Antony and the Johnsons - Antony and the Johnsons (2000)

Na het beluisteren van dit album kon ik eigenlijk even niks: ik was sprakeloos. Adembenemende, serene muziek, gedragen door het opvallende stemgeluid van Antony.
Het is vooral de intensiteit die me bij de strot grijpt, misschien ook omdat ik wel gek ben op de spaarzame instrumentatie van voornamelijk piano en strijkers.
Hier is een getormenteerd man aan de gang die twijfelt aan de lopende band en worstelt met veel zaken als homosexualiteit en het man/vrouw zijn.
Het klinkt in de oren van velen misschien theatraal en dat is het eigenlijk ook wel. Toch komt het niet onoprecht over. De muziek in combinatie met de stem van Antony snijdt diep in je ziel. Ik koester dat, en ik hoop dat velen gaan volgen.

Wel Zigstar, ik ben eigenlijk ook niet zo'n geweldige aanhanger van theatrale muziek, maar voor Antonio y Los Johnsons val ik telkens als een steen! Dit weergaloze debuut moet het wel nog net (het scheelt echt niks, een haar zo lang als dat van Antony op de hoesfoto) afleggen tegen I Am A Bird Now. Vooral ook omdat ik zijn succesalbum uit 2005 nog beter ken: telkens ik voor m'n platenkast stond, greep ik intuïtief naar I Am A Bird Now (je zou voor minder, wat een parel!). Maar deze Antony & The Johnsons moet er qua materiaal eigenlijk bijna niet voor onderdoen, maar ja ... mijn emotionele band ermee is toch nog ietsje minder.
Antony's stemgeluid is voor mij een acquired taste geweest (hoe meer muziek ik er van leer kennen, hoe minder aanpassing nodig blijkt) en zo'n song als Hitler In My Heart vond ik bij een eerste luisterbeurt behoorlijk krankjorum. 't Is dus echt wel een plaat die je tijd moet geven, denk ik, maar je krijgt er dan ook héél veel voor terug.
Negen toppers, maar als ik er een paar moet uitnemen, scoort het populaire Cripple And The Starfish ook bij mij bijzonder goed. De anale seks-connotatie waarmee Michael1992 op de proppen kwam is nieuw voor mij , maar sowieso steekt ie er vooral muzikaal bovenuit. Tekstueel vind ik dan weer het hartbrekende (raakt me echt zeer diep) Rapture erg bijzonder, alsook The Atrocities ("God visits all lost souls/To survey the damage"). Een andere favoriet is het aan Fistful Of Love verwante Deeper Than Love waarin de tempoverschuiving een bijzonder geslaagde zet mag genoemd worden.
Dit debuut vergelijken met I Am A Bird Now is keihard want die laatste geldt voor mij als één van de allermooiste platen die ik in huis heb, maar toch houdt Antony & The Johnsons zich goed staande en geldt hij als een speciaal en uniek album dat me vanuit de platenkast immer toefonkelt.