Atmosphere - The Family Sign (2011)

Eigenlijk zijn She's Enough en Just For Show best nog goed! Deze plaat zet ik op het lijstje.

Just for Show vind ik zelfs een sterk nummer. She's enough vind ik het minste van het album, maar ook zeker niet vervelend.

Ik heb helaas een behoorlijk dubbel gevoel bij dit nieuwe album van Atmosphere. Het is altijd een van mijn favoriete hiphop formaties geweest, maar weten dit hier nog maar deels te bevestigen. Het album begint werkelijk fenomenaal met de eerste 3 tracks. Met name Became is genieten tot en met.. Maar dan komt voor mij de klad er in, track 4 tot en met 10 (met uitzondering van Who I'll Never Be) vind ik maar mwah, en Bad Bad Dady zelfs waardeloos. Goddank wordt het niveau van de eerste 3 tracks weer behaald in de 4 prachtige slot nummers.

Voor mij moeilijk te beoordelen dus: 8 te gekke tracks vs. 6 beduidend mindere.. Ik ga voor 3,5*

She's Enough alleen The Waitress op WLGYL is van een nog hoger (haast niet mogelijk) niveau.
Daarnaast zijn I Don't Need Brighter Days, Your Name Here en The Last To Say goed. My Notes en Became doen het ook nog wel, maar daarna wordt het toch beduidend minder.
Bad Bad Daddy, Millennium Dodo en Ain't Nobody zijn hier duidelijk de zwakste tracks.
Al met al vind ik WLGYL toch een pak beter.

Ben sinds kort maar eens in Atmosphere gedoken en dit was het tweede album. Heb wel aan de Atmosphere K.O. meegedaan van R&P. Was aangenaam verrast door deze gasten.
Op naar het volgende album.

Hoe smaken toch kunnen verschillen

Your Name Here! Fantastisch! Begin van het album is inderdaad ook fantastisch, net als het einde en Who I'll Never Be. Ik vind de rest echter niet zwak, wel minder goed, maar nog steeds prima luisterbaar. Ook Bad Bad Daddy.

Voor nu 4 sterren omdat er toch gewoon wat mindere tracks op zitten.

Gister pas begonnen met het luisteren hiervan, snap niet waarom ik zo lang heb gewacht, want WLGYLYPTSG was heel erg sterk.

Ook dit album staat weer vol met kwaliteit tracks, al staan er ook wat minderen op. Begin met een 4,0

Atmosphere is een band die ik vorig jaar leerde kennen, met de (dubbel-)EP ‘To All My Friends, Blood Makes the Blade Holy’. Daarop stonden enkele geniale nummers, waaronder ‘The Best Day’. Niet geniaal in de zin van virtuoos, nee. Geniaal in hun eenvoud. In hun degelijkheid. Dat pianoloopje, gecombineerd met die gitaarlicks en de aangename flow van Slug. Magie. Maar genoeg over die plaat, wat ik daarover denk, kunt u daar wel lezen.

‘The Family Sign’ heet deze opvolger voor het hier op MusicMeter erg gewaardeerde ‘When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold’. Een zware erfenis, die hoge verwachtingen met zich meebracht. Ook omdat bovengenoemde EP van 2010 ook al zo goed was. Nu, dat niveau haalt deze plaat net niet naar mijn mening, want er staan toch enkele mindere songs op. Zeker, Slug blijft één van m’n favoriete rappers, met een erg aangename flow; en Ant, tja. Geweldige producer, daar hoef ik geen tekeningetje bij te maken, natuurlijk. De plaat trapt ook aardig af, met ‘My Key’ en ‘The Last To Say’ begint het lekker chill, niet overhaast, geen drukte. Ingetogen nummers, elk gezegend met een goeie tekst. Het derde nummer leunt op mooi pianospel, en waar de tekst over gaat, dat hebben tig personen al gezegd hier. Origineel uitgangspunt, dat zeker. Erg goed nummer ook, Slug komt een beetje losser en vinniger over, niet langer achteruitgezakt.

