J Mascis - Several Shades of Why (2011)

Ik ga nu al opwaarderen. Wat een groots en emotievol werkstuk! En de zeer gedoseerde elektrieke gitaarinvullingen kennen zelfs nog meer emotie dan de zang en melodielijnen. Wonderschoon. 10 tracks lang!

Het refrein van Is It Done doet denken aan het refrein Weekenders van Ozark Henry. Ben bezig met een eerste luisterbeurt, eerste indruk is erg sterk.

Wat komt er toch veel muziek uit die moeite van het beluisteren waard is op het moment: The Boxer Rebellion, Radiohead, Elbow, Cold War Kids, William Fitzsimmons en dit dus. Ik zie door de albums de muziek niet meer (of zoiets).

Misschien gooi ik hem nog een half je omhoog!
Goede plaat dit!

Ik doe het gewoon, lekker zaterdag avond plaatje

Idem. Heel veel sterke albums de laatste tijd.

Los van het feit dat irritant met een t geschreven werd last time I checked, ben ik het hier aardig mee eens. De stem van Mascis doet me denken aan de zanger van Counting Crows en die is me echt een beetje de keel uit gaan hangen. Met name op What Happened vindt ik de overeenkomst vrij groot helaas. Dat zou weleens een struikelblok kunnen worden om dit vaker te luisteren.

Ieder zijn voorkeur, maar iemand die de emotie in Mascis' kraakneuzel niet herkent, kan ik best volgen, maar moet hem -als ie er zin in heeft- toelaten en dan de bijna ondenkbare subtiliteit erin ontdekken, daarna zal hij voor eeuwig anders piepen.

Weinig mis met de stem van dhr. Mascis; nog minder is er mis met de muziek op dit album. DirkM plaatste al de opmerking dat er zo belachelijk veel goede muziek uitkomt momenteel en ik kan niet anders dan beamen (elk jaar is er wel zo'n periode dat het niet meer bij te houden is . Een absolute edelsteen! Een parel schiet namelijk te kort.

Prachtig eigenlijk om dit naast Dinosaur Jr. in de (digitale) kast te hebben staan!

Op voorhand welhaast een voldoende alleen al voor de hoes. Mooi gedaan. De naam J Mascis zei mij niets, maar blijkt dus om de voorman van Dinosaur Jr. te gaan die destijds de gruis van Neil Young vertaalde met een hoofdletter G. Dit Several Shades of Why is toch van een rustiger karakter en heeft dan ook raakvlakken met diezelfde Young. Mooie liedjes, waarin melodie en teksten goed naar voren komen, met daarnaast wat gruizige gitaarsolo's naast de akoestische ondersteuning. Een album dat misschien nog wel wat meer bij mij moet groeien, maar voor nu prima wegluisterd.

De ideale manier om naar deze plaat te luisteren is je cd speler op shuffle te zetten samen met een wat up beat en ingewikkeldere plaat. Er komt dan wat meer afwisseling in. De nummers van Mascis vallen hierdoor op in hun eenvoud.
Schitterend.

Dit is hem dan. De beste plaat van 2011, tot nu toe. Wat een schitterende plaat, die (misschien) extra prachtig klink vanaf paars vinyl.
J. Mascis kon na alles wat hij met Dinosaur Jr had gedaan al niet meer stuk, maar hij flikt het weer om een huzarenstukje neer te zetten met Several Shades of Why.

Dank u J, voor deze prachtige plaat!

4,5*

vanavond concert! heb er zin in. hopelijk doet hij ook nog wat dino covers wat die klonken ook heerlijk akoestisch zag ik alop youtube.

Deze plaat is tot nu toe toch wel een toppertje in het toch al rijke muziekjaar 2011!

Concert was super, wat kan die man in zijn eentje een geluid neerzetten! Solo's zijn weergaloos. Dit album wordt elke keer beter. Voor mij alvast eindlijstjesmateriaal voor dit jaar!

Helaas kon ik niet. Balen. Goed te horen dat het super was. Ik ben het met je eens. Dit is op zeker een toptienplaat dit jaar.

Er staat op YT een nummer van Dinosaur Jr,
als je zou zoeken op Dinosaur Jr en Henry rollins dan vind je hem denk ik..

Daar zit ook zo'n super solo in van hem, echt gruwelijk goed..

Die kerel kan idd spelen..


straks de cd luisteren..

