Pharoahe Monch - W.A.R. (2011)

Pharoahe is altijd een baas vind ik album straks of morgen eindelijk beluisteren. Door de slechte kritieken voor CL verwacht ik hier meer van dan van onreiology. Al klinkt dat album toch voor alsnog goed voor mij ...

Na de eerste luisterbeurt nog niet meteen overdonderd door dit album. Pharoahe zoals ik al eerder zei hierboven blijft een baas en een top mc. Ook de producties zijn overal wel vermakelijk al mis ik misschien nog net dat geniale en voegen de gastartiesten weinig toe, IT doet alleen het refrein (volgens mij ?) en echt indrukwekkend is het niet, zoals flylo ook al zei voegen de zangeressen weinig toe al vind ik phontes bijdrage nog ok. Jean graes bijdrage is minder dan gewoonlijk (minder als op talibs laatste bijvoorbeeld), enkel royce vind ik wel iets toevoegen en styles p blijf ik een van de betere commerciele rappers vinden en zijn stijl past wel bij die van pharoahe monch.

Ik hang voorlopig tussen 3.5 en 4. Dus net als bij zijn twee eerder albums, erg genietbaar maar de genialiteit die deze man uitstraalt op tracks als agent orange, simon says, my life (refrein), oh no of the light kan hij geen album volhouden waardoor een echte classic ontbreekt in zijn (solo) oeuvre al kwam zijn eerste in de buurt.

Ik lig na een enkele luisterbeurt volledig in lijn met thgryda en flylo, de gastartiesten voegen vrij weinig toe. Het is zeker geen slechte muziek Pharaoh blijft een begenadigd emcee, de producties zijn over het algemeen prima maar echt opwindend wordt het te weinig. Clap is overigens duidelijk de uitschieter op deze plaat. Voor de rest zijn er eigenlijk niet echt nummers die bleven hangen maar wie weet komt dat wel omdat ik Clap al kende.

Let My People Go

Neen, dit doet het hem niet voor mij. Ik vind Monch op geen enkel moment echt speciaal om naar te luisteren en behalve bij enkele beats (Calculated Amalgamation) en bij de bijdrage van Royce heb ik nergens een bepaald gevoel van opwinding gekregen. Het lijkt gewoon wat langs me heen te waggelen.

The Grand Illusion (Circa 1973) is echt een dope track vooral dat refrein, clap is ook goed de rest gaat wel. Als ik hem nog een keer heb geluisterd stem ik.

Harde beats heeft dit album sowieso, daar ligt het niet aan. Voor de rest vind ik Pharoache Monch vrij constant rappen op een bovengemiddeld niveau. Toch wil het wel eens voorkomen dat mijn aandacht verslapt. Daarbij zijn er ook nog eens weinig gastartiesten die mij zijn bijgebleven. Vooral aan het einde wordt dit album erg sterk met nummers als Assassins, The Grand Illusion en Still Standing.

Even de video voor The Warning toegevoegd

Wel apart dat ze al die shit gewoon op YouTube hebben gezet O.o
YouTube - Pharoahe Monch W.A.R. (We Are Renegades) Album YouTube Premiere

Degelijk album van Monch, die net als bij Desire het toch vooral laat afweten bij de keuze van beats. Over de gehele lijn is het allemaal redelijk, maar er zitten toch altijd van die pijnlijke missers tussen zoals die verschrikkelijke rotbeat van Shine. Niet om aan te horen en met het ook al zo nietszeggende Haile Selassie Karate er gelijk achter zakt het album in de tweede helft even gruwelijk in. Wordt dan wel weer goed opgepikt maar zoals ik al zei, dit was ook al een probleem bij Desire. Rappen kan Monch als geen ander, van zijn fouten leren helaas nog niet.

Beste album van 2011 tot nu toe. Staan een paar erg harde nummers op (W.A.R, Assasins, The Grand Illusion). Ook de rest van het album luistert lekker weg.

