Uriah Heep - Into the Wild (2011)

Erg slordig van mij dat ik hem gewoon over het hoofd zag. Ik weet niet wat me bezielde...

Zoals van Ken Hensley bijvoorbeeld? Die noemde de huidige Uriah Heep een coverband, die UH liedjes van de vroege jaren 70 speelt.

Dan vind ik Ken Hensley een zeikerd.

De bezetting Shaw/Bolder/Box/Hensley/Lanzon heeft het langer uitgehouden dan welke bezetting dan ook.
Tevens heeft de band talloze nieuwe platen gemaakt en ook daarvan wordt genoeg gespeeld.
Hensley moet zn muil houden, en eens met wat goeds komen.

Ik heb de plaat een extra opgewaardeerd. Er zijn zoveel lage stemmen aan deze plaat gegeven dat de plaat met moeite boven een gemiddelde uitkomt.

Toegegeven, Nail on the Head is niet de sterkste opener van de band. Terwijl dat juist het trademark was van de band.
Openen met een overtuigende knaller (Gypsy, Bird of Prey, Look at Yourself, Sunrise, Return to Fantasy, Too Scared to Run, Blood on Stone, Between Two Worlds, Wake the Sleeper, Against the Odds).

Maar als je dat nummer overslaat, knalt 'I Can See You' er wel degelijk hard in. En ook Into the Wild (titeltrack) heeft zo'n lekkere stevige insteek.

In het begin miste ik het spel van Lee Kerslake. Maar Russell Gilbrook kan ook lekker tekeer gaan. Wat moderner drumspel, maar dat mag de pret niet drukken.
Uriah Heep met dubbel-bass, het moet kunnen.

Die Gilbrook heeft er anders wel mooi voor gezorgd dat Heep een flinke schop onder hun achterste kreeg. De pit zit er sinds zijn komst weer behoorlijk in. Ik kan het niet bewijzen maar het lijkt alsof Heep zelfs bij een nieuwe, jonge generatie in the picture is gekomen sinds Wake the sleeper.

Ik ben toch positief over Gilbrook?

Ik hoor graag Lee Kerslake, hij heeft echt een aparte en rete-aggressieve manier van drummen. Maar dan zet ik lekker Return to Fantasy, Abominog of Sea of Light op.

Die Gilbrook geeft de hele plaat, maar ook de vele liveplaten een flinke dosis energie, dat klopt.
Maar je kan niet zeggen dat Kerslake dat niet deed.

Ik denk toch echt dat het met promotie te maken heeft. En dat Frontiers beter zijn best doet dan toentertijd al die kleine lullige labels met Raging Silence en Different World.

Ja sorry, ik formuleerde het misschien wat verkeerd. Was niet bedoeld als 'sneer' richting jou ofzo

Wat betreft Frontiers kon je weleens gelijk hebben. Dat label krijgt wel meer en vaker dingen voor elkaar wat andere labels niet lukt. Kijk naar Journey om maar eens een band te noemen.

Ik denk dat we als liefhebber van het melodieuze rock-genre maar ik in onze handjes mogen klappen met een label als Frontiers.

Absoluut!! Een relatief klein label (wel zo begonnen althans) dat het onderste uit de kan haalt voor al haar bands. Het wordt gerund door liefhebbers met een warm hart voor muziek. Dat blijkt uit alles.

Ik lees net dat Trevor Bolder is overleden

Ja, hoorde het vorige week of zo. Behoorlijke aderlating voor de band. Shaw deed de laatste optredens ook niet mee. Kon niet vinden waarom, maar hoop niet dat hij ook (ernstig) ziek is.

Dan is deze plaat de laatste in deze line-up.

Als Shaw ook nog eens zangproblemen gaat krijgen en Kerslake al geruime tijd uit de band is, vraag ik me af of Box/Lanzon nog wel verder gaan.

Al zijn die twee wel de songwriters en dragers van de muziek.

Weet ook niet of ze verder gaan, ze treden in ieder geval nog wel gewoon op, met Lawton. Maar ja.... sommige van de mannen beginnen serieus op leeftijd te geraken en dan houdt het een keer op he, helaas. Ik moet trouwens zeggen dat de nieuwe drummer wel een dikke verbetering heeft gebracht in de band. Er zit sindsdien veel meer pit in, getuige de laatste cd´s. Ook live is het een stuk energieker. Schitterend om te zien, zo´n klein Jerommeke met zijn gigantische energie.