‘Just For Show’ is de vooruitgeschoven single. Dacht ik toch. Een terechte keuze, want het heeft nagenoeg alles wat een single moet hebben. Het is catchy, uitnodigend, uitdagend, met een zweem van mysterie (die reggae-vibe). Het refrein ligt me wel, maar de rest van het nummer spijtig genoeg niet echt. Zeker niet het beste nummer op de plaat. En dat lijkt wel de inleiding van het zwakkere middenstuk van de plaat. ‘She’s Enough’ vind ik niet echt goed (ook qua tekst), in ‘Bad Bad Daddy’ bevalt de beat me niet en ‘Millennium Dodo’ is ook al niet echt geweldig te noemen. Wat je wel kan zeggen, is dat de accenten mooi laag per laag, erg subtiel, verlegd worden. Zo zou je deze plaat kunnen bekijken als een reis door het diverse kleurenspectrum dat Atmosphere anno 2011 te bieden heeft. Van ingetogenheid over brutaliteit naar berusting. Slug weet z’n woorden bij vlagen mooi uit te kiezen.

Na ‘Millennium Dodo’ gaat het gelukkig weer de goeie kant op. ‘Who I’ll Never Be’ wordt opgesmukt met akoestische gitaar, terwijl ‘I Don’t Need Brighter Days’ dan weer een pak voller klinkt. De live-muzikanten die Ant ter ondersteuning heeft opgetrommeld, leveren uitstekend werk. Lekker slepende beat. Het nummer eindigt wel erg abrupt, om dan de tocht verder te zetten met het luchtige ‘Ain’t Nobody’. De productie, de tekst, de Slug zelf, het klinkt onbezorgd en relaxed. ‘Your Name Here’ leunt hier qua stijl een beetje bij aan, al begint het wat zwaarmoedig op piano. De gitaar zorgt dan voor een wat luchtiger toontje, maar de piano valt niet weg te denken. Wederom een accentverschuiving. De manier waarop Slug z’n verhaal op die manier vertelt dat je steeds verder op het puntje van je stoel kruipt, om dan te besluiten met “But the truth is, I don’t miss you”. Meesterlijk.

‘If You Can Save Me Now’ is op zich geen slecht nummer, maar moet het afleggen tegen de twee laatste nummers. ‘Something So’ is vertederend mooi, m’n favoriet op dit album. Het raakt me op één of andere manier. De gitaar, de vredige sfeer, de opbouw ook in het nummer. sneller en sneller, heftiger en heftiger. De manier waarop Slug “Now everybody hold up the family sign” zingt/rapt. Erg aangrijpend, al weet ik niet waarom. Het heeft iets berustend. ‘My Notes’ is een geschikte afsluiter, en de piano-intro klinkt ook zo. Recapitulerend, als een overzicht biedend. Mooie outro ook. Piano speelt een hoofdrol op deze plaat, dat is duidelijk.

‘The Family Sign’ is een goeie plaat geworden, maar eigenlijk ook niet meer dan dat. De intensiteit van de voorganger wordt niet gehaald (behalve op ‘Something So’), en kwalitatief is het ook net wat minder. Toch kunnen we allerminst gewag maken van een slechte plaat, want daarvoor is Ant een te goede producer en Slug een te getalenteerde MC. Één van de beste hip-hopplaten van het jaar tot nu toe, wat mij betreft.

3,5 sterren

Mooie recensie.

Tevens de eerste die ik over een hip-hopplaat schrijf, denk ik. Of neen, die EP van Atmosphere waarover ik het heb hierboven, daar heb ik ook een stukje geschreven. Het is dan ook muziek waar heel wat over te zeggen valt. 'WLGYL, YPTSG' zal ooit ook wel eens een stukje krijgen.

Dankuwel, Glenn.

Dit album doet me op een paar tracks na echt niets, terwijl ik ieder nummer op de vorige een voltreffer vond.
De productie is vaak vervelend en Slug zijn raps lijken wat uit de lcuht gegrepen.

