Jethro Tull - Heavy Horses (1978)

De tweede folkprog-plaat van Jethro Tull. "Heavy Horses" is een geslaagd vervolg op het sfeervolle "Songs From The Wood". De stemming is iets aardser, ruwer en minder fantasierijk, maar voor de rest zijn er genoeg redenen om naast Songs ook dit album als ideale soundtrack voor de kerstdagen te gebruiken.

Het eind van het eerste nummer irriteerd mij soms, maar voor de rest een prachtalbum. Mooi voorbeeld van de folkrock fase van tull. De twee bonus nummers zijn mooi, maar iets anders als de rest van het album. Als je van roots to branches en/of songs from the woods houdt is dit een aanrader.

Als ik een top-10 van Jethro Tull nummers zou maken dan heeft de titeltrack alvast een plaats. Dit is ook veruit het beste nummer van het album. Voor de rest geen echte uitschieters, gewoon een vrij goeie plaat. Rover, No Lullaby en eventueel One Brown Mouse zouden na Heavy Horses de beste nummers zijn.

3,75 *

Een waardige opvolger van 'Songs From The Wood'. Goed uitgebalanceerd album, met Anderson goed op dreef. Gedreven en in zijn element. Voor mij bijna even genietbaar als Thick as a Brick en A Passion play.

Decemberists wordt vergeleken met R.E.M., Neutral Milk Hotel en Belle and Sebastian, terwijl Jim DeRogatis van de Chicago Sun-Times het album The Crane Wife "het beste Jethro Tull album sinds Heavy Horses" noemde.

Heerlijke plaat, en dan met name de titeltrack! 4*

Heerlijke tijdloze plaat.
Niet zo hoogdravend als Thick as a Brick en Passion Play.
Niet zo standaardrock als Aqualung en Too Old To Rock 'n Roll.

Lekkere folkrock en de zang is geweldig.
Ik vind One Brown Mouse zo'n lekker nummertje.

Waar slaat deze reactie op?!?

de persoon in kwestie is tien maanden geleden geband, dus dat blijft een open vraag, vermoed ik

Hier ga ik slapeloze nachten aan overhouden

Een realistischer album dan "Songs from the Wood" maar met dezelfde folk rock-sound. Goed onderhouden, stevig gespeeld en mooie teksten. Start overtuigend met "And the Mouse Police Never Sleeps", "No Lullaby" is een zeer sterke song, "One Brown Mouse" is eerder grappig en doorbreekt de sleur wat. Geen fenomenaal einde, maar toch een aardigheid, die "Weathercock". Aanrader voor de fans.

Schitterend vervolg op Songs From the Wood. Voor mij het laatste echte wapenfeit van Tull. De titeltrack Heavy Horses is het beste nummer. Eveneens hou ik ook van het nummer Moths.



Hmm, vreemde opmerking. Het zou leuk zijn als je daar es meer uitlegt over geeft. Lijkt me maar weinig verschil. Songs From the Wood is wat meer Progressiever dan deze. Niet meer, niet minder.

Jethro Tull is altijd (ten onrechte) afgedaan als progressieve rockband. Terwijl de band eigenlijk maar 2 symfonische rockplaten heeft gemaakt (Passion Play, Thick as a Brick).

Het is eigenlijk gewoon een rockband die verschillende terreinen heeft afgezocht en met verve allerlei stijlen heeft afgewerkt.

Midden jaren 70 besloot de band het eens in de folkhoek te zoeken. Resultaat: 3 hoogstaande folkrockplaatjes op een rijtje: Heavy Horses, Songs from the Wood en Stormwatch.
Waarvan met name de eerstgenoemden de betere werkjes zijn.

Het gaat de band goed af. Ian's stem, akoestische spel en fluitspel alsmede het drumwerk van Barlow lenen zich uitstekend voor deze stijl.

Een echt daadwerkelijk schitterende en springerige plaat.

Alles wat Ian en Martin doen slaagt. Het nummer Heavy Horses is het beste rocknummer wat ooit is gemaakt. Het zou op 1 moeten staan in de top 2000, maar ik vind het wel prettig eigenlijk dat het niet zo bekend is. Het geeft me een veilig gevoel van iets te houden wat enkel behouden is voor een beperkt groepje liefhebbers. M'n zwager komt net binnen terwijl ik dit luister en is onder de indruk. "Nooit gehoord" zegt hij "maar erg goed!" en ik lieg geen woord. Ik ga m'n leven niet meer wijden aan het promoten van Tull. Als ik maar weet wat goed is, toch?

Ben het volledig eens met voorgaande reacties maar het blijft een idioot laag gemiddelde voor deze voortreffelijke plaat.

Ben Jehtro Tull een beetje (her) aan het ontdekken. De recensies hierboven nopen alweer tot nieuwsgierigheid naar dit album (dat ik helemaal niet ken). Er is ook zoveel mooie muziek.
Too much interesting music, too less time.

There, I fixed it .....

Voor mij is dit het laatste echt interessante album van Heer Tull. Een verademing na Songs From The Wood, waar ik echt de zenuwen van krijg omdat de heren daarop veel te druk bezig zijn met allerlei nerveus jigs & reels gefiedel. Hier gaan ze gewoon weer uit van waar ze goed in zijn in plaats van te willen laten horen dat ze ook nog andere stijlen beheerschen .........

Ik vind dit album beter dan songs from the wood.
Wat een topnummer is Journeyman.
Komt zeker in mijn top 10 van JT nummers.

