Jethro Tull - Heavy Horses (1978)

Een realistischer album dan "Songs from the Wood" maar met dezelfde folk rock-sound. Goed onderhouden, stevig gespeeld en mooie teksten. Start overtuigend met "And the Mouse Police Never Sleeps", "No Lullaby" is een zeer sterke song, "One Brown Mouse" is eerder grappig en doorbreekt de sleur wat. Geen fenomenaal einde, maar toch een aardigheid, die "Weathercock". Aanrader voor de fans.

Net als z'n voorganger een mooie mix van rock en folk, met boeiende "landelijke" teksten die variëren van geestig (de opener) tot oprecht ontroerend (het titelnummer), voor mijn gevoel net zo geïnspireerd als Songs from the wood maar net iets minder goed doordat veel nummers iets minder beklijven en daardoor iets minder indruk maken. Ik lees dat Ian Anderson tijdens de opnames voor het eerst iets merkte van wat later als COPD gediagnosticeerd zou worden; ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft, maar op Acres wild en Moths vind ik hem qua timbre soms net op Cat Stevens lijken. Beetje jammer ook dat het mooie slotnummer (en daarmee dus het album) eindigt met een fade-out, maar al met al (en met dank aan die heerlijke arrangementen vol vette gitaren en wervelende fluiten) is dit toch een redelijk sterke plaat met het titelnummer als absoluut hoogtepunt.

In 1978 was deze jonge puber inmiddels heel erg van de radio en ontstond langzamerhand een voorkeur voor snelle liedjes, liefst met scheurende gitaar. Van een groep als Jethro Tull had ik geen benul. Wellicht dat ik de hoes van Heavy Horses wel eens voorbij heb zien komen; mijn ouders hadden de driemaandelijkse catalogus van Boek en Plaat, mogelijk stond hij daarin. Áls dat zo was, was de foto van een bebaarde man met in bruin pak, mal hoedje op het hoofd en twee paarden aan de handen me niet aantrekkelijk voorgekomen.

Toen ik in 2014 door de discografie van de groep heenging, ontdekte ik echter dat er met Acres Wild, Moths en Rover drie appetijtelijke liedjes op staan. De bijzondere combinatie van progrock en folk, de ingewikkelde maatsoorten, akkoordenreeksen en overgangen in combinatie met folkelementen als mandoline en viool (de laatste van gastmuzikant Darryl Way) maakt dat Jethro Tull een unieke plek inneemt.
Inmiddels blijkt opener ...And the Mouse Police Never Sleeps een groeidiamantje, zeker met die extatische climax. Geldt tevens voor One Brown Mouse, titellied Heavy Horses met z'n strijkers en de progfolk van Weathercock: lekker tot onweerstaanbaar. Muziek die bij het klimmen van de jaren steeds beter bevalt.

Heeft Scott Allen Nollen in zijn groepsbio uit 2002 nog leuke details? Uiteraard. Zo lees ik dat frontman Ian Anderson in aanloop naar Heavy Horses in zuid-Londen studio Maison Rouge bouwde en dat de groep zangeres Maddy Prior van Steeleye Span begeleidde op haar soloplaat Woman in the Wings.
In een interview vertelde Anderson: "I don't listen to music", "My whole record collection consists of twenty or thirty albums" en "Beethoven is my only idol".
Hij beschreef destijds de elpee als "Songs from the Wood, Part II, plus a little more Jethro Tull." In 1993 was hij minder positief: "Songs from the wood had the fun, the humor. (...) Heavy Horses is missing that warmth." Is dát wat me opvalt aan de zang? Hij klinkt af en toe onnodig venijnig, met een ietwat geforceerd rauw randje in de stem. Al is dat in contrast met de akoestische gitaren van Martin Barre en hemzelf nog altijd okay.

Bassist John Glaslock voelde zich steeds vaker onwel. Diens vriendin sleurde hem, terug van tournee in Groot-Brittannië, met grote haast naar het ziekenhuis. Het bleek dat een verwaarloosde tandontsteking voor problemen bij een toch al zwakke hartklep had gezorgd, een erfelijke aandoening. Hij onderging onmiddellijk een openhartoperatie.
Verscheen Heavy Horses in april 1978, al in september volgde Bursting Out: Live.