Hoe burgerlijk kan het zijn? ‘The Family Sign’, een vreselijk burgerlijke titel al, wordt geleverd in een mooi verzorgd cd-doosje dat je kunt uitklappen tot een fotolijstje en ter aansporing is er al een foto in het lijstje gedaan: aan de kleine worstenvingertjes te zien gaat het om de hand van een klein kind, Slugs zoon misschien? Het handje maakt echter wel een vuist: is dit het familieteken?

Het heeft waarschijnlijk te maken met de twee sleutelnummers van deze plaat: ‘The Last to Say’, een schijnbaar klein verhaaltje over huiselijk geweld, net als veel andere teksten op de cd in de traditie van Amerikaanse schrijvers als Raymond Carver, Kevin Canty en ook een beetje Jonathan Franzen. ‘You can’t hold hands when you make fists’, rapt Slug, ondersteund door een slidegitaar. Er is sprake van een gezin, maar dat gezin is geen fort waarin de bewoners zich samen weren tegen de grote, boze buitenwereld. Je zou cynisch kunnen stellen dat een familie een groep mensen is dat verbonden is door hun gezamenlijke ellende, al dan niet door elkaar aangedaan.

De titel zelf komt uit het liedje ‘Something So’, een prachtig klein liedje waarin Slug ‘They tell me that I’m not qualified to lend my voice to something so beautiful’, misschien een flinke tik op de vingers van hiphophaters, maar het kan ook wijzen op dat Slug net zo goed over kleine, mooie momenten vertelt. Zo’n moment staat centraal in dit ontroerende liedje, waarin de prachtige zin ‘The snow’s gone, it’s never growing back’ zit. Sneeuw dat teruggroeit, een ontzettend mooi beeld al. Maar dan toch, het nummer krijgt subtiel wat meer intensiteit mee en Slug maant ons aan tot ‘Everybody hold up the family sign’. Is dat nu toch die vuist op de voorkantje, in de lucht gestoken door een jongetje dat de symboliek van zo’n gebaar nog niet kent?

Dit is het frustrerende, maar ook boeiende aan ‘The Family Sign’: de teksten zijn helder, maar doen tegelijkertijd geen enkele moeite om het mysterie te verkleinen, laat staan bloot te leggen wat er achter schuilt. Exemplarisch is ‘Your Name Here’, waarin Slug de helft van een dialoog rapt. Hij heeft de jij-persoon in tijden niet meer gezien, het gaat waarschijnlijk om zijn ex-geliefde of een oude vriend waar hij lang geen contact meer heeft gehad en komt zo in een ongemakkelijke situatie terecht: ‘Hoe is het in LA? O wacht, je woont niet in LA? Chicago dan?’ Uitermate cynisch wenst Slug hem of haar ‘the best success and all that other shit’ toe, om in het refrein het erg pijnlijke ‘The truth is, I don’t miss you’ te zingen. Het perspectief op deze halve monoloog lijkt weer te kantelen: waarschijnlijk draait Slug een sort filmpje in zijn hoofd af, waarin hij door elkaar haalt hoe hij dat gesprek gaat voeren én wat hij eigenlijk zou willen zeggen.

Naast dit soort ongemakkelijke momenten, al dan niet opgesierd door akoestische gitaren, is er gelukkig ook plek voor wat luchtigere momenten. ‘She’s Enough’ is gewoon een ongecompliceerd mooie liefdesverklaring en ‘Bad Bad Daddy’ is een ferme plaagstoot richting rappers die Slugs kant op willen gaan. Opvallend in deze nummers, en in ‘Just for Show’, is dat het gitaarwerk richting het dissonante gitaarspel in veel nummers van Tom Waits gaat, denk bijvoorbeeld aan ‘Real Gone’. Soit, Ome Tom beatboxte vrolijk op de vorige van Atmosphere, maar zijn invloed is blijkbaar nog steeds niet uitgewerkt en dat is eigenlijk wel zo prettig.

