Protest the Hero - Scurrilous (2011)

Laat ik daar maar mee beginnen. Je zou bijna door de nieuwe van Radiohead vergeten dat er nog meer geweldige albums uitkomen of nog moeten uitkomen. De nieuwe van Protest the Hero is vandaag gelekt en vanaf luisterbeurt 1 ben ik er al helemaal gek op. Protest the Hero was altijd een opvallende band maar met Scurrilous gaan ze toch nog een stapje hoger komen. Vooral de zang is geweldig, lang geleden dat ik zo´n goede zanger heb gehoord in de moderne metal als Rody Walker samen met Tommy Rogers (Between the Buried and Me, ook bekend als Thomas Giles). In een tijd waar juist Pig Squeals en Grunts de overhand nemen in deze stijl is dit echt een verademing, wat een stem. De screams zijn helemaal weggelaten en daar ben ik heel erg blij mee, want dat was juist het ding wat ik bij Protest the Hero niks vond.

En dan de instrumentatie, wat een instrumentenbeheersing! De gitaristen soleren er echt op los en je hoort de bas echt heel erg goed. Protest the Hero maakt echt een geweldige mix van de Heavy Metal uit de jaren ´80 en de moderne metal van nu. 2011 was tot nu toe al een geweldig muziekjaar en daar helpt dit album nog meer bij. Dit album is de eerste om de eer te krijgen voor de eerste volle mep bij een album uit 2011. 5 sterren, wat een album. Zo zat ik ongeveer achter mijn computer tijdens de eerste luisterbeurt:



Nog een keer!

Zeker een zeer sterk album. Ik vind het niet zonde dat de screams weg zijn, maar ik had het ook niet erg gevonden als ze er nog inzaten, stoorde mij in ieder geval nooit echt. Maar iig, zeer sterk en zéér verslavend. Maar dat vind ik sowieso altijd bij Protest the Hero.

Muzikaal natuurlijk ook weer top. Man wat een instrumentbeheersing. Nog maar een keer!

Tegen beter weten (ik heb Kezia op 2* staan) heb ik me toch nog eens aan een Protest The Hero gewaagd, helaas met eenzelfde resultaat. Niets voor mij, dit soort metalcore die de riffage en solo's van Iron Maiden neemt en die extrapoleert naar absurde hoogtes, tesamen met de cheesy-ness die erbij hoort. Een enkel nummer kan ik nog wel trekken, maar daarna begin ik me gewoon dood te ergeren aan de non-stop riedeltjes chugga-chugga gitaarriffs. En als fan van the Fall of Troy durf ik beweren dat ik wel wat aankan qua gitaarwankery, maar dit gaat er te zwaar over.

Dat ze ditmaal opteren voor uitsluitende cleane zang valt me wel in de smaak - met screams erbij was het helemaal fout. Metalcore zal wel nooit echt mijn ding worden, helaas kan Protest The Hero me hier niet van gedacht doen veranderen. Op de achtergrond kan ik het nog wel verdragen, met de koptelefoon word ik er een beetje zot van; dus ik ga voor een bescheiden 2*.

Protest the Hero laat met deze plaat horen een blijvertje te zijn. Op deze 3e plaat wordt er minder gebruik gemaakt van grunts en dat vind ik enigszins jammer, want ik vond door de afwisseling de cleane zang er erg goed uitkomen. Maar op dat kleine puntje na is dit een geweldige plaat, technisch nagenoeg perfect en met een snelheid waarvan je u tegen zegt. Toch vergeten ze niet herkenbare songs te maken. Kortom deze plaat is genieten.

Lastig te beoordelen dit. De technische progressieve metal van deze canadese band zit vernuftig in elkaar en is duidelijk erg goed, maar een heel album achter elkaar beluisteren is behoorlijk vermoeiend. De drukke gitaarpartijen, constante tempowisselingen en voortdurende hoge zang zijn een aanslag op het gehoor en op gegeven moment wordt het allemaal nogal eenvormig. Het geluid is een mix van Iron Maiden, System Of A Down en Between The Buried And Me.