Alamo Race Track - Unicorn Loves Deer (2011)

Toen ik in December 2009 het voorlaatste optreden van Johan zag in de Effenaar, dacht ik dat er nooit meer zulke goede muziek zou worden gemaakt in Nederland. Maar anno 2011 lijkt er in mijn ogen een band te zijn opgestaan die wat mij betreft wel eens de 'nieuwe johan' kan worden. Want de 5 koppige band Alamo Race Track heeft een prachtig album afgeleverd.

De mooiste albums van Nederland komen ongetwijfeld uit op het platenlabel Excelsior. Excelsior staat namelijk garant voor kwaliteit. Dat is geen geheim meer. Zo kwamen dit jaar al de goed geslaagde nieuwe albums van Lola Kite en Bastian uit. Maar Unicorn Loves Dear spant dit jaar wel echt de kroon. Ralph Mulder, de zanger van Alamo Race Track is net zo'n 'excelsioricoon' als Marien Dorleijn (Moss), Jacco de greeuw (Johan) en Anne Soldaat, en weet net zulke mooi liedjes te schrijven. Verder zijn de overige 4 leden van Alamo Race Track ook nog eens goede muzikanten.
De band liet ons 5 jaar wachten op een vervolg van het geweldige Black cat john brown. Op Black cat john brown hoorde we voor pakweg de helft luisterliedjes (waarmee Unicorn loves dear vol mee staat) en voor de andere helft stond het vol met mooie indierock. Na 5 jaar is er dan eindelijk het vervolg. En wat voor een...

Alle 11 liedjes op Unicorn Love Dear klinken af. Er is hard aan de nummers gewerkt en alles klinkt vrolijk en speels. Een Referentie die bij me op komt is Fleet Foxes (die overigens 2 Mei met een nieuw album komen). Maar waar Fleet Foxes altijd bloedserieus klinkt, klinkt dit veel speelser en leuker. De mooie liedjes met de vrolijke en soms geestige zang is heel prettig om naar te luisteren.
Elk liedje leunt op mooie arrangementen en slimme tempowisselingen, dit maakt het geheel heel mooi en ontspannend. Het album luisterd ook erg goed weg, ik kan het zo een keer of drie achter elkaar horen, zonder dat het gaat vervelen.
Het begint al bij de opener Apples dat in eerste instantie een erg simpel gitaarliedje lijkt. De simpele gitaarakkoorden en een opvallen ontspanne zingende Raph Mulder. Maar niets lijkt minder waard, want na even komen er allemaal speciale 'ingrediënten' in het nummer zoals: bijzonder slagwerk, elektrische gitaar, strijkers en xylofoon. En met dit soort verassende goed werkende verassingen staat Unicorn Loves Dear vol.

Zo is Het steengoede tweeluik Hypnotised I en Hypnotised II (met het titelnummer ertussen) mooi dromerig, en werkt inderdaad een beetje hypnotiserend. De twee nummers doen me een beetje aan Sufjan Stevens denken, en dat is een compliment want sufjan is geweldig (en er is zeker geen spraken van jatwerk).
En zo is afsluiter Killerlake zeer creatief en verslavend.

Als ik dan toch nog een heel klein puntje van kritiek mag geven op dit wonderschone album. Het accent van Ralph Mulder is vrij 'Nederlands'. Soms is dit wel opvallend, nergens echte storend. Per slot van rekening is Mulder ook een Nederlander, dus echt gek is dit niet. Het is hem vergeven.

Op dit moment is er maar een band die net zo goed is als Alamo Race Track, namelijk Moss. Samen staan deze twee bands in mijn ogen aan de top van de hedendaagse Nederlandse muziek. Overigens is 2011 tot nu toe een fantastisch Nederlands Muziekjaar. Dit jaar kwamen al de goede nieuwe platen van de staat, lola kite, Bastian en Dazzled kid (voicst) uit, maar deze Alamo Race Track spant echt de kroon. Ik durf zelfs met een gerust hard, na een drie weken en een hele hoop luisterbeurten te zeggen dat we hiet te maken hebben met een mijlpaal is in de Nederlandse muziekgeschiedenis. Als er nog een band is in Nederland die dit jaar, unicorn loves deer weet te overtreffen eet ik mijn schoen op. Prachtplaat, van Nederlandse Bodem!

van: Daan's Muziek blog: Alamo Race Track - Unicorn loves dear - daanmuziek.blogspot.com

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Het heeft een tijdje geduurt maar dit album is inmiddels op me aan het inwerken!
Waar het aan ligt kan ik zo niet zeggen, waardoor ik het in eerste instantie niet zag zitten ook niet.
Wat ik wel kan zeggen is dat ik de stem van de zanger een beetje raar vond.
Inmiddels ben ik daar aan gewend geloof ik. De melodietjes zijn zo vrolijk en toch-best-wel-pakkend en ze blijven je ook soms goed bij.
In principe zou je sommige stukjes na een keer luisteren al mee kunnen zingen.
Dat zegt toch wel iets, geloof ik.

Weer eens iets anders