Een vrij heftig album, waarin teruggekeken word naar een jaren 70 Heep. Helaas is deze Shaw geen Byron. Het orgelwerk is lekker retro. Een goede plaat.

Geod album van deze veteranen. Gedreven, stevig. Afsluiter Kiss of freedom vind ik een erg mooie track. Als it de zwanezang zou zijn van UH (Trevor is dit jaar overleden), dan hebben ze dat op een goede manier gedaan.

Er komt dit jaar weer een nieuwe plaat: The Official Website of Uriah Heep - uriah-heep.com

Nieuwe plaat gaat Ousider heten en komt uit in juni: Uriah Heep To Release New Album 'Outsider' In June - Blabbermouth.net

alsof ze albums kakken....het beste is er allang af (helaas)

Pfff. Waarom stap je niet in een tijdmachine? Waarom moet je altijd bandjes afzeiken? Houd je uberhaupt wel van muziek?

Dat is nu per ongeluk aan JOUW BAND kom wil niet zeggen dat ze alles wat ze maken mooi en goed is natuurlijk. Je moet ook het kaf van het koren kunnen scheiden, maar als Uriah Heep om de hoek komt kijken ben jij verblind...helaas.

En dat is nou net iets dat jou moeilijk afgaat is mijn indruk. Ken je hun laatste albums überhaupt wel Neal? Into the wild en met name Wake the sleeper mogen zich wat mij betreft meten met hun beste werk! Zet ik 100x liever op dan die meuk van ze uit de jaren 70 in ieder geval.

Wat een volstrekte nonsens. Ik kan wel degelijk een plaat op waarde schatten. Ik zie van jou enkel berichten bij nieuwe platen van oude bands, dat ze niet zo goed zijn als bij hun eerste plaat.

Je lijkt amper de moeite te nemen, een plaat te luisteren. De nieuwe plaat is nog niet uit en je hebt je mening al klaar.

Overigens zijn alle bands 'mijn bands' want ik vind stiekem gewoon bijna alles goed.
Het slechtste wat ik de laatste tijd heb gehoord, is Dirty Swamp Music van Four Barrell. Ik vond daar niet zoveel aan. Lees aldaar maar.

En dat Uriah Heep ook minder goede platen kan maken, vind ik ook. Ik heb ook een aantal Heep-platen laag gewaardeerd.

Ik zie je wel bij Wishbone Ash's nieuwe plaat, kan je die ook afzeiken. Overigens komt Ian Anderson ook met een nieuwe plaat. Die is vast niet zo goed als Aqualung. En als je toch bezig bent, de komende ouwe lullen komen met nieuwe platen: Night Ranger, Camel, Saga, IQ, Pendragon.

Uriah Heep afzeiken bij jou??? No way alles wat Heep - in jouw ogen doet - doet is top.
Sorry, maar ik ben een RUSH fan, maar waardeer echt niet alles van die heren, hoor.

En ja de 'oude 'Heep sloeg bij mij meer aan. Ik vind dat zij met een andere zanger dan David Byron de plank nog al eens hebben misgeslagen. Een zanger bepaalt toch een heel groot deel van het voorkomen van de band op muziek gebied ( bij Queen viel Mercury weg en het was over + sluiten). Heep heeft, na het Byron tijdperk, af en toe een uitschieter gehad - in mijn ogen - maar hun toptijd is allang vervolgen. In die context moet je mijn opmerking zien, maar ja iets fout van Heep zeggen is bij jou op lange tenen trappen....Sorry maestro wel tegen een ander geluid kunnen ook al is het over jouw BAND Uriah Heep

Je blijft hetzelde zeggen en het blijft kolder.

Ik ga ook verder hier maar niet meer op in. Het zou je sieren als je niet als een wildebras overal alle nieuwe platen afkraakt. That's all.

Hele fijne plaat van de band, die wat meer gestroomlijnd is dan zijn voorganger Wake The Sleeper. Nail in the Head is leuk, maar aan de flauwe kant en zeker niet de sterkste opener van de band ooit. Daarna groeit de plaat snel, I can see you klinkt als een update van So tired, nu met een geïnspireerd refrein. Het titelnummer en Trail of Diamonds tillen het niveau nog verder op. De solo's zijn fantastisch, heerlijk elke keer wanneer de band losgaat in een orgie van orgel en wah-wah-weldaad. Het stevig, slepende Lost, AOR-droom T-BIrd Angel en de semiballad Kiss of Freedom (mooi outro) zijn mijn favorieten op Into the Wild. Een waardig afscheid, achteraf, van Trevor Bolder.