Metallica - Reload (1997)

Fuel is een lekker nummer, en The Unforgiven II ook wel (vooral mooi gedaan hoe ze de titel in het nummer hebben verwerkt), maar voor de rest kabbelt het album maar door en door zonder dat er ook maar iets spannend gebeurt. De zang is opzich wel goed, en er staan af en toe wel wat lekkere riffs hierop. Slecht is het album zeker niet, maar goed is het album ook niet echt. Daarom 2,5*.


Helemaal mee eens. Ik vind deze plaat ook veeeel te lang. De beste albums vind ik dan ook albums die 40/50 minuten duren.

Ben ik hier trouwens de enige die The Memory Remains maar een irritant nummer vind? Ik vind de riffs opzich wel fijn, maar de 'zang' van die Marianne Faithfull er in trek ik echt niet

Op "Reload" gaat Metallica door op de ingeslagen weg van "Load". Ik vind "Load" een van mijn favoriete Metallica albums. En ja, ik ben ook bekend met het oudere werk van Metallica. Maar ik beoordeel elk album op zich en hanteer ik ouder werk uitsluitend als referentie en nooit als in beton gegoten maatstaf. Vooral de eerste vier nummers van "Reload" vind ik van hetzelfde niveau als "Load". Het hoogtepunt is het heerlijke "Devil's Dance". Daarna worden de composities wel iets minder en duurt het album uiteindelijke gewoon wat te lang. Maar dat maakt "Reload" nog geen slechte plaat. In tegendeel, ik vind het een uiterst genietbaar album. Ik hoor prima harde riffs die meer naar hardrock neigen dan naar metal. Ook dat neem ik Metallica niet kwalijk. Als ik elke band moet gaan houden aan al dan niet bestaande referenties in de bandnaam, dan heb ik daar een dagtaak aan. Het tweeluik "Load/Reload" is lekker hardrock album, waar wat mij betreft niet veel mis mee is. "Load" verdient nog steeds mijn voorkeur, maar "Reload" is een prima opvolger als je het mij vraagt.

Nu ik weer vrij ben maar weer eens de tijd genomen om een stukje te schrijven. Ik ben compleet verkeerd begonnen bij Metallica en pas later in aanraking gekomen met het oude werk van ze. Metallica klinkt totaal anders en de thrash metal heeft plaats gemaakt voor een wat meer heavy metal/hard rock geluid met veel blues en southern rock invloeden.

Alhoewel Load en Reload in dezelfde tijd zijn opgenomen klinkt Reload toch iets donkerder. De productie van Bob Rock is weer van hoog niveau en je kunt het speelplezier duidelijk horen. Helaas weet Reload mij over de hele linie minder te boeien dan Load, maar dit mag de pret niet drukken. Er zijn weer 13 vrij verschillende nummers wat zorgt voor de nodige afwisseling.

We gaan meteen snel van start met Fuel wat een lekker opzwepend nummer is. Dit nummer geeft je echt energie en is 1 van de weinige nummers van deze periode die nu nog live gespeeld wordt. Terechte klassieker! Vervolgens nemen we wat gas terug bij The Memory Remains. Het nummer is zeker niet slecht maar wordt nergens echt spannend. Ik vind de bijdrage van Marianne Faithfull niet echt iets toevoegen aan het nummer, het ge “nanananana” gaat ook net wat te lang door op het einde. Al met al 1 van mijn minder favoriete tracks van ReLoad. Met een dreigend bas intro begint Devil's Dance. Wat een geweldig nummer is dit eigenlijk! Het klinkt totaal anders dan de rest van Load en ReLoad. Heerlijk onheilspellende sfeer en lekkere riffs, een van de best nummers van Metallica uit deze periode.