De vaker ik dit luister de beter het word. Misschien wel beter dan "Desire".
Nog een keertje draaien dan maar..

wist niet eens dat Pharoahe een nieuw album had gedropt maar je hoort mij niet klagen! maar moet niet gekker worden... Talib was ook al langs me heen gegaan, ik heb het niet meer

anyway, pas 1x gehoord, klinkt wel lekker maar wacht nog even een paar luisterbeurten af voordat ik ga stemmen

goed hip-hop album! 3,5*

Er zijn weinig hiphopartiesten die het lang volhouden zonder hoorbare concessies te doen. Pharoahe Monch is één van de uitzonderingen op die regel. Met zijn groep Organized Konfusion bracht hij in de jaren negentig drie meer dan verdienstelijke albums uit - waarvan één op deze site zelfs de maximale waardering kreeg - en ook als soloartiest staat hij al ruim tien jaar stevig in zijn schoenen. Debuutplaat Internal Affairs (1999) kreeg vooral door de klassieke single Simon Says de nodige aandacht, maar ook opvolger Desire (2007) maakte indruk. Pharoahe liet op beide albums zien nog steeds een uiterst soepele rapper te zijn, die bovendien ook nog eens met intelligente, niet al te geconstrueerde teksten op de proppen kan komen. Op W.A.R. is dat eigenlijk niet anders.

Onvermijdelijk valt er ook bij dit derde album het nodige op een aantal losse tracks aan te merken, maar over het geheel genomen is dit een verrassend sterke en consistente release. Want Pharoahe presteert iets bijzonder knaps: zelfs tijdens de zoetsappige momenten verliest hij zich niet in goedkope efficiëntie, terwijl hij aan de andere kant ook nergens krampachtig aan zijn undergroundimago vasthoudt. Hij doet gewoon wat hij kan: rappen tot hij erbij neervalt en tegelijk een warm, soulvol gevoel op zijn publiek overbrengen.

Alhoewel: W.A.R. heeft met name in het begin een onheilspellender karakter dan we van Pharoahe gewend zijn. Niet voor niets staat de titel van het album voor We Are Renegades, en is er op de cover een duister gasmasker afgebeeld. Maar ook als de inhoud onwennig zwaar lijkt te worden, sleept Pharoahe je moeiteloos mee. Neem het indringende nummer Evolve (een Exile-productie), waar Pharoahe zijn talent als tekstschrijver en flowvirtuoos moeiteloos demonstreert. Eigenlijk is dit in een recensie amper te beschrijven, maar wellicht geeft het volgende citaat een goede indruk van zijn rijmcapaciteiten: “The anomaly your momma nominated me phenomenal//I dominated without a 6-pack abdominal//You could get 19 put through that like Amadou//So what I’ma do is seprate the fasle from the truest.”

Met een rapper die zulke teksten continu en zonder adempauze voorschotelt, kan het eigenlijk niet mis gaan. Soms krijgt Pharoahe een rustige, bijna serene beat voor zijn kiezen, andere keren voert een klassieke hiphopbeat weer de boventoon, maar altijd weet hij het nummer met doordachte inhoud en fijne flows eigenhandig te dragen. Het nadelige gevolg daarvan is dat veel gastartiesten enigszins wegvallen: het geschreeuw van Immortal Technique is wat irritant, Phonte komt niet verder dan een paar suffe, voorspelbare rijmpjes en de raps van Jean Grae verbleken zelfs nogal naast die van Pharoahe Monch.

Het onderstreept dat we hier met een grote rapper te maken hebben. Al bijna twintig jaar in de scene en nog steeds relevant: weinig mensen kunnen het Pharoahe Monch nadoen. W.A.R. is een prettig geproduceerd, strak album, dat misschien niet overal even overtuigend is, maar waar Pharoahe wel allerlei verschillende sferen bereikt - meestal bloedserieus, af en toe luchtig, en bovenal altijd passievol. Supersingle Clap (One Day) is wellicht het beste voorbeeld van Pharoahes kwaliteiten, met lines als: “We went from niggers to porch monkeys, to negros, to blacks, back to niggas again, yet niggas is still hungry//Abolish the N-word: the plan so corny, while home land security cams are all on me.” Als W.A.R. om wat voor reden dan ook de jaarlijst niet haalt, moet die track in elk geval bij elk hiphopjaaroverzicht voorbijkomen.

