peter Green. Het is direct allemaal een stuk minder interessant. De rock-n-roll escapades hoeven niet op mijn goedkeuring te rekenen. Fleetwood Mac meent dan ook nog wat jolig te moeten zijn. Voor de rest balanceert het aardig op een krappe onvoldoende, want interessant wordt de muziek nergens. Dat is tot Earl Grey, wat een fijne, licht psychedelische, instrumental blijkt te zijn. Ook One Together en Mission Bell (cover?) doen het uiteindelijk best goed, waardoor de redelijk goede afsluiters de onvoldoende ombuigen naar een krappe zes. Het mag duidelijk zijn dat Danny Kirwan verantwoordelijk is voor de positieve noot in dit verhaal. Ik vrees toch wel voor de vrije val die de band waarschijnlijk verder gaat maken.

Tussenstand:
1. Then Play On
2. Peter Green's Fleetwood Mac
3. Mr. Wonderful
4. Kiln House

Flinke tegenvaller na Then Play On, maar ook het bewijs dat ik liever rock n roll hoor dan pure blues, aangezien ik dit album nog wel een voldoende kan geven. Dit ligt grotendeels ook wel aan de aanwezigheid van Jewel Eyed Judy, Earl Gray en Mission Bell. Het geheel is echt wel aan te horen, maar het mag van mij toch nog steeds allemaal wat spannender.

Tussenstand:
1. Then Play On
2. Kiln House
3. Peter Green's Fleetwood Mac
4. Mr. Wonderful

Ik las dat bij dit album de blues uit de sound verdween, maar ik hoor toch regelmatig lekkere bluesrock langskomen. Het is een gevarieerd album, met ook folkrock en zelfs vleugjes country en rock 'n roll. Mijn verwachtingen lagen niet al te hoog door de waardering hier, maar ook dit Fleetwood Mac album is weer de moeite waard. Naast een paar aardige nummers staan er een paar hele fijne op. Zoals Station Man, Hi Ho Silver, Jewel Eyed Judy, Earl Gray en Tell Me All the Things You Do. En wat een mooie hoes!