Na het dreigende Devil's Dance is het tijd voor The Unforgiven II. Best een goed nummer met de nodige afwisseling en er zitten weer de nodige southern rock elementen in. Helaas valt hij tegen in vergelijking met het 1e deel, iets wat je misschien daarom ook beter niet kunt doen. Het einde heb ik altijd wel erg sfeervol gevonden. Better Than You begint apart met een beat, wat ben ik altijd toch blij als ik die drums erbij hoor komen, ze maken gelukkig geen dance nummer. Best een lekker nummer al vind ik hem niet zo bijzonder. Slither moet 1 van de zwakste Metallica nummers zijn ooit, James Hetfield zingt de coupletten vrij irritant en het refrein heeft me op de een of andere manier altijd een beetje tegengestaan. De mainriff vind ik dan wel weer oké. Als 1 van de weinige hier vind ik Carpe Diem Baby eigenlijk wel een sterk nummer. Lekker log nummer met een niet zo voor de hand liggende 'mood'. Dit nummer bevalt me stiekem wel.

Het tempo gaat weer wat omhoog met Bad Seed. Een wat minder nummer van ReLoad, redelijk standaard opbouw en niet zulke hele bijzondere riffs. Slecht is hij zeker niet, hij rockt wel lekker weg. Gelukkig komt er weer hoogtepunt van de cd, namelijk Where the Wild Things Are. Lekker nummer met mooie rustige stukken. Ook een van de weinige nummers waaraan Jason Newsted meeschreef. Erg ondergewaardeerd en een van mijn favoriete nummers van het album! We krijgen weer een flinke rocker, maar deze keer wel van kwaliteit. Prince Charming is een lekker nummer met een prima refrein. Met 6:04 niet zo bondig maar wel binnen no time afgelopen.

Een totaal eigen sound heeft dit nummer, Low Man's Lyric. Mooi rustig begin en outro. Mooie opbouw en een gevoelig zingende James Hetfield. Origineel instrumentaal ook met behulp van een instrument wat ik eigenlijk niet ken (een hurdy gurdy). Een vreemde eend in de bijt van het Metallica oeuvre maar zeker een prachtig nummer! Attitude is weer een typisch (Re)Load rocker. Niet bijster sterk maar ook niet een echt slecht nummer. Een van de nummers die mij wat minder is bijgebleven. Gelukkig wordt er afgesloten met Fixxxer, wat een van de sterkste nummers van het album is. Wat een vete opbouw en gave riffs! Het doet wat denken The Outlaw Torn van Load wat ongeveer van hetzelfde niveau vind. En neemt halverwege mooi even wat gas terug om uiteindelijk nog een keer goed los te barsten.

Al met al een aardige goed album van Metallica. Helaas staan er wat meer minder sterke nummers op dan op Load en vind die ook een stuk beter dan deze. Toch vind ik het een album wat ondanks zijn lange speelduur lekker weg luistert. Het lijkt totaal niet op het oude werk van de band en kan me ook goed voorstellen dat met die gedachte in het achterhoofd de beoordelingen voor dit album een stuk lager zijn. Ik denk dat als dit album door een andere band was gemaakt het een stuk hoger had gescoord. De sound op deze albums blijft verslavend!

De 3 sterren gaan naar: Devil's Dance, Where the Wild Things Are en Fixxxer
Minste nummers: Slither, Bad Seed en Attitude

Deze krijgt van mij 3,5*!

Niet de beste periode voor Metallica, maar men was in ieder geval wel vrij productief eind jaren '90. Iets meer 'metal' dan voorganger Load, die wat meer bluesrock bevatte, maar helaas zijn de songs dit keer zelfs nog wisselvalliger. Songs als Fuel, Carpe Diem Baby en het afsluitende Fixxxer zijn prima, maar daar tegenover staan langdradige en nogal geforceerde tracks als Where The Wild Things Are en Low Man's Lyric, die de vaart behoorlijk uit de plaat halen. Nee mensen, niet alles is de moeite waard om uit te brengen, puur omdat het kan. Overigens een bizarre gedachte dat Metallica sinds deze Reload nog maar twee 'echte' studioalbums heeft uitgebracht.

Tussen The Unforgiven II, die me beduidend minder goed bevalt dan vroeger, en Low Man's Lyric heb ik werkelijk geen enkele song onthouden. Ja, Fuel is een vette opener en The Memory Remains kan ik ook wel van genieten, Low Man's Lyric heeft een fijne vibe en het vervolg op The Unforgiven heeft in ieder geval nog een mooie tekst. Verder zingt Hetfield op het hele album nog steeds goed en...

Ja, ik kan er niet meer van maken. Ik vind het gewoon goed gespeelde saaiheid. Denk dat ik met een knipbeurt van Load en Reload een aardige plaat van drie kwartier kan maken, maar verder is dit niet iets waar ik verder nog meer uit ga halen. Next!

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload

Met het sterke begin van dit album rekende ik er wel op dat deze nog wel boven Load zou eindigen. En nee, dit is gewoon niet best. Op Fuel en The Memory Remains hoor ik vooral heel lui geschreven songs. Nummers die je zou kunnen verwachten van een doorsnee bandje dat ieder weekend in een kroeg speelt voor een kratje bier. The Unforgiven II voelt aan als een crappy sequel zoals je bij veel films ziet. Bij Low Man's Lyric kun je dan nog even opkijken vanwege een hurdy gurdy. Daar vond ik het gitaarwerk nog wel behoorlijk, maar krijg je een nutteloze outro van een minuut op deze verder toch al veel te lange plaat. Zelfs James lijkt het na een nummer of vier opgegeven te hebben. Ik ben het ermee eens dat Load en Reload samen een veel en veel te lange dubbelaar zou zijn geworden. Ik blijf er gewoon bij dat een cd van 50 minuten nog makkelijk een prima score had kunnen krijgen. Nu ik beide albums met volle aandacht (en dat is moeilijk hoor) gehoord heb, snap ik de commentaar die fans altijd hadden.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. S/T
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload

Soms luister je een album na vele jaren weer eens terug en blijkt een album een stuk beter te zijn dan je je herinnerde. Soms…..

In dit geval echter zijn de 75 minuten die dit album duurt een regelrechte worsteling. Opener Fuel is nog wel OK en The Unforgiven II kan ik ze nog wel vergeven. Voor de rest is het matigheid troef. Matige ideeën die veel te lang worden herkauwd. Deze CD kan weer voor onbepaalde tijd de kast in.

Reload is de B-side van het concept voor een dubbelalbum van Metallica rond 1996. Dit werd als te veel van het goede bestempeld, en zodoende kregen we Load en een jaar daarna Reload. Load is mij door de jaren heen steeds beter gaan bevallen, bij Reload heeft dit nog een stuk langer geduurd. Het voelde in eerste instantie aan als de B-side, op enkele nummers na zoals Fuel, The Memory Remains, en The Unforgiven II, was er naar mijn idee maar weinig te genieten. Tegenwoordig vind ik dat deze plaat niet veel onder doet voor zijn voorganger. Devil's Dance kent een goede groove zoals door anderen al is benoemd, Low Man's Lyric is heerlijk melancholisch, Attitude is wat meer uptempo en bevat ook wat meer attitude ten opzichte van de rest van het werk, Fixxxer is uitgegroeid tot 1 van mijn favorieten met een wat meer uitgesponnen karakter en toch ook weer mooie persoonlijke teksten van Hetfield. De overige nummers zijn prima, maar niet fantastisch. Het is dan geen klassieker als de 1e 5 albums, maar ook hier luister ik af en toe graag naar.

1. Metallica
2. Ride The Lightning
3. Master of Puppets
4. ...And Justice For All
5. Kill 'Em All
6. Load
7. Reload

Load the B-sides... Laten we het Reload noemen, dat toont onze creatieve armoede helemaal goed aan het publiek. Er zal ongetwijfeld een publiek voor zijn, maar ik ben het niet. Ik twijfel eigenlijk welke ik slechter vindt, maar Load heeft tenminste nog iets van afwisseling. Dit is me net allemaal teveel van hetzelfde rechttoe rechtaan alternatieve rock.

De heren hebben eigenlijk niet meer de kunde om echt indrukwekkende muziek te maken. Het klinkt allemaal zo zielloos, simpel en op de automatische piloot. Leukste nummer is de opener, maar daarna wordt het allemaal erg eentonig en saai. Leuk dat ze een andere koers proberen, maar ik mis de passie, het vuur en de creativiteit die ze in de eerste paar platen stopten.

Verder ga ik er geen woorden aan vuil maken. Snel vergeten deze handel.

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. Load
7. Reload