Toch zijn het vooral de ongemakkelijke momenten, naast dat kippenvelopwekkende en tedere ‘Something So’, zoals het meeslepende ‘Became’, een Carveresque verhaal waarin een vermiste persoon uiteindelijk in een wolf veranderd lijkt te zijn, die deze plaat tot grote hoogtes stuwen. In ‘Who I’ll Never Be’ gaat het over het luisteren naar iemand in de kamer naast je, die liedjes schrijft zonder jouw hulp en inbreng. Wellicht zit het je zelfs wel dwars dat de liedjes misschien niet eens over jou gaan. De muren zijn zo dun dat je bijna een voyeur bent, maar ondertussen ben je ondanks dat sterke gevoel van identificatie toch een voyeur die naar een andere voyeur kijkt. Zo wordt de kracht van ‘The Family Sign’ feilloos blootgelegd: ondanks dat Ant voor prachtige producties zorgt en ook de gitarist en toetsenist absoluut op dreef zijn, staat toch Slug centraal die ongemakkelijke, verre van burgerlijke verhalen zo knap vertelt dat het niet langer ver-van-mijn-bedverhalen zijn, maar de luisteraar direct er bij betrekken en hem met een knap ongemakkelijk gevoel achterlaten.

Mooi beschreven!

Vind ik ook, geweldige review

Ikzelf vind trouwens Ant misschien wel net zo belangrijk als Slug op dit album trouwens, dit album bevat beats (noem het liever 'muziekstukken' ) die bij de beste horen die ik ooit gehoord heb. Geen enkele zwakke beat. Ant is een held Want over Slug heb jij alles al zo'n beetje gezegd

Probeer Ant dat zelf eens uit te leggen:P Ant: "He's a retard", Haha

Wat een idioot interview

Haha, die Ant is een held

Ik ben blij met jullie positieve reacties. Peace out.

Zozo, Maarten kan tekstjes schrijven, wie had dat gedacht? Blij om te lezen dat je mijn liefde voor Something So deelt, dat doet mij goed. Verder heb ik niet zo veel met deze plaat, maar je recensie was dermate sterk geschreven dat ik een dezer dagen The Family Sign nog een kansje zal gunnen. Slug en Ant mogen je daar wel dankbaar voor zijn.

Wist je dat nog niet, U-e-Z? Maarten is één van de meest getalenteerde tekstjesschrijvers die op MusicMeter zitten.

Mooie recensie.

Ik kan niet anders zeggen na dit prachtstuk

Nu zit je m'n ego behoorlijk te strelen en het nam al zulke groteske vormen aan, maar soit, ik klaag verder niet hoor.

Als er een nummer nou weinig mysterie bevat hier, lijkt het me toch 'Your Name Here'.

Mee eens.

Ik ben deze CD kwijt...

ik heb nog een nieuwe voor je te koop

Meh... Ik kan/mag de rest van het jaar geen CDs meer kopen...

Maar voor hoeveel?

Soit, 'Your Name Here' is een heel helder nummer qua tekst, qua boodschap tenminste. 'The truth is, I don't miss you', dat kun je niet verkeerd interpreteren. Maar de helft van de dialoog is weggelaten, wat doet raden naar hele delen van wat de ander zegt, wie de ander is, of dat er überhaupt sprake is van een dialoog. Het kan evengoed ook een innerlijke monoloog zijn, hoe Slug zich voorstelt hoe hij tegen die ander zal praten. Sommige stukken van de tekst ('You stopped drinking? Congretulations' bijvoorbeeld) deden me zelfs even kort denken dat-ie misschien een monoloog tegen zichzelf houdt, want je weet immers ook niet met wíé hij in gesprek is.

Het weet me voorlopig nog niet zo te overtuigen, maar ik ga het wel nog een aantal keren draaien de komende dagen. Soms klinkt het iets te zielig en ellendig, maar er zijn ook genoeg momenten die dat compenseren.