Deze plaat viert ook zijn 40ste verjaardag al hier Heavy Horses 40th Anniversary 'New Shoes Edition' - Jethro Tull - jethrotull.com
Waarbij Minstrel In The Gallery en Songs From The Wood extra live materiaal heeft waarbij het zwaar genieten is hebben we hier een 2CD uit Bern
De CD Busting Out is hier ook gedeeltelijk opgenomen dus of dit iets gaat toevoegen weet ik niet maar wel hier een live uitvoering van Heavy Horses (die staat niet op Busting Out dus die hebben we vast)

Ik ben gelukkig in het bezit van de New Shoes editie .. ben niet bekend met de "oude" cq originele versie .. maar deze New Shoes editie is werkelijk subliem. Wat een topwerk heeft Steven Wilson weer geleverd !

Oude versie staat er ook op.

de new shoes editon is inderdaad heel mooi.

Een mooi vervolg op Songs from the Wood. Dezelfde stijl wordt aangehouden maar de muziek is niet zo druk en de sfeer eigentijdser. De nadruk ligt meer op folkrock, minder op prog. Het is een geheel van sterke nummers. Geen echte uitschieters maar mijn favorieten zijn Acres Wild en het uitgesponnen Heavy Horses.

88/100

Goed album wat strakker qua klank enne.....one Brown mouse is briljant

wat is the new shoes editie precies?

ik snap meteen wat er bedoeld wordt als Heavy Horses als minder druk dan Songs from the Wood wordt omschreven. Laatstgenoemde heb ik net in huis gehaald en 't viel me op het eerste gehoor niet altijd mee erdoorheen te komen, daar waar ik Heavy Horses meteen goed vond; van iemand geleend weliswaar en een week wat intensiever gehoord. Heavy Horses is wat toegankelijker met meer oog voor mooie melodieën en eigenlijk is elk schot wel raak hier. De plaat heeft zich in vrij korte tijd in mijn geheugen genesteld.

Heerlijk, dat titelnummer. Puur genieten.

Maar Moths vind ik ook een heerlijk nummer. Rustig melodietje met heerlijk fluitspel van Ian, die rond de andere instrumenten heen danst. Grensverleggend? Nee. Intrigerend? Nee. Gewoon een heel lekker laagdrempelig nummer. Kan zo op sky radio gedraaid worden....

Het moment dat Ian Anderson begint met zingen in de titel track is fenomenaal!
een van de allermooiste Jethro Tull nummers...

Geruild tegen een dubbele lp (Wings' Venus & Mars) en durf wel te zeggen dat ik omhoog geruild heb. Sterke plaat die folk en rock mixt in vernuftige songstructuren die het geheel spannend en onverwachts houden. 'Rover' en het titelnummer springen eruit, maar een misser is hier niet te vinden. Mooie aanvulling op de bescheiden Tull-collectie en misschien een trigger om Jethro Tull wat vaker te draaien.

Ook hiervan de 40th Anniversary / Steven Wilson-remix lp met boekwerk in huis gehaald.

De sound is fenomenaal. Een werkelijk prachtige mix van een toch al niet misselijke plaat. Het uigebreide boekwerk met essays, interviews en foto's is genieten.

Ook hier een enkele lp, dus geen bonustracks zoals bij de cd-boxsets. Er is wel een 10" EP van Moths , die ook wel de moeite waard is. Hetzelfde geldt voor de EP van North Sea Oil en de RSD-uitgave Stormwatch 2.

Ik ben wel benieuwd of de Associated Recordings van Songs from the Wood en Heavy Horses nog een aparte release krijgen zoals Stormwatch 2 en Warchild II.

Heavy Horses was de eerste Tull-plaat die ik niet meteen na het verschijnen ervan heb aangeschaft. Dat ligt niet aan het album, maar aan mijn eigen muzieksmaak die gaandeweg mijn jonge jaren begon op te schuiven richting hardrock en metal, en minder bleef steken on mijn oude liefde, de progrock. Al vind ik Jethro Tull moeilijk te duiden onder progrock, het is meer een mengeling van prog en folk, zeker op deze schijf.
Ik kon er aanvankelijk niet zo warm voor lopen, vond het een beetje " meer van hetzelfde" en achteraf gezien is dat dan weer bijzonder, want als ik Heavy Horses nu beluister is het toch wel weer een klasse apart van Anderson en zijn mannen.
Het titelnummer vind ik weergaloos, alle overige nummers zijn alleszins de moeite waard en dat is het.

Net als z'n voorganger een mooie mix van rock en folk, met boeiende "landelijke" teksten die variëren van geestig (de opener) tot oprecht ontroerend (het titelnummer), voor mijn gevoel net zo geïnspireerd als Songs from the wood maar net iets minder goed doordat veel nummers iets minder beklijven en daardoor iets minder indruk maken. Ik lees dat Ian Anderson tijdens de opnames voor het eerst iets merkte van wat later als COPD gediagnosticeerd zou worden; ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft, maar op Acres wild en Moths vind ik hem qua timbre soms net op Cat Stevens lijken. Beetje jammer ook dat het mooie slotnummer (en daarmee dus het album) eindigt met een fade-out, maar al met al (en met dank aan die heerlijke arrangementen vol vette gitaren en wervelende fluiten) is dit toch een redelijk sterke plaat met het titelnummer als absoluut hoogtepunt.

En de enige plaat van Tull met wel 5 nummers die naar een dier verwijzen, wat het landelijke aspect alleen maar vergroot. Waarbij the mouse police natuurlijk een huiskat is.