Hiphopleeft - Pharoahe Monch - W.A.R.

Hierboven is eigenlijk alles wel gezegd. Een goede underground plaat, wat ik eigenlijk wel van Pharoahe Monch gewend ben.

Thomas op HHL krijg dit album een 4.. En hier een 3.5

Ja wassup with that, ik ga ook naar een 4 gaan trouwens, na een nieuwe luisterbeurt. Alle tracks hebben gewoon een goeie productie en pm is sowieso een baas.

Sharp as always, Rene.

uh..

Raar, maar ik vind er niet veel aan. De vorige platen van Monch (solo) heb ik 4* gegeven, maar dit album pakt me niet. De productie is ok, maar springt er eigenlijk nooit echt uit en Monch zelf vind ik ook wat hinderlijk met zijn houterige flow. Vreemd wellicht, gezien hij volgens mij op dezelfde manier rapt als altijd (tekstueel blijft ie wel goed) en hij me nooit stoorde op zijn andere solo-platen, sterker nog: daar vond ik hem gewoon goed. Helaas kan ik het voor nu niet meer dan 3* geven. Nog wel een voor Royce's harde bijdrage.

Heb het album te pakken, maar nog niet helemaal geluisterd. W.A.R. en Clap vind erg relaxt. Assassins was ook niet slecht. De clip van Clap is ook wel grappig.

Duurde even voordat ik dit album kon waarderen, maar na elke luisterbeurt wordt het beter! Waar ik eerst niet onder de indruk van veel tracks was, is dat nu volledig veranderd. De producties zijn niet van wereldniveau maar zijn goed te doen, en Pharoahe flowt weer ouderwets zijn fantastische lyrics over variërende beats. Had graag een verse van IT gehoord op de titeltrack. Kan bijna niet anders dat dit album in mijn toplijstje van 2011 gaat komen, tot nu toe in ieder geval een van mijn favoriete albums dit jaar.

Favo tracks: Evolve, Clap, Let My People Go, Assassins, en Still Standing

4*

Het word eigelijk alleen maar beter inderdaad. Eigelijk is iedere track gewoon goed!

Op het eerste gehoor een prima plaat - maar die gitaarsolo's soms. Oei.

Wat stom dat Pharaohe zijn (geweldige) freestyle op De La Soul's Ghost Weed skit heeft gerecycled op Evolve ...

Was dat een recente freestyle? Want freestyles zijn namelijk vrijwel nooit freestyles meer tegenwoordig, maar simpelweg verses van nummers die gewoon op een album staan of komen te staan.

Even kijken. *kijkt* Hij staat op Mosaic Thump (waar als skits drie Ghost Weed "freestyles" op staan van P. Monch, B. Thought en P. Dawg) uit 2000, en is dus al 10 jaar oud. Maar ik geloof inderdaad ook niet dat dat een echte freestyle was, noemde het even zo voor het gemak .

Mijn mening over het album zelf: een beetje saai.

Oh, als het al op een officieël album stond is het sowieso cheap en idd stom.

Mijn interesse werd gewekt door de bombastische, uptempo beat van Calculated Amalgamation. Desire kan ik me zo 1, 2, 3 niet voor de geest halen, maar volgens mij kon ik die niet al te best waarderen. Zou me niks verbazen eigenlijk, want het energieke eerdergenoemde nummer geeft totaal geen goed beeld van de sound op W.A.R.

Monch weet gedurende het album nooit te overtuigen - maar dat heeft hij bij mij al jaren niet meer gedaan - en de meeste producties helpen hem ook niet. Naast het openingsnummer kan ik ook Black Hand Side (Styles P!) en Assassins waarderen, waar Monch eruit wordt gerapt door zowel Jean Grae als Royce.

Na uitvoerig beluisterd te hebben ben ik van mening dat dit het beste hip-hop album van 2011 tot nu toe is.

Echt vet!