Ik kan er niet over uit. Is het een meesterwerk? Het neigt er naar wat mij betreft. Ik verhoog naar de volle mep. Rock on brilliant weirdo.

Ik vraag me af waarom je dat vindt. Ja, de sound en feel van de nummers is goed maar de teksten zijn te matig voor een meesterwerk.

Dan heeft Mascis nog nooit een meesterwerk gemaakt? Ik vind de teksten heerlijk naief en eenvoudig, Teksten van iemand met een hoge intelligentie maar met een erg beperkte/letterlijke blik op de emotionele wereld. Autist? Zou zo maar kunnen. Hij stond nooit bekend om zijn sociale intelligentie.

Buiten dat, voor mij kan rock- en popmuziek briljant zijn zonder hoogwaardige poezie. Als de spanning in de muzikaliteit de boventoon voert, en de emotie/feel telkens weer raakt, word ik een stuk milder naar de teksten. Ik moet dan wel bekennen dat het feit dat ik geen native speaker ben dat vergemakkelijkt.

"several shades of why". Alleen die poetische titel vergoed trouwens ook al veel. Da's toch een heel mooi beeld?

Ik hoef ook geen hoge poetische teksten, maar wat Mascis hier doet is puur rijmen. Zo hebben ze amper meet betekenis.

Snap ik. Maar ik heb in elk geval aagegeven waarom het ondanks dat voor mij toch een meesterwerk is.

Dit is zeker een goede plaat maar ik heb de laatste tijd meer erg goede releases gehoord!

heel, heel fraai dit. behoort tot het beste wat de man gemaakt heeft vind ik.

Zoveel stemmen en niemand die even de tijden invoert..
(Dus heb ik het zelf maar even gedaan )

heeft iemand de versie met de twee bonustracks?
(I been thinking en Circle)
Zijn deze bonustracks van hetzelfde niveau als de reguliere nummers?

Hierbij:

Circle of Friends (live in melkweg)

I been Thinking

Zeer mooi plaatje dit, rustige en sfeervolle muziek. Akoestisch wil nog wel is licht eentonig zijn, maar er wordt genoeg gebruik gemaakt van andere instrumenten om dit te voorkomen. Af en toe wat strijkers, maar met name de elektrische gitaar er doorheen doet het erg goed bij mij. Ik ben niet bekend met het werk van Dinosaur Jr, moet ik maar is achteran.

4*

Een erg fijne plaat, zeer sfeervol idd en van constante hoge kwaliteit. Mooi zo'n beheerste plaat van een muzikant die toch vooral gekend staat voor een geluidsmuur van feedback en knallende solo's. Prachthoes ook zoals hier al vaak is aangehaald.

Dit afdoen als een akoestische Dinosaur Jr plaat is m. i. wat te kort door de bocht, dan zou je uitkomen op allemaal nummers als 'Is it done' en dit is duidelijk niet het geval. Favorietjes als 'Too deep' of het titelnummer lijken bv. niet echt op het Dinosaur werk.
Aan Masics klaagstem is geen ontsnappen en die zorgt natuurlijk voor een erg duidelijke link. Ik geef toe dat je ervoor moet zijn en/of in de stemming moet verkeren, maar ik heb er altijd enorm van kunnen genieten en dat is hier niet anders. Mss niet de beste zanger maar wel erg karakteristiek geluid en wat mij betreft met best veel emotie.
Daarnaast komt in dit akoestische werk de invloed van Neil Young op Masics mss nog duidelijker naar voren, nooit een kwade referentie.


Deze plaat doet mij eigenlijk enorm verlangen naar een akoestische Dinosaur-plaat, want bassist Lou Barlow heeft qua akoestische / lo-fi songschrijverij al veel meer zijn sporen verdiend dan J Masics (zie ook Sebadoh en Folk Implosion). Ik vind hem voor dit soort muziek ook een betere zanger dan J en had hem graag een aantal nummers horen zingen van deze plaat.
Tot het zover is stel ik mij wel tevreden met het solowerk van beide heren. Ik ben allang blij dat ze samen blijven spelen (blijft allesbehalve een evidentie blijkbaar), fantastische muzikanten zijn het.

Wat een heerlijk album heeft J Mascis hiermee toch gemaakt. Heerlijk om bij te ontspannen, lekker op een luie zondagmorgen. En extra lekker van roze/